Chapter 59: Lasing
Hanggang sa nakatulugan ko ang pag iisip tungkol sa ganung bagay at kinaumagahan ay matagal akong nagising dahil pagbukas ng aking mga mata ay matirik na ang sikat ng araw sa bintana dito sa kwarto. Masakit nga iyon sa mata dahil kagigising ko lamang dahan dahan akong bumangon at nagkusot ng mata.
Nang tumingin ako sa orasan sa bubung ng aking kwarto ay mabilis akong bumangon dahil mag aalas otso emedya na.
“Nako may pasok ngayon si Anton dahil lunes kailangan ko pang magluto,” ani ko sa sarili.
Mabilis akong naglinis ng mukha saka agad na nagtungo sa kusina ngunit pagkarating ko roon ay nakita ko may nakalagay na sa lamesa na pangtakip kaya binuksan ko iyon.
“May ulam na.”
Walang ibang nagluto nito kundi si Anton lamang dahil kami lang namang dalawa ang narito sa
