Platonic 3: เขาอีกคน
1102 Words
"ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็พอแค่นี้แล้วกันครับ ใครมีปัญหาอะไรจะถามเกี่ยวกับรายงานก็สอบถามผมมาทางอีเมลแล้วกัน"
"ริยา แกจะกลับเลยป่าว"
เสียงใสของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยดังขึ้นทันทีที่อาจารย์หน้าห้องบอกเลิกคาบเรียน
"ทำไมหรอ? "
ริยาถามขณะกำลังจดจ่อกับการเก็บไอแพด และของต่างๆทั้งขนม ปากกา ดินสอ ขวดน้ำ ใส่ใน Dior Book Tote ใบหรูที่แม่ของเธอซื้อให้เนื่องด้วยโอกาสอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน
"ก็แค่จะชวนไปทานเค้กที่คาเฟ่เปิดใหม่อะ ใกล้ๆ มหาลัยตรงนั้นไง ไปป่ะ?"
"ไปก็ได้"
ริยาตอบตกลงโดยที่ไม่ต้องคิด เพราะถึงเธอจะปฏิเสธยังไงเพื่อนของเธอคนนี้ก็จะตื้อจนเธอยอมอยู่ดี ดูได้จากสายตาที่ตั้งใจกระพริบ ปริบๆเป็นเชิงอ้อนวอนนั้น
'ยังไงวันนี้เขาก็คงไม่ว่างมารับเหมือนเคย' ประโยคหลังริยาเอ่ยในใจ หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้เจอพี่เรนอีกเลย ทั้งที่รับปากกับเธอว่าจะมารับแท้ๆ เธอเข้าใจว่าเขายุ่งกับงานที่บริษัท แต่ก็มันอดน้อยใจไม่ได้จริงๆ
"เห้ยๆๆ ควิน" ฟาโรห์สะกิดควินให้มองไปที่ประตูร้าน
นักศึกษาหญิงสองคนกำลังเดินเข้ามา คนหนึ่งเดินนำเข้ามาอย่างสดใจ ส่วนอีกคนเพียงเดินตามมานิ่งๆ สายตาเธอเหลือบมองมาทางพวกเขาเพียงเล็กน้อย
"โห ควิน วันนี้แม่งวันของมึงว่ะ กูยอม" วิคเตอร์พูดขึ้นบ้างหลังจากที่เขาเห็นในสิ่งที่ฟาโรห์สะกิดควิน
แม้ว่าพวกเขาจะพูดกันให้ได้ยินแค่ในกลุ่ม แต่ก็เสียงดังพอให้ได้ยินไปถึงเจ้าตัวที่ถูกเอ่ยถึง
"กูก็ว่างั้นแหละ โปรเจ็คมันได้เต็มแทนที่จะเลี้ยงเหล้าเพื่อน มันกลับพาพวกเรามาแดกเค้ก มึงล่วงรู้อนาคตรึป่าวเนี่ย55555"
"เป็นเหี้ยอะไรของพวกมึง" ควินสบถด่าเพื่อนทั้งสองที่เอาแต่จ้องไปที่ผู้หญิงสองคนจนพวกเธอประหม่า ‘พวกไร้มารยาท’ เขาสบถด่า
เพื่อนในใจ
"แหมควิน เขินหรอวะ ไม่เข้ากับหน้าโทรมๆ ของมึงเลยว่ะ"
"กูควรไปโกนหนวดสักทีสินะ" ควินถามฟาโรห์พร้อมกับมองตัวเองในหน้าจอไอโฟนที่ปิดสนิทไปด้วย ถ้าคุณแม่เขามาเจอเขาในสภาพนี้มีหวังคุณผู้หญิงต้องสติแตกแน่ๆ
"ใช่มึงควรโกนหนวด ตัดผมด้วย"
"แม่มึงไม่ด่าหรือไงวะตอนเห็นสภาพมึง"
"ยังไม่มีเวลาไปเจออะดิ" ควินตอบฟาโรห์
เขาชำเลืองมองหญิงสาวโต๊ะข้างๆ ที่มัวแต่พิมอะไรบางอย่างในมือถือระหว่างรอเพื่อนของเธอที่กำลังยืนสั่งเครื่องดื่มกับบาร์ริสต้า
เธอก็เหมือนทุกวันที่เขาเจอ ชุดนักศึกษาทรงโอเวอร์ไซส์กับกระโปรงทรงเอสั้นหรือบางวันก็เป็นกระโปรงพลีทสั้นที่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพวกผู้หญิงชอบใส่ทั้งที่ลมพัดมาที่พวกเธอก็ต้องรีบใช้มือจับชายกระโปรงไว้ไม่ให้เปิด และที่เขาไม่เข้าใจที่สุดคือ ใครมันเป็นคนออกแบบชุดนักศึกษา เพราะไม่ว่าจะใส่สั้นหรือยาวก็ไม่สะดวกกับการใช้ชีวิตเลยสักนิด