The Billionaires Secret Wife

Secretly Living with the Billionaire

Pagdating namin sa condo, halos malula ako sa laki at ganda ng lugar. Halata mong pangmayaman—modernong disenyo na parang kinuha sa isang interior design magazine. Ang sahig ay gawa sa glossy tiles na sumasalamin sa malambot na ilaw mula sa ceiling fixtures. Ang mga pader ay may neutral na kulay, na binigyang-buhay ng abstract paintings na tila mahal ang bawat isa. Sa gilid ng kusina, may mini bar na may linya ng mga mamahaling alak, at sa sala, ang velvet sofa at malaking flat-screen TV ang umaagaw ng pansin.

Si Red, abala sa pagbubuhat ng mga pinamili namin, at tila sanay na sanay na sa ganitong klase ng buhay. Ngumiti siya sa akin habang itinuturo ang isang pinto sa dulo ng hallway.

“Francine, ‘yung silid na ‘yun ang gagamitin mo,” aniya, diretso at walang paligoy-ligoy.

“Salamat, Red,” sagot ko habang iniikot ang paningin sa paligid. “Ang ganda naman ng lugar mo.” Nginitian ko siya bilang pasasalamat, ngunit napansin kong tila nagulat siya sa ngiti ko.

“Ikaw na rin ang bahala sa kalinisan ng buong lugar,” dagdag niya, tila nag-aalangan habang iniiwas ang tingin.

“Walang problema sa akin,” sagot ko na may bahagyang ngiti pa rin.

Saglit kaming natahimik, at sa ilang segundong iyon, tila may kung anong tensyon sa pagitan namin. Tumikhim siya at bumaling sa banyo. “Magpahinga ka na muna. Ako na ang bahala sa hapunan,” sabi niya bago tumalikod.

---

Pagpasok ko sa kwarto, tila ibang mundo ang bumungad sa akin. Ang tema ng silid ay malayo sa modernong disenyo ng ibang bahagi ng condo. Ang kulay pink at puti na dekorasyon ay parang galing sa kwarto ng isang prinsesa. Subalit halatang matagal na itong hindi nagagamit—punong-puno ng alikabok ang bawat sulok, at ang mga kurtina ay medyo kupas na. Pero higit sa lahat, ang nakakuha ng atensyon ko ay ang mga litrato na naka-frame sa dingding.

Mga larawan ni Red kasama ang isang napakagandang babae. Ang babae ay may mahaba at makintab na buhok, mala-porselana ang kutis, at mala-anghel ang ngiti. Sa bawat litrato, halatang masaya sila—magkahawak-kamay, magka-akbay, at may mga kuha pang sobrang sweet nila.

“Girlfriend niya?” tanong ko sa sarili habang pinagmamasdan ang mga larawan.

Halos lahat ng bahagi ng kwarto ay tila alaala ng relasyon nila. Napansin ko rin ang ilang stuffed toys na nakaupo sa kama, pati na ang isang maliit na jewelry box sa tabi ng bedside lamp. Nakaramdam ako ng kakaibang lungkot, pero hindi ko maintindihan kung bakit.

Ibinaba ko ang litrato at sinimulan nang maglinis. Hinanap ko ang vacuum cleaner sa isang sulok at ginamit ito sa bawat sulok ng kwarto. Pinalitan ko rin ang mga bedsheet na halatang hindi na bago. Gusto kong gawing presentable ang silid, kahit na tila may bigat sa puso ko sa bawat galaw.

Pagkatapos ng isang oras, natapos ko rin ang lahat. Napabuntong-hininga ako habang nakaupo sa kama, pinagmamasdan ang bagong linis na kwarto. “Mukhang bago ulit,” sabi ko sa sarili, pilit na hinahawi ang kakaibang pakiramdam na bumalot sa akin.

---

Kumatok si Red sa pinto ng kwarto. Mabilis akong bumangon at binuksan iyon.

“Francine, pakihanda na ang pagkain. Maliligo lang ako sandali,” sabi niya habang nakangiti nang bahagya.

Pagdating ko sa dining area, halos maiyak ako sa dami ng pagkaing iniwan niya. May fried chicken, tempura, kanin, at isang malaking platter ng sariwang prutas. “Ang dami naman nito,” bulong ko habang inaayos ang mesa. “Para ba talaga sa dalawang tao ‘to?”

Nagsimula akong maglatag ng mga plato at kubyertos nang lumabas si Red mula sa banyo. Nakasuot siya ng malinis na t-shirt at pajama, at amoy bagong ligo. Ang bango niya, parang mahal ang ginagamit niyang pabango. Hindi ko maiwasang mapatitig, lalo na’t tila mas lumitaw ang kanyang maamong mukha nang matanggal ang stress sa kanyang itsura.

“Red, kain na tayo,” yaya ko sa kanya, ngunit umiling siya.

“Pasensya na, Francine. Kailangan kong pumunta sa mansion. May aasikasuhin lang ako,” sagot niya.

“Hindi ka ba dito matutulog?” tanong ko, pilit na itinatago ang lungkot sa boses ko.

“Kapag ginabi ako, baka doon na ako sa mansion matulog. Pero ikaw na ang bahala rito. Siguraduhin mo lang na naka-lock ang mga pinto at bintana bago ka matulog,” paliwanag niya bago mabilis na tumalikod at lumabas ng condo.

---

Pagkasara ng pinto, napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa mesa. Napakaraming pagkain, at ako lang ang kakain. “Sayang naman ‘to kung ako lang,” sabi ko sa sarili. Pero kahit mag-isa, sinimulan ko nang kumain. Ang fried chicken ay masarap, at ang tempura ay malutong pa rin kahit medyo lumamig na. Habang ngumunguya, hindi ko maiwasang mag-isip tungkol kay Red.

Napakabait niya, at sa maikling panahon, napapansin kong lagi niyang inaalala ang kapakanan ko. Pero bakit parang may bumabagabag sa kanya? At ang kwarto—bakit hindi niya tinanggal ang mga alaala ng babaeng iyon? Sino siya sa buhay ni Red?

Habang iniisip ko ang mga tanong na ito, nakaramdam ako ng kakaibang kaba sa dibdib. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa takot na mag-isa sa malaking condo, o dahil sa dami ng tanong na walang sagot.

Pagkatapos kong kumain, niligpit ko ang mga plato at inayos ang lahat. Tinignan ko ang pinto at mga bintana, siniguradong naka-lock ang lahat. Pagbalik ko sa kwarto, muli kong tiningnan ang mga litrato sa dingding.

May kung anong kirot na gumuhit sa puso ko habang pinagmamasdan ang bawat larawan. Parang ang saya-saya nila, at halatang mahal na mahal ni Red ang babaeng ito. Ngunit bakit iniwan niya sa akin ang kwartong ito, kung punong-puno ito ng alaala ng nakaraan niya? May ibig bang sabihin iyon?

Humiga ako sa kama at pumikit, pilit na tinatanggal ang mga tanong sa isip ko. Ngunit habang dumadaan ang oras, mas lalo lang akong naguguluhan. Si Red… sino ba talaga siya sa buhay ko? Bakit parang unti-unti akong naaakit sa kanya, kahit alam kong delikado ito?

Habang unti-unting tinatangay ng antok, isang huling tanong ang bumulong sa isip ko: Bakit parang may bahagi ng puso ko na umaasang magtatagal pa ako rito?