Prologue
844 Words
A sweet music, a bottle toast of champagnes, whispers and loud laughters, the room was filled of noise when he entered. His innocent eyes began to search pero maraming tao ang nasa loob. Until now, hindi niya pa rin nakikita ang mommy at daddy niya. He just woke up na wala na sa tabi niya ang mga ito. Only his nanny was with him all the time pero tinakbuhan niya ito para hanapin ang parents niya. Kung saan saan na siya napunta sa kakahanap but he failed to see them.
"Mommy...Daddy..." Nagsimula na siyang umiyak when he realized na nawawala siya. Napakalaki ng barkong ito and he's only just a six year old kiddo and has no idea where he was.
Napatingin siya sa paligid. Patuloy sa pagsasaya ang mga taong nandirito at walang ni isang pumapansin sa kanya. Mas lumakas pa ang iyak niya nang makabangga siya at napagalitan. Nakaramdam siya ng takot at nagtago sa ilalim ng mesa. "Mommy... Daddy..." Umiiyak na usal niya habang nakayakap sa dalawang tuhod niya.
He stayed there for almost an hour at do'n na nakatulog. Nagising na lang siya nang makarinig siya ng mga sigawan. Bahagya niyang kinusot ang mga mata niya at dahan dahang hinawi ang tablecloth para sumilip. Nagkakagulo ang mga tao sa labas, nagtatakbuhan at mukhang takut na takot.
"Puntahan mo ang anak natin. Dali!"
His eyes suddenly widened when he saw his mommy and daddy. Dali dali siyang umalis sa ilalim ng mesa para lapitan ang mga ito. "Mommy! Da-" Pero sa akma niyang pagtakbo biglang humampas ang malakas na alon dahilan para tumagilid ang barkong sinasakyan nila.
"Anak!" Nakita siya ng mommy niya pero sobrang layo nito para malapitan niya.
"Mommy." Umiiyak na siya sa sobrang takot at nanginginig habang nakahawak sa paanan ng mesa.
"Just look at me, anak! Just look at me!" Kahit nahihirapan, sinikap pa rin ng mommy niya na palakasin ang loob niya.
"Is everything will be okay, mom?"
Tumango ang mommy niya. "Yes, anak... Everything will be okay. Don't be scared, okay?"
Tumataas na ang tubig na pumapasok sa loob ng barko. Nabalutan ng sigawan at hiyawan ang buong paligid. Sa bawat paghampas ng malakas na alon may mga nababasag, may nasisira, unti unti na ring nawawala ang mga ilaw.
"Mommy! Mommy..." Paulit ulit na sigaw ng bata nang hindi na niya ito nakita. "Mom---" Sa paghampas ulit ng malakas na alon natumba ang mesang hinahawakan niya dahilan para matangay siya.
He tried to shout for help pero walang lumalabas sa kanyang bibig. He was crying out loud because of so much fear. He wants to survive para matulongan niya ang mommy niya at mahanap ang daddy niya. But it's too late, naghihikahos na siya sa paghinga at unti unti na siyang nilalamon ng tubig.
Madilim sa ilalim. Sobrang dilim. He wanted to breathe but he couldn't. Marami na ang tubig na nainum niya at unti unti na siyang nawawalan ng malay. But before he could close his eyes he saw something. Parang biglang lumiwanag ang ilalim ng karagatan nang may nakita siyang isang nilalang na palapit sa kanya. He couldn't describe what he saw kung anung klaseng nilalang ba ito. Kung tao ba ito o malaking isda na kakainin siya.
He wants to panic but he can't move. Masyado na siyang mahina. His eyes went blurry after their eyes met for a second at naging blangko na sa kanya ang lahat. . .
***
SUNOD SUNOD akong napabuntong hininga habang sinasalinan ang baso ko ng alak. Pasado alas tres na ng madaling araw pero hindi pa rin ako makatulog dahil sa isang bangungot na paulit ulit na bumabalik. That was twenty years ago pero magpahanggang ngayon hindi ko pa rin makakalimutan ang nangyari. My mom and dad died because of that f*cking sh*t tsunami. And for all the people na nando'n sa barkong iyon ako lang ang tanging nakaligtas. How terrible it was. I was given a chance to survive but here I am, nabubuhay ng malungkot at mag isa dala ang bangungot ng aking nakaraan.
I attempt to end my life for so many times but I always failed. I always survived. I still find myself at the hospital still kicking and alive. Ewan ko ba. Sa tuwing susubukan kong patayin ang sarili ko parang may pumipigil. It kinda weird pero iyon talaga ang nararamdaman ko. O sadyang nasisiraan na ako ng ulo.
D*mn this!
Napasabunot ako sa ulo ko na puno ng prustrasyon. Hindi ko na alam kung anung nangyayari sa'kin. Maraming taon na ang nakalipas pero anlaking epekto pa rin para sa'kin kung anung nangyari noon. I can still remember everything dahil paulit ulit na pumapasok sa isipan ko sa tuwing sasapit ang gabi. A biggest nightmare to be exact.
Napahawak ako sa pendant ng kwentas na suot ko. Hindi ko alam kung kanino o saan nanggaling 'to. Matagal ko ng suot 'to kahit ang weird ng design. I don't know why but this one is different. There's something strange about this necklace that I cannot explain.
Paanu ba napunta sa'kin 'to?
- Writer
