As I walk down the hallway, I can’t help but endure the trembles of my knees. Ang paligid ay pinaliligiran ng ingay mula sa mga presong nasa loob at ang tanging makikita ay ang liwanag mula sa mga bintanang malapit sa kisame.
Sa loob ng isang buwang hindi siya nakikita, ang pangungulila ko’y nangahas na lumala. Nakaya ko ba talaga ang mga araw na iyon nang wala siya? I just kept on sleeping and staring until I get tired of the day. Ngunit hindi ko maitatanggi na siya ang pinakamalaking puwang na matagal nang hinahanap ng puso ko.
I had the urge to enter and visit this prison but before I even get entered this building, nangatal na ako. The specks of misery has started to get the pain out of me. Natatakot ako sa maaari kong masaksihan sa oras na makita ko siya.
Okay lang kaya s
