“Ay tamam! Değilsin âşık. Zaten birkaç güne kalmaz kendi ağzınla söylersin ben âşık oldum diye. O zaman ben demiştim derim.”
“Sende o da çok gıcıksınız.”
“Belki de bu yüzdendir. Beni de onu da çok seviyorsun” diye kıkırdadı Çağla. Bende gülmeye başladım.
O an tüm içtenliğimle içimden dua ettim. Umarım Çağla’nın söylediği doğru olmazdı ve ben gerçekten de âşık değildim. O adamdan hoşlandığım doğruydu… Ama bu hoşlanmanın kara sevdaya dönüşmesini gerçekten istemiyordum. Daha onun benim söylediğim yalana ne tepki vereceğini bilmezken birde aptal gibi adamın sevgisini ummak bana göre değildi.
Kafeden çıktıktan sonra eve gittim. Aklımda sürekli o vardı. Şimdi ne yapıyordu acaba?
Arasam mı? Ya da mesaj mı atsam? Neden onu merak ediyordumki zaten? Ne yaptığından bana ne?
Gerçe
