Deadly Sins Collaboration Series: Trampled Innocence

CHAPTER FIFTEEN

TW: s****l ABUSE

Pahaklit niya akong hinila palabas ng sasakyan, at pabalibag na sinandal sa likod ng pintuan. Mabilis na namuo ang luha sa mga mata ko. Ang kanyang mga mata ay umaapoy sa galit. Napasinghap ako nang ang isang kamay niya ay nasa leeg ko na at bahagya akong sinasakal. Tuluyang tumulo ang mga luhang pinipigilan ko.

"Damon. . . Nasasaktan ako," pumiyok ang boses ko.

Hindi ko na kilala ang Damon na nasa harapan ko ngayon. Para siyang isang halimaw na handa akong sakmalin ano mang oras. Kumawala ang mahinang hikbi mula sa bibig ko. Bakit ba siya nagkakaganito?

"You're not listening to me, baby. I told you to stay away from him!" Napatalon ako sa lakas ng boses niya. "Baby, I told you I'm jealous! Tapos ano? Maabutan kitang kayakap siya? Kung hindi ako dumating, ano? Hahalikan mo rin siya?"

Pumikit ako nang mariin. Tangina! Ganoon ba ka baba ang tingin niya sa akin? Parang hinihiwa ang puso ko sa sobrang sakit. "I was just thanking him, Damon. Iyon lang iyon! Wala kaming ginagawang masama! Ilang beses ko bang dapat na sabihin iyon?"

Gusto kong sumigaw. Tila ba may kung anong mabigat na bagay ang nakadagan sa dibdib ko. Wala akong magawa kundi ang umiyak. I feel so helpless.

"Liar! Ano, nagugustuhan mo na rin ba siya ha? Hindi pwede iyon! Ako lang dapat ang magustuhan mo! Ako lang!" Bulong niya sa tainga ko. Bago pa man ako makapagsalita ay mabilis niyang sinakop ang mga labi ko. Marahas ang bawat halik niya, kinagat-kagat niya ibabang labi ko hanggang sa nalasahan ko ang dugo sa dila ko.

Tinulak ko siya, ngunit dahil mas malakas siya ay madali niya lang na hinawi ang kamay ko. "Damon—" patuloy akong nagprotesta, ngunit hindi niya tinigilan sa paghalik ang mga labi ko. Sa desperasyon kong makawala ay kinagat ko ang labi niya.

"f**k, woman!" Sigaw niya. Isang malakas na sampal ang ginawad niya sa mukha ko, na siyang nagpatigil sa mundo ko. Nagulat ako. Hindi ko inaasahan na magagawa niya sa akin ito.

I looked at him with pain, and anger in my eyes. Mahal ko siya, pero sobra na itong pagseselos niya ng walang basehan. Puno ng hinanakit ang aking mga mata habang nakatingin sa kanya. Rumehistro ang gulat at pagsisisi sa kanyang mga mata. Tila ba hindi niya rin inaasahan ang ginawa niya.

"Damon. . . Hindi na ikaw ang Damon na kilala ko. Nagbago ka na," nabasag ang boses ko. Nag-unahan sa pagtulo ang mga luha ko, habang walang humpay ang paghikbi ko.

"I'm sorry, baby. Please. . . Forgive me, hindi ko sinasadya," bulong niya. Sinubukan niyang halikan ang parteng iyon ng mukha ko, ngunit nangibabaw ang galit sa puso ko. "Please. . . Baby, makinig ka sa akin. I only did it because I love you. I love you, okay? I will do everything just to have you."

Kinilabutan ako sa sinabi niya. Hindi ko maintindihan kung bakit sa halip na tuwa ay takot ang namayani sa puso ko.

Muli niya akong siniil ng halik, ngunit halos hindi ko na iyon maramdaman. Naglalaro sa isipan ko ang mga sinabi niya. Ramdam ko ang pagbabanta at pang-aangkin doon. Hindi ko na alam kung tama pa ba ito, o kung dapat ko pa bang ipagpatuloy ang pagmamahal ko sa kanya.

