ม่านหมอก

ม่านหมอก -06- หลบหน้า

ระหว่างทางกลับบ้าน ทัพพ์เลือกที่จะเงียบตลอดทาง ทั้งที่มีโอกาสได้อยู่กับม่านตามลำพัง เขาควรมีรอยยิ้ม มีความสุขมากกว่านี้ ทว่าเวลานี้กลับไม่ใช่เลย เขาไม่มีเรื่องจะคุย เหมือนสมองมันหยุดการประมวลผลไปชั่วขณะแล้วเก็บแค่เรื่องที่คุณย่าบอกก่อนหน้ามาคิดทบทวนแทน

'คุณย่าจะให้สองคนนั้นแต่งงานกันเหรอครับ ใครที่ทำให้คุณย่าคิดแบบนั้นครับ'

'ทัพพ์ถามย่าแบบนี้แปลว่าอะไร แปลว่าย่าต้องฟังใครมาเท่านั้นเหรอ'

'มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมแค่ไม่เข้าใจ'

'ก็อย่างที่ทัพพ์รู้ หมอกกับม่านไม่ได้เกี่ยวข้องกับย่าทางสายเลือด แต่ย่ารักพวกเขาเหมือนลูกหลานบ้านเราจริงๆ ย่ารู้ว่าสุดท้ายวันหนึ่งน้องๆ จะมีชีวิตเป็นของตัวเอง มีครอบครัว กับม่านน่ะไม่เท่าไหร่เพราะคนนั้นทัพพ์รัก ทัพพ์คงทำให้น้องใจอ่อนและรักทัพพ์ได้ และสุดท้ายคงแต่งงานกัน แต่อย่าลืมว่ายังเหลือหมอกอีกคน ถึงตอนนั้นย่าอาจจะไม่เห็นเด็กคนนั้นอยู่ในสายตาอีกต่อไป ไม่มีสิทธิ์ได้ดูแล และถ้าเลือกได้ ย่าถึงอยากให้หมอกลงเอยกับแทนไง'

'คุณย่าคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ'

'ไว้ย่าจะหาจังหวะเหมาะๆ คุยกับน้องดูก็แล้วกัน'

"พี่ทัพพ์คะ" เสียงของม่านทำให้ทัพพ์หลุดจากภวังค์

"ครับ ม่านว่าไงนะ"

"ม่านถามว่าพี่ทัพพ์อยากกินอะไรม่านจะได้ทำให้ค่ะ เป็นอะไรคะเนี่ย" ม่านเอียงคอมองคนที่ทำหน้าที่ขับรถ ถือเป็นครั้งแรกที่ทัพพ์เหม่อมาก ปกติเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย อารมณ์เหมือนคนมีเรื่องให้คิด

"พอดีพี่มีธุระต่อ ส่งม่านที่บ้านพี่อาจจะออกมาเลย"

"อ้าวเหรอคะ มีอะไรให้ม่านช่วยพี่ทัพพ์บอกได้เลยนะคะ"

"ขอบคุณครับ" ทัพพ์ยิ้มให้คนข้างๆ ม่านน่ารักและแสนดีเสมอในสายตาเขา ไม่แปลกที่เขาจะรักผู้หญิงคนนี้หมดหัวใจ

"ว่าแต่ พี่ทัพพ์คุยอะไรกับคุณย่าตอนม่านไปล้างแอปเปิ้ลเหรอคะ ม่านออกมาเจอพี่ทัพพ์หน้าเครียดมากเลย"

"คุณย่าให้พี่หาคอนโดให้หมอก ไม่รู้รายนั้นคิดยังไงจะออกไปอยู่ข้างนอก เขาคุยเรื่องนี้กับม่านไหม"

"หมอกจะออกไปอยู่ที่คอนโดเหรอคะ ม่านไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย น้องไม่เคยปรึกษาด้วยค่ะ แล้วมีอะไรหรือเปล่าคะพี่ทัพพ์ คุณย่าว่ายังไงบ้างคะ"

"คุณย่าเป็นห่วงน่ะ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็คงแล้วแต่นั่นแหละ"

"ไม่เห็นหมอกเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเลย ไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ไว้ม่านโทรกลับไปคุยกับน้องให้นะคะ" ทัพพ์พยักหน้าส่งๆ แต่เขาคิดว่าเขานี่แหละที่ต้องกลับไปคุยกับหมอกเอง

แวะมาส่งม่านที่บ้าน เจอกับแทนคุณที่กำลังจะออกจากบ้านพอดี ทัพพ์เลยเรียกน้องไว้ ส่งม่านเข้าบ้านเสร็จจึงเดินออกมาหาแทนคุณที่คอยอยู่

"พี่ทัพพ์มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"มึงจะไปไหน"

"จะแวะไปเยี่ยมคุณย่าที่โรงพยาบาลครับ"

