Ninong Agathus

Chapter Three

Chapter Three

Syrin’s POV

“Bakit gano’n, Ninong? Ibandona na nga ako ng tunay kong mga magulang, kinuha pa ng Diyos sina nanay at tatay sa akin. May nagawa ba akong mali, para parusahan niya ako ng ganito?” tanong ko sabay punas ng luhang kanina pa tumutulo sa mga mata ko.

“Tsss.. You should eat plenty of vegetables and Fruits para naman maging healthy iyang utak mo,” tanging sagot ni Ninong sabay tayo at kinuha ang kaniyang coat.

Siya na nga lang ang mayroon ako, ang lamig naman ng pakikitungo niya sa akin. “N-ninong, sandali lang po. Wag niyo po akong iwan!” tawag ko ngunit hindi niya ako nilingon.

Naiwan akong mag-isa sa dining area. Isang linggo na ang nakalipas simula no’ng trahedya. Madalang ko lang nakikita si Ninong dito sa mansyon niya at ang sabi ni Aling Minda ay abala raw ito sa kumpanya.

Kung gano’n? Bakit niya pa ako isinama rito? Kahit trenta minutos ay hirap pa siyang ibigay ito sa akin. Sa mga sandaling ‘to ay lugmok pa rin ako sa nangyari kay nanay at tatay. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matanggap ang nangyari. Sobrang hirap tanggapin na wala na sila.

“Ma’am tapos ka na bang kumain?” mahinahong tanong ni Aling Minda sa akin.

Nagpunas ako ng luha at pilit na ngumiti sa kaniya. “Ma’am hindi niyo pa po ginalaw ang pagkain niyo,” dismayang sabi niya nang makitang hindi ko nabawasan ng pagkain na inilagay niya sa plato ko.

“Ma’am, kung hindi po kayo kakain. Magkakasakit ka po niyan at mas lalong magagalit sa amin si Sir Aga,” malungkot niyang turan.

Pinapagalitan sila kapag hindi ako kumakain? “Alam niyo po, Ma’am. Pinalayas niya si Manang Sally kasi hindi ka niya nagawang pakainin.”

Ginawa ni Ninong iyon sa katulong niya? Nang dahil sa akin ay nawalan ito ng trabaho? “Pasensya na po kung pati kayo ay nadamay pa nang dahil sa akin. Wala po talaga akong ganang kumain. Pasensya na po talaga!”

Di ko alam, hindi kasi matanggap ng tiyan ko ang anumang pagkain na ilalagay ko sa aking bibig. Sa pagkamatay nina nanay at tatay naapektuhan ang lahat.

Lalo na’t ang puso ko. Nanatili pa rin itong sugatan sa pagkawala nila.

Ilang beses na akong sinabihan ni Ninong na mag-move on at mag-let go ngunit hindi ko magawa-gawa.

“Ma’am kapag gusto niyo po ng karamay o di kaya kausap ay nandito lang po kaming tatlo. Handa po kaming makinig at makiramay sa ‘yo,” hindi ko inasahan ang aking narinig.

“S-salamat, Manang Minda.”

“O sige, po Ma’am. Balik lang muna kami sa kaniya-kaniya naming trabaho. Baka kasi maabutan kami ni Sir at matanggal pa kami sa trabaho!” paalam nito sa akin.

Umakyat na rin ako sa aking kwarto. At muli akong nagmumukmok. Pilit kong inaalala ang mga masasayang araw namin ni nanay at tatay no’n.

“Kung nasa’n man kayo ngayon nay, tay. Sana gabayan niyo po ako na makayanan ko ang pagsubok na ito.” Bulong ko pa.

Ipinikit ko ang aking mga mata. Nagising ako nang may kumatok sa labas ng pinto ng kwarto ko. “Open that fvc**ng door! Kung hindi sisirain ko talaga iyan!”

Agad akong napabalikwas ng bangon. “Open that fvc***ng door! In a count of three sisirain ko talaga ito hangga’t hindi mo ito bubuksan!”