Mahal ko rin siya, walang duda. Ngunit nasasaktan ako sa ginagawa niya. Nasasaktan— nasasakal ako sa uri ng pagmamahal niya.

"Kiss me back," utos niya. Hindi ako sumagot, hindi ko rin siya ginantihan ng halik. Para bang wala na ako sa sarili ko, at hindi ko na alam ang dapat kong gawin. "I said, kiss me back, Cassandra. I want you to kiss me back. Love me back."

Hindi ko magawang tumugon sa anu mang sinasabi niya. It was like my mind was in turmoil. Nakatulala lang ako habang pino-proseso ang lahat ng nangyari.

"Dammit! Kiss me back!" Niyugyog niya nang malakas ang balikat ko. Binitiwan niya ako, at mariin siyang pumikit bago niya sinuntok nang malakas ang pintuan kung saan ako nakasandal. Napapikit ako, at napatalon sa labis na takot. Natatakot ako na baka hindi lang ito ang gawin niya sa akin. Natatakot ako na baka sa huli ay maiwala ko ang sarili ko sa kagustuhan kong sundin siya.

"Damon, please. . . Hindi ka naman dating ganito. Natatakot ako—"

"Nagkakaganito ako dahil sinasaktan mo ako, Cassandra. You're making me damn jealous. I'm in pain." Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at tinitigan ako sa mga mata. Mahigpit ang kanyang hawak, at pakiramdam ko ay mag-iiwan ito ng marka sa mukha ko. "You are mine alone, Cassandra. Akin ka lang. I'm not going to let anyone to get in the way."

He dragged me up the stairs. Sumalakay ang kaba sa puso ko habang pilit na kumakawala sa kanya. "Damon, please. . . Nagmamakaawa ako, let me go." Pakiusap ko. Gustong-gusto kong makaalis dito. At this moment, this house didn't feel safe anymore.

"At ano? Tatakasan mo ako? No f*****g way, Cassandra! I would never let my efforts go to waste!" sigaw niya ulit sa akin.

Napanganga ako nang narinig ko ang sinabi niya. It was as if something was hidden in between those lines. Para bang may sinsabi niya na hindi ko maintindihan. Napabalik ako sa kasalukuyan nang biglang lumagapak ang pintuan sa likuran ko. Sa harap ko ay si Damon na nakangisi na parang demonyo. Nakakatakot.

Napalunok ako habang unti-unting umaatras. Napamura ako nang naramdaman ko ang kama sa likod ko. Napasinghap ako nang itulak niya ako pahiga sa kama at dinaganan. Tumulo ang masaganang luha sa mga mata ko habang nakatitig sa kanya. Ibang-iba siya sa Damon na nakasama ko sa loob ng ilang buwan. "Ano'ng gagawin mo sa akin?" Nanginginig ang boses at buong katawan ko. Pilit kong iniharang ang mga kamay ko sa sarili ko, ngunit parang sinapian na si Damon.

"Huwag kang mag-alala, Cassandra. Dadalhin kita sa langit. Gusto mo iyon, di ba? You like moaning my name, don't you? You like my touch, you like how I lick you. So. . ." Ngumisi siya.

Pumikit ako nang mariin. Para siyang demonyo na nagkatawang-tao. Ngayon ko naramdaman ang labis na pagsisisi, ang mga pangaral ko sa sarili ko na kinalimutan at sinugal ko para sa lalaking ito. Na sa huli ay sasaktan din pala ako. Akala ko ay siya na ang magpapatunay sa akin kung gaano ka sarap ang umibig at magmahal, siya pala ang unang mananakit sa damdamin ko. Ngunit kahit ilang beses pa akong magsisi, huli na ang lahat. Heto na ako, nakakulong sa sitwasyong ito. Paano pa nga ba ako makakawala?

Muling bumuhos ang mga luha ko. Tinitigan ko siya sa mga mata, ngunit puno na iyon ng galit at makamundong pagnanasa. Gone was the trace of gentleness and care.