"ตั้งใจแวะไปหาคุณย่าหรือไปหาใคร"

"พี่ทัพพ์หมายถึง?" แทนคุณขมวดคิ้วยุ่ง ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่เขารู้สึกเหมือนพี่ชายกำลังประชดประชัน

"กูนึกว่ามึงนัดหมอกไว้"

"ก็ไม่ได้นัด หมอกก็อยู่กับคุณย่าอยู่แล้ว ไปถึงก็เจอกัน สรุปพี่ทัพพ์มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"แค่ถาม ทำไมมึงต้องทำเหมือนร้อนตัว"

"ผมเนี่ยนะร้อนตัว ยังไงวะพี่" มาถึงตอนนี้แทนคุณยิ่งงงหนัก คือไม่รู้เลยว่าพี่ชายจะมาไม้ไหนกันแน่ และไม่รู้ว่าเขากำลังโดนจับผิดเรื่องอะไร

"ไม่มีอะไร ว่าแต่มึงเถอะ ถ้ามีอะไรก็บอกกูละกัน" เอ่ยจบก็เดินไปถึงรถตัวเองแล้วขับออกไปเลย เห็นแบบนั้นยิ่งงงมาก แต่ก็ทำได้เพียงมองตามหลังแล้วปล่อยเลยตามเลย

แทนคุณใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเต็มก็มาถึงโรงพยาบาล มาถึงคุณย่าก็หลับอยู่ เพราะไม่อยากกวนและอยากให้คุณย่าพักแทนคุณเลยไม่ปลุก แต่เลือกที่จะชูของกินในมือแล้วชวนหมอกไปที่กินของที่เขาซื้อมาแทน

"กินข้าวยังเนี่ย พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนทำไมไม่ให้ม่านอยู่เฝ้าคุณย่าแทนล่ะ"

"ไม่เป็นไร พรุ่งนี้หมอก็ให้คุณย่ากลับ แล้วอีกอย่างหมอกมีเรียนบ่ายน่ะ" แทนคุณพนักหน้าแล้วมองหน้านิ่งๆ ของหมอกที่หยิบอาหารถุงนั้นทีถึงนี้ที เหมือนกำลังเลือกอยู่ว่าอยากกินอะไร

"พี่ซื้อของโปรดเราทั้งนั้นเลย หยิบถุงไหนก็โดน"

"ไม่ๆ หมอกดูอันไหนที่คุณย่าชอบจะได้เก็บไว้ให้ หมอกกินอะไรก็ได้" คำตอบของคนตัวเล็กส่งผลให้แทนคุณอมยิ้ม ลึกๆ แล้วหมอกน่ารักจะตาย มีมุมที่อ่อนโยนไม่ต่างจากม่าน และเขาก็เห็นมุมนี้ของเธอมานานแล้วเหมือนกัน

"เรานี่นะ นึกถึงคนอื่นก่อนเสมอเลย"

"คนอื่นที่ไหน นั่นคุณย่านะ" แล้วหมอกก็เลือกเมนูที่คิดว่าคุณย่าชอบน้อยที่สุดมาทาน

"โกรธพี่ทัพพ์ไหมเนี่ย" มือที่กำลังแกะถุงอาหารชะงักไปเล็กน้อย

"โกรธอะไร"

"ก็ที่เขาดุเมื่อวาน อย่าไปถือสาเลย เขาใจร้อนเพราะห่วงคุณย่าอ่ะแหละเลยพูดแรงไปหน่อย"

"ช่างเถอะ ไม่ได้สนใจขนาดนั้น เขาอยากพูดอะไรมันก็เรื่องของเขา"

"ทะเลาะกันจริงๆ ใช่ไหมคู่นี้เนี้ย"

"ถ้าจะคุยเรื่องนี้ไม่คุยแล้วนะ หมอกกินข้าวดีกว่า" หมอกบอกแค่นั้นก่อนจะถือจานเดินหนี ปล่อยให้แทนคุณมองตามแล้วหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

จากนั้นไม่นานคุณย่าก็ตื่น อาการของคุณย่าไม่ได้เป็นอะไรมาก มีเจ็บข้อเท้านิดหน่อย ส่วนอาการอย่างอื่นที่แทรกซ้อนไม่มีเลย จากที่จะได้กลับพรุ่งนี้ คุณย่าเลยขอออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นเลย

ระหว่างทางกลับ หมอกนั่งด้านหน้าคู่กับแทนคุณ โทรศัพท์มือถือในมือสั่นสะเทือนขึ้น เป็นข้อความจากคนที่เธอไม่คิดว่าจะทักมา

[พี่ทัพพ์ : ถ้าว่างแล้ว หรือตอนที่อยู่คนเดียวโทรกลับมาคุยกับพี่หน่อย มีเรื่องสำคัญจะคุย]

ประโยคที่ว่าตอนที่อยู่คนเดียวให้โทรกลับมันเหมือนหัวใจดวงน้อยถูกเคล้นหนักๆ อีกคนคงกลัวเหลือเกิน กลัวคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนบ้าง เขาคงอยากให้เรื่องนี้มันเป็นความลับไปจนวันตาย

[หมอก : คุยเรื่อง?]

