(ดอกฮิกังบานะ หรือดอกพลับพลึงแมงมุม เป็นดอกไม้แห่งความตาย โลกแห่งวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว มาจากความเชื่อของคนญี่ปุ่นโบราณที่มักจะปลูกดอกไม้ชนิดนี้ไว้รอบๆ หลุมฝังศพในสุสานของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว)
“ไม่ว่าวันคืนจะผ่านไปนานสักเท่าไหร่ผมก็ยังเฝ้าฝันถึงเพียงคุณ”
[PUNDAO’S PART]
“ดัน”
ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาตามทางที่เขาบอกแต่ก็ไม่พบวี่แววของดันเลยแม้แต่น้อง ภายในใจของฉันร้อนลุ่มไปหมดฉันเป็นห่วงเขาเหลือเกิน เราวิ่งมาตามทางได้ประมาณ 200 เมตร เจอทางแยกฉันเลือกที่จะไปทางใต้และให้คุณโชไปทางเหนือ
“คุณโชไปทางนี้นะคะ” ฉันบอกกับร่างสูงพร้อมกับชี้ให้เขาไปอีกทาง ร่างสูงชะงับไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยอมไปตามที่ฉันบอกแต่โดยดี
ครืนนนนนนนน ครืนนนนนนนนนน ~~~
“ดัน ดันอยู่แถวนี้รึป่าวคะ” ฉันตะโกนเรียงแฟนหนุ่มของตัวเองแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่ยังคงดังสนั่นหวั่นไหวไม่หยุด น้ำใส่ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของฉันอย่างไม่ขาดสายด
