CHAPTER 94
Nang sandaling iyon, biglang bumuhos ang ulan. Nagtakbuhan ang lahat para sumilong.
“Tara na muna roon, sisilong na muna tayo kasi anlakas na ng ulan oh?”
Pero hinawakan niya ang braso ko.
Nilingon ko siya.
“Ano ba? Nababasa na tayo. Tara na.”
“Dito lang tayo.”
“Bakit?” paanas kong tanong lalo pa’t nakikita kong seryoso ang kanyang mukha. Hinila niya pa ako sa gitna ng basketball court kahit sobrang lakas na ng ulan.
“Magkasakit lang tayo ne’to eh! Tara na ro’n.”
“Pwede bang kahit ngayon lang, ako naman ang masunod? Pwede bang kahit ngayon, ako naman ang magdedesisyon?”
“Galit ka ba?”
“Hindi pero baka ikaw. Baka iniisip ko, mas gusto ko yung bagong salta, yung mas bata sa’yo. Baka lang, nagseselos ka.”
Tumawa ako. “Ako? Magseselos?”
“Hanggang kailan tayo ganito? F