[พี่ทัพพ์ : โทรคุย พิมพ์แบบนี้ไม่สะดวก]

[พี่ทัพพ์ : แต่ถ้าเธอคุยแล้วลบแชตเลยก็คงได้มั้ง]

[หมอก : สรุปจะคุยเรื่อง?]

[พี่ทัพพ์ : ตอนอยู่กับคุณย่าที่โรงพยาบาล เธอคุยอะไรกับคุณย่าบ้าง]

[หมอก : ไม่มีอะไรเกี่ยวกับพี่]

[พี่ทัพพ์ : ก็ดีที่ไม่เกี่ยว แล้วเรื่องที่ขอย้ายออกไปอยู่คอนโดนี่คือ?]

[หมอก : ความต้องการส่วนตัว แต่มันก็ดีแล้วนี่ ไม่ใช่เหรอ?]

[พี่ทัพพ์ : ดี มันโคตรดี ถ้าเธอไม่มีแผนอะไรในใจ] หมอกอ่านข้อความที่ปรากฎบนหน้าจอพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ

[หมอก : สิ่งเดียวที่อยู่ในใจหมอก คือหมอกไม่อยากอยู่บ้าน ไม่อยากเจอพี่ ไม่อยากคุยกับพี่ ไม่อยากคุยเลย จบนะ] บอกแค่นั้นก่อนจะบล็อกไลน์เลย บล็อกให้มันจบๆ ไม่จำเป็นต้องคุยให้เสียเวลา

กลับมาถึงบ้าน ช่วยพาคุณย่าลงจากรถเสร็จสรรพจึงเดินขึ้นห้องตัวเอง ไม่อยากเจอหน้าใครบางคนด้วย เข้าห้องเสร็จกำลังจะอาบน้ำนอนพักห้องก็ถูกเคาะประตูด้วยมือของม่าน จึงยอมเปิดประตูให้พี่สาวเข้ามา

"เป็นอะไรหรือเปล่าหมอก ส่งคุณย่าเสร็จพี่เห็นเราขึ้นห้องเลย" ม่านเดินมาหย่อนตัวบนเตียงของน้อง อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ม่านพอจะเดาได้ว่าน้องมีเรื่องไม่สบายใจแน่นอน

"เมื่อคืนนอนน้อยอ่ะพี่ม่าน พรุ่งนี้มีเรียนอีก หมอกว่าจะอาบน้ำแล้วนอนพักหน่อย"

"ไม่สบายหรือเปล่า หรือมีอะไรไม่สบายใจอยากเล่าให้พี่ฟังไหม" หมอกสบตาพี่สาวแล้วส่ายหน้าเบาๆ

"แล้วอยากย้ายออกไปอยู่คอนโดทำไมไม่บอกพี่เลย นอกจากเรียนหนักมีเรื่องอื่นด้วยไหม"

"ไม่มีหรอก หมอกเรียนหนักจริงๆ ต้องเดินทางไปกลับตลอด เหนื่อยด้วย" ม่านสังเกตสีหน้าของน้อง หมอกไม่หลบตาเลย แปลว่าคงอยากออกไปจริงๆ หรือคงเพราะเหนื่อยกับการเดินทางจริงๆ

"พี่มีเรื่องจะบอกเราด้วยนะ"

"เรื่องอะไรอ่ะ"

"พี่ทัพพ์ขอพี่แต่งงานแล้วนะ เขาบอกเขารอคำตอบ อยากได้คำตอบเร็วๆ" หมอกชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าหน้าชา มือก็ชา แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา

"แล้วทำไมพี่ไม่ตอบเขาล่ะ พี่รักพี่ทัพพ์ไหม"

"รักสิ พี่ทัพพ์ดีกับพี่มาตลอด ให้เกียรติ ดูแล พี่ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้เจอผู้ชายดีๆ แบบพี่ทัพพ์อีกไหม พี่อาจจะตอบตกลง ยอมแต่งงานกับเขา แต่ขอเงื่อนไขนิดหน่อยคือรอจนกว่าหมอกเรียนจบแล้วค่อยแต่งกัน"

-----------------

สงสารยัยหมอกมาก พี่สาวเธอก็รักเค้าด้วยแหละ ย้ายออกนั่นแหละคือการจบปัญหาแล้ว

🤍

ฝากกดไลก์+คอมเมนต์+กดติดตาม+ปารีวิวให้เนมหน่อยนะคะ