ทัพพ์สบตาอีกคนด้วยขอบตาที่แดงก่ำไม่ต่างกัน ร่างสูงถอยกลับ เดินเซไปที่ประตูก่อนจะกระชากให้มันเปิด แต่แล้วก็เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างทั้งร่างมันเบาหวิวเมื่อสายตาประสานกับคนที่ยืนคอยอยู่ที่หน้าประตู
“มะ ม่าน.....” น้ำเสียงของทัพพ์เริ่มติดขัด กลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบากเมื่อสายตาที่ม่านมองเขามันแตกต่างไปจากเดิม
สายตาที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังระคนเสียใจ
“ม่านฟังพี่ก่อนได้ไหม พี่อธิบายได้นะครับ” ทัพพ์เดินเข้าหา ทว่าอีกคนกลับถอยหนี
“พี่ทัพพ์จะบอกว่ามาทำอะไรที่ห้องของหมอกเหรอคะ” น้ำเสียงของม่านเย็นชาจนอีกคนใจเจ็บ
“คือว่าพี่....”
“ช่างเถอะค่ะ พอเถอะนะ ม่านได้ยินทุกอย่างแล้วค่ะ ได้ยินทุกเรื่อง ทุกประโยคด้วยสองหูของม่านเอง”
“ม่าน....” ทัพพ์อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว จนกระทั่งม่านเดินผ่านหน้าเขาเข้าไปหาคนที่อยู่ด้านในแทน
หมอกยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลเป็นทางแต่เลื
