PAMİR;
Sabah annemin sesiyle gözlerimi açtığımda mırıldanarak diğer tarafa döndüm. "3 saat daha." popoma vurdu. "Sabahlara kadar kız arkadaşınla konuşmasaydın bebeğim." gözlerimi açmadan "Anne Eylül benim kız arkadaşım değil."
"Çocuklar öyle demiyor ama? Havalimanında öpüşmüşsünüz!" gözlerimi irice açıp suratına baktım. Kıpkırmızı olmuştum. "Anne." gözlerimi kaçırdım.
"Bebeğim utanmanı gerektiren bir şey yok. Eylül çok tatlı bir kız." "Anne o yanlışıkla oldu." inanmadığı belli olan bakışlarla bakmaya başladı. "Anne gerçekten. Yanlışıkla öpüştük." doğruldum. Bakışları vücudumda gezdi. Ardından gözleri kocaman oldu. Baktığı yere baktım. Eylül'ün emdiği yer. Morarmıştı. Çarşafla kapatırken
"Gece masaya çarptım." "Bebeğim, anneni kandırmaya utanmıyor musun? Hem burun deliklerin seni ele