เธอคนนั้นจะต้องพกกระเป๋าผ้าสำหรับเอาไว้ใส่อุปกรณ์การเรียนมาด้วยทุกวัน และในนั้นก็จะมีกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมใบเล็กๆ อยู่ด้วย ใบหน้าสวยที่ถูกบรรจงแต่งมาเบาๆ ด้วยเครื่องสำอาง ผมสีน้ำตาลอ่อนที่ดัดปลายยาวถึงกลางหลัง เขาจดจำทุกรายละเอียดของเธอได้อย่างกับพวกโรคจิต เธอคือคนที่ทำให้เขาตั้งคำถามเกี่ยวกับตัวเองทุกวันว่าเขาปกติดีหรือเปล่า คิดแล้วก็ตลกดีที่คนคนหนึ่งที่เขาแทบจะไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ด้วยจะมีอิทธิพลต่อเขามากขนาดนี้
"ริยา ฉันสั่งเค้กมาชิ้นเดียวนะ แกจะสั่งเพิ่มป่าว? "
"ไม่อะเดี๋ยวมีพุง วันเสาร์มีถ่ายแบบด้วย" ริยาเงยหน้าจากมือถือก่อนจะตอบน้ำฟ้า
จริงๆ เธอแค่อยากรีบกินรีบกลับ ตั้งแต่เข้ามาในร้านแล้วพบว่าเขาอยู่ที่นี่ด้วยเธอก็อึดอัดจะตาย และยิ่งในร้านมีโต๊ะว่างแค่ที่เดียว ทำให้เธอต้องมานั่งโต๊ะข้างเขากับเพื่อนของเขา เธอพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดแม้จะรู้ว่าเขาแอบชำเลืองมองมาที่เธออยู่เป็นระยะๆ บอกตรงๆ ริยารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกคุกคามจากเขาและเพื่อนๆ ของเขา
"แล้วเรื่องที่บ้านแกโอเคแล้วหรอ? " น้ำฟ้าถามเพื่อนของเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้ริยาค่อนข้างเหม่อลอยเหมือนคนที่คิดอะไรอยู่ตลอดเวลา
"ไม่รู้สิ พี่เรนกลับมาแล้วน่าจะจัดการได้ล่ะมั้ง"
"นี่แกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจบ้านแกเลยหรอ? "
"ก็รู้เท่าที่ต้องรู้อะ"
"แต่แกบอกว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่พ่อแม่แท้ๆ ของแกเหลือไว้ให้ไม่ใช่หรอ? "
"ก็ใช่ แต่ยังไงพี่เรนกับคุณแม่ก็เป็นคนจัดการแล้วนี่"
ใช่ เธอคิดอย่างนั้นจริงๆ เพราะคุณแม่ดูแลบริษัทนี้มาได้ดีตลอดตั้งแต่คุณพ่อเสียไป หมายถึงครอบครัวบุญธรรมนะ เธอคิดว่าไม่มีอะไรที่ผู้หญิงเก่งและแกร่งคนนั้นจะทำไม่ได้ ยิ่งพี่เรนกลับมาช่วยแล้วด้วย ยังไงบริษัทก็จะจะผ่านวิกฤตินี้ไปได้แน่นอน
"ทั้งที่แม่แกไม่ให้เงินใช้จนแกต้องหารับงานถ่ายแบบ แคสงานเยอะแยะเนี่ยนะ"
"ฉันอยากทำเองต่างหากล่ะฟ้า แล้วก็ไม่ใช่ว่าคุณแม่ไม่ให้ ฉันแค่ไม่เอาต่างหากล่ะ"
“แปลกคนดี” น้ำฟ้าขมวดคิ้วให้กับคำพูดของริยา
Trrrrrrrrrrrrrrrrrrr
"พี่เรนโทรมา" ริยายิ้มอย่างร่าเริงก่อนจะกดรับโทรศัพท์
"ค่ะ ริยาอยู่กับเพื่อนค่ะ ตอนนี้หรอคะ? ริยาอยู่คาเฟ่ เดี๋ยวริยาส่งโลเคชั่นให้พี่เรน" หลังจากวางสาย เธอก็รีบหยิบกระเป๋ามาสะพายทันที
"ฟ้า ฉันต้องไปทานข้าวกับที่บ้านน่ะ พี่เรนใกล้มาถึงแล้ว ฉันกลับเลยนะ"
ไม่รอให้อีกคนตอบอะไร ริยาเดินออกจากร้านไปด้วยความเร่งรีบ เธออยากเจอพี่เรนของเธอเร็วๆ และอีกเหตุผล เธอจะได้หลุดพ้นจากสายตาของ ‘เขา’
ส่วน ‘เขา’ ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาอ่านไม่ออก
- Writer