Kung nakikita ko lang ang hitsura ni Ninong ngayon, nagkasalubong na ang dalawang kilay niya at kunot ang noo. “Isa!”

“Dalawa!”

Ano ba kasi ang kailangan ni Ninong? Mag-aalas siyete na ng gabi. Pagbukas ko ng pinto ay bumungad sa akin ang mukha ni Ninong, halos umusok na ang ilong nito sa galit. “S-sorry po, Ninong!” nakayukong hingi ko ng tawad.

Itinulak niya ako kaya napaupo ako sa sahig. Pumasok siya at nilock niya ang pinto ng kwarto ko.

Tinanggal ni Ninong ang suot niyang necktai. Napapaatras naman ako.

A-anong gagawin ni Ninong? Bakit niya nilock ang pinto ng kwarto ko?

Diyos ko, ikaw na ang bahala sa akin. Wala akong alam sa self-defense na iyan.

Nabwe-bwesit na kaya siya sa akin? Biglang nawala ang gutom ko sa sobrang bilis ng t***k ng puso ko.

Sunod-sunod ang paglunok ko ng laway nang hilahin niya ako at isinandal sa pader. Napakalagkit ng titig niya mula sa labi ko hanggang sa d1bd1b ko. “N-ninong!” mahinang tawag ko ngunit tila hindi niya ako narinig.

“N-ninong! A-anong gagawin niyo sa akin?”

Nagulat ako nang sunggaban niya ang aking labi. No’ng una ay naitulak ko pa siya sa gulat ngunit nang muli niyang ilapat ang labi niya sa labi ko ay nagustuhan na ito ng katawan ko.

“N-ninong! Ugh!” mahinang ungol ko nang hawakan niya nang bumaba ang halik niya sa leeg ko.

Dahan-dahan niyang hinubad ang suot niyang boxer brief. Nanlaki ang mga mata ko sa aking nakita.

Hindi ko inasahan na makita ang alag@ ni Ninong. Binuhat niya ako s papunta sa kama at parang may sariling buhay ang mga paa ko dahil pumulupot ito sa beywang niya.

Pinaupo niya ako sa kama at sinimulan niya ang paghunting sa b****a ng kweb@ ko.

“Ugh!“ ungol ko pa.

“Syrin De Jesus?! What the h3ll are you doing?” nabalik ako sa huwisyo. At napalagok ng laway.

Hallucination lang pala ang lahat?

“Why are you moaned my name?!”

Hala, p4tay! “Po? Hindi po!” mariin kong tanggi. Hindi ko kasi alam na hallucinations ko pala iyon.

Akala ko kasi totoo. Sabagay imposible naman na magkaro’ng feelings si Ninong sa akin at imposible rin na patulan niya ako.

Epekto ito ng walang sapat na tulog at kain. Kung anu-ano na tuloy ang pumasok sa isip ko.

“Tssss..stupid!”

Halos ibalibag niya ang pinto sa stress sa akin. “N-ninong!” tawag ko.

Napasandal na lamang ako sa pinto. “Ano ba kasi iyong ginawa ko?!” Nakakahiya kay Ninong na nagawa ko ang bagay na iyon. “Umayos ka nga, Sy!” sita ko sa aking sarili.

Sabay tapik-tapik sa mukha ko. Hindi ko inasahan na bunga lang pala iyon ng walang sapat na tulog at kain.

Daig ko pang nakahithit ng dr0g@ ah? Sa kahihiyan na ginawa ko ay hindi ko na kayang makita si Ninong.

Wala na akong mukha na maihaharap sa kaniya. Kasalanan mo iyan, Sy!

** Sa tuwing uuwi si Ninong dito sa mansyon ay nagtatago na ako sa loob ng aking kwarto. Hindi na ako nagpapakita sa kaniya.

Saka na ako lalabas ng kwarto kapag nakaalis na siya. “Baka kasi ipaalala niya ang pag-ung0l ko sa pangalan niya.

“N-ninong, patawad po!”