Syrin's POV
Sa kakatakbo ko 'di ko namalayan na nasa tulay na pala ako. Pinagtitinginan ako ng mga taong dumadaan ngunit wala akong pinakinggan ni-isa sa kanila.
Patuloy sa pagpatak ang luha sa mga mata ko, sa mga oras na ito gusto ko ng maglaho o di kaya mamatay. Sa sobrang sakit ay tila namanhid ang puso ko.
“Miss! Hindi magpapakamatay ang solusyon sa problema!“ isang matanda ang lumapit sa akin. Medyo pamilyar sa akin ang boses niya kaya napalingon ako.
Ang janitor sa unibersidad kung sa'n ako nag-aaral, naka-uniporme pa 'to at may dalang isang supot. Hindi ko alam kung ano ang laman nito.
“Teka lang, hindi ba't ikaw 'yong babaeng dumungaw sa rooftop, do'n sa pinagtratrabahuan kong university? At ngayon dito ka na naman magtatangka na magpakamatay?” mahinahon niyang tanong, saglit
