Yeni bir güne, yine aynı hislerle uyanmıştım.Baş ağrısı ve sancıyan bir kalp ömrüm boyunca yoldaşım olacaktı sanırım.Bozuk uyku düzenim baş ağrımın en önemli sebeplerindendi sanırım.Geceleri ağlayarak uyanıyor, gördüğüm kabusların gerçekliği karşısında saatlerce kendime gelmeye çalışıyordum.
Ruhum sıkıştığı bu girdaptan kurtulmaya çalışıyordu ama ben içine çekildiğim acıların her geçen gün artmasına seyirci kalıyordum.Buradan kurtulmam imkansız gibiydi.Çekip gitmek öyle kolay değildi.Hele de yaşadığım bu coğrafya da bir kadın evlenmişse kolay kolay boşanamıyordu.
Ya adına laf gelir ve namussuz olurdu ya da anca gelin geldiği evden ölüsü çıkardı.
Yaşadığım şeyler neydi peki?
Ölümden farkı yoktu ki.Zaten defalarca kez ölmeyi dilemiştim ve Allah'a inancım olmasa varlığımı çoktan dünyadan
