หมอกต้องร่วมทางกับอีกคนในตอนกลับบ้านอย่างไม่มีทางเลือก ตลอดการเดินทางคนตัวเล็กยัดแอร์พอดส์ใส่หูแล้วเปิดเพลงให้ดังที่สุดแล้วเอียงตัวซบประตูฝั่งของตัวเองตลอดการเดินทาง ไม่อยากวอแวหรือวุ่นวายกับเขา แม้แต่คุยก็ไม่อยากจะคุย ในช่วงเวลาเดินทางทัพพ์แวะร้านกาแฟตามปกติ เขายื่นกาแฟเมนูที่เธอดื่มเป็นประจำให้กับเธอ ในขณะที่อีกมือถือถุงขนมของฝาก คาดว่าเขาคงจะเอาไปฝากพี่สาวเธอ
แค่ปรายตามองยังรู้เลยว่าเขาเลือกขนมที่อร่อยและใช้แพ็กเก็ตในการห่อดีที่สุด
“คุยกันหน่อยหมอก” คนบอกถือวิสาสะดึงแอร์พอดส์ออกจากหูเล็ก ใบหน้าสวยชักสีหน้ากลับไปอย่างไม่พอใจ แต่อีกคนไม่ได้แยแสเท่าไหร่
“เรื่องเรียนเป็นไงบ้าง” ทัพพ์ชิงถาม เพราะตั้งแต่นั่งรถออกมาคือไม่ได้คุยกันเลย
“ปกติดีค่ะ”
“ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” เขาอยากแน่ใจและวางแผนทุกอย่างให้มันเป๊ะมากที่สุด ในเมื่อม่านบอกว่าขอรอจนกว่าหมอกจะเรียนจบ ฉะนั้นเขาตั้งตารอเหมือนกัน รอวัน