Humikbi ako nang naramdaman ko ang pagkapunit ng suot kong uniform. Tumilamsik pa ang mga butones nito. Ni hindi na ako nag-abala pang lumaban, o takpan ang aking kahubadan.

Parang halimaw na hayok sa laman, mabilis niyang sinalakay ng halik ang nakalantad kong dibdib. Pinagsawa niya ang kanyang makasalanang mga labi, at salit-salitan niyang pinaglaruan ang magkabila kong korona. Umakyat ang kanyang mga labi sa leeg at punong-tainga ko, bahagya niya iyong kinagat-kagat habang marahas na hinihimas ng kanyang mga kamay ang dibdib ko.

Napapikit ako at hinayaan ang impit na iyak na kumawala sa bibig ko. Wala akong magawa habang pilit niyang inaangkin ang katawan ko. Tila nawalan na ako ng boses upang mag-protesta. Hiyang-hiya, diring-diri ako sarili ko dahil pakiramdam ko ay binaboy niya ang katawan ko.

Marahas niyang pinasok ang sandata niya sa loob ko. Mabilis at magaslaw ang kanyang bawat ulos, na tila ba wala siyang pakialam kahit pa nasasaktan ako. Hindi ko maramdaman ang sensasyon at sarap na madalas naming pagsaluhan. Para akong tuod na hindi gumagalaw habang patuloy siyang naglabas-pasok sa b****a ko. Panay ang tulo ng mga luha ko, at ang impit kong mga hikbi.

"Damon. . ." daing ko. Pakiramdam ko ay nagsusugat na ang loob ng p********e ko sa sobrang bilis ng kanyang galaw.

"Ahhhh!" sigaw niya bago nangisay ang kanyang katawan sa ibabaw ko. Wala pa rin akong maramdaman kundi hapdi at sakit. "Kulang pa ito, Cassandra. Kulang pa ito para sa lahat ng ginawa ko sa'yo. Kung kinakailangan na gamitan kita ng dahas para manatili ka sa buhay ko, gagawin ko. Wala ako'ng pakialam kahit na sino pa ang masagasaan ko."

Natutop ko ang bibig ko. It was like he was speaking alien language that I could not understand what he meant. Umiling ako. How can he be so selfish? Oo, alam kong may kapalit ang pagtulong niya sa amin, ngunit hindi ko inakala na aabot kami sa ganito. Na ikukulong niya ako sa sitwasyong ito.

"You're so selfish, Damon! Sarili mo lang ang iniisip mo, paano naman ako? You're always making me suffer for things I didn't do! You're punishing me even though I didn't do something wrong! At ngayon, sasabihin mong kulang pa ang lahat ng ito? Oo, kinailangan ko ang tulong mo para mailigtas ang ama ko! Pero Damon. . . Binigay ko rin naman sa'yo ang sarili ko! Ang pagka birhen ko! I gave you the only thing I have!" Sunod-sunod na pumatak ang mga luha ko habang sumisigaw.

Parang punyal na tumatarak sa puso ko ang bawat salitang binitiwan ko. Hindi ko mailarawan kung gaano ka sidhi ang sakit na nararamdaman ko. Ang alam ko lang ay nakamamatay ito.

Pero tila walang kapaguran ang galit ni Damon, dahil sa bawat salitang lumabas sa bibig ko ay lalong nagbabaga ang kanyang mga mata. Diniin niya pang lalo ang katawan niya sa akin, at muli ay nagsimulang umulos sa loob ko. Parang walang bukas, walang katapusan.

"Wala akong pakialam sa sasabihin at iisipin mo, Cassandra. Nararapat lang naman na sa akin mo binigay ang sarili mo, dahil akin ka. Akin ka simula noong una pa. At hanggang hindi nagigising ang ama mo, patuloy mong pagbabayaran ang bawat tulong ko sa'yo. You're stuck with me, baby. Stuck with me forever."