“แบบนั้นเหรอคือสิ่งที่พี่ต้องการ พี่แค่อยากเห็นหมอกถูกทิ้ง ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสนใจแบบนั้นใช่ไหม” หมอกยกแขนเรียวขึ้นกอดอกพลางปรายสายตามองขณะถาม เธอไม่รู้ว่าทัพพ์มาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ได้ยังไง แต่ถ้าเป็นแทนคุณเธอจะไม่แปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียว
“แล้วดูจากสิ่งที่เธอทำ มันควรได้รับความรักความเมตตาจากคุณย่าเหรอ”
“เรื่องนั้นควรเป็นตัวคุณย่าเองหรือเปล่าคะที่ควรตัดสินใจ ไม่ใช่พี่”
“ก็นิสัยแบบเนี่ย แล้วจะไม่ให้พี่ไม่ชอบเธอได้ไง” ทัพพ์เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่ได้คิดอะไรมากเลยพูดออกไปตามอารมณ์ล้วนๆ แต่เหมือนมันจะสะกิดใจคนฟัง
“หมอกก็ไม่ได้บอกให้พี่มาชอบหมอกนะ ถ้าไม่ชอบกันก็แค่ต่างคนต่างอยู่ ไม่ควรมาก้าวก่ายหรือมาวุ่นวาย”
“ก้าวก่ายเหรอ ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอก ไม่เคยอยากเห็นหน้าอยู่แล้ว วันไหนพี่แต่งงานกับพี่สาวเธอ พี่จะพาม่านไปอยู่ไกลๆ เธอเลย” แววตาที่แสนจะจริงจังคู่นั้นกระตุ้นให้หมอกเหยียดยิ้มออก
