"How does it feel?" he asks as we sway to a Swift song. Bakit kahit lovely ang tugtugin ay tila nakararamdam ako ng kirot? Na para bang may mali sa kaniyang tono? Na para bang may kakaiba sa bawat sambit niya sa salita?
Ngayon ko napatunayan na hindi na kailangan ng mata upang malaman ang ipinahihiwatig ng puso. Yes, voice can deceive but eyes either. Kahit sino pang magsabi na mata lamang ang nakapagsasabi ng katotohanan, naniniwala ako na may kakayanan din ang boses— nang walang tulong ng sulyap sa mata.
Maybe because I don't have the access to his eyes because of the shades I am wearing. But I can prove how powerful my auditory nerve is. I can really sense his weakness, a split of wreking tone in his voice only I could fathom.
"Paraiso... siguro," sagot ko sa kaniya. Humigpi
