Halamın oğlu Servet'i karşıladığım an anlamıştım ne kadar kötü bir psikolojide olduğunu. Mahcup bakışları ailesinin ne denli kötü halde olduğunun habercisiydi.
O gelir gelmez sofralar kurulmuştu. Evdeki herkesin aklında aynı soru: Servet'in burada ne işi var?
Halam bunu sadece bana söylediği için kimse bir şey bilmiyordu. Muhtemelen çocuk odaya çekilir çekilmez herkes beni sorguya çekecekti.
Selvi'yle odanın önünde karşılaştık. Yüzüme bakmıyordu, hatalı olan bendim ona göre belki de. Her ne kadar saçma şeylerden dolayı bana kızgın olsa da ailemizin önüne bu şekilde çıkamazdık.
"Asma suratını. Annemler seni böyle görürse bir şey olduğunu sanıp sevinecek. Hadi, içeri girelim. Arada bir mecburen onların yanında yemek yiyeceğiz!"
Bir şey demedi. Kavga da edecek olsa konuşması tercihimdi.
