Kismet and Heaven

Prologue~

***

"HOW DID YOU DO THIS TO ME ?! " nakatalikod na sabi nya habang unti unting pumapatak ang luha nya na dumadaloy sa mga pisngi nya.

Hindi ako sumagot.

"What ! ? Nagsisisi ka na ba sa ginawa mo ? Tell me ! " sabi nya ulit pero by this time nakaharap na sya sakin at galit na galit.

Nakatitig lang ako sa kanya. Walang lumalabas na salita sa aking bibig at tila wala talagang gustong lumabas mula rito. Kahit na gusto kong ipagtanggol ang sarili ko hindi ko magawa. Kaya't patuloy lang sya sa pagsasabi nya sakin ng mga masasakit na salita.

"I'm stupid ! But you're so STUPID than I'am coz' you lied ! Wala naman akong ginawang masama sayo aah. Naging totoo lang ako sa'yo. Hindi kita pinaiyak. Hindi kita sinaktan. At lalong hindi ako nagsinungaling sa'yo. Tapos ganito ? Ako ang pinaiyak mo ? Ako ang sinaktan mo ? Sabihin mo ! You planned for this huh ? Sabihin mo !" ayoko sana syang makita umiiyak ng ganito. Gusto kong punasan ang mga luha nya pero alam kong wala akong karapatan.

Ang sakit pala sa pakiramdam na duruin ka ng taong mahal mo pero ang mas masakit ay makita mong nasasaktan sya ng dahil sa'yo. Binalak kong mag-explain pero pinigilan nya ko.

"I never...---"

"Stop lying again ! Maniniwala na naman ba ko sa gaya mo ? Tapos ano ? Sasaktan mo na naman ako ? F**k ! I hate dramas. But I hate you most ! " sabay punas sa kanyang mga luha habang nakatitig pa rin sakin.

Sabi nya magsalita ako, tapos pipigilan nya ko. I started to be pissed off. Sobra na sya. Oo ! Nagkamali ako pero sobra naman na ata sya. Pero kailangan kong pigilan ang sarili ko dahil mahal ko sya at alam kong mas lalong gugulo ang lahat pag sinagot ko pa sya.

"You know what ? With all the girls I loved, ikaw ang pinakaminahal ko. Pero ikaw rin ang pinaka sinaktan ako. You melted my heart. Na sana hindi na lang kita nakilala !"

Sumampal sa mukha ko ang mga salitang sinabi nya. Bigla kasing kumirot ang mga yon sa puso ko. Nagpakatatag ako sa harap nya pero unti-unti na ring pumatak ang mga nakakainis na luha sa aking mga mata. Hindi ko na mapigilan. Hindi ko na maawat.

"You're crying for what !? For lying to me ? or for having another ? Which one! ? I will not sorry for this. Because you are the one who started this . YOU STARTED THIS !" dinuro pa nya ko ng isa at saka ako nagkalakas ng loob para mag-explain ng side ko.

" YES ! I planned for this Kelvin ! I planned for this ! Happy ? or super happy ? Let me explain ! Get your madness away. Pakinggan mo lang ako. And if you're not convince then I'll go. I'm out of your life."

-------***

Hindi ko naman talaga binalak ang lahat. Nangyari na lang bigla. Hindi ko rin naman inaasahan ang mga nangyari. Wala ring may gusto ng nangyari.

Mahal na mahal ko sya. Kahit hindi ko laging naipaparamdam sa kanya ang pagmamahal na yun, mahal na mahal ko sya. And I will do anything just for him to be happy. But LIFE was so unfair to me. Wala na kong magawa dahil tadhana na ang humusga. Kapalaran ko na ang umiral.

Ano bang dapat kong gawin ? Ano bang pinakatamang gawin ? Kakalimutan ko na lang ba lahat ? Lalayo na lang ba ako ? Or pagbabayaran ang kasalanan ko ? Hindi ba pwedeng magka-amnesia na lang ako para makalimutan ang lahat ng ito ?

Sino ba ako para sisihin si GOD sa mga nangyayari sakin ? Dapat nga pasalamatan ko pa sya for letting this to happen kasi kung hindi, baka hindi ako natuto. Baka naging huli na ang lahat and I never learned.

Buti na lang nagawa ko na ang dapat kong gawin before my story ends. Before I see the white lights. Before I see those lovely angels. And before I see GOD himself.

Minsan talaga may nagagawa tayong mga bagay na maaaring makasakit sa taong mahal natin. Hindi naman natin kontrol ang pagkakataon. We can't even predict what will happen tomorrow. Kailangan na lang talaga natin tanggapin at pagsisihan ang mga nagawa nating mali. At gumawa ng mga paraan kung paano makakabawi. Dahil minsan ang pusong nasaktan at nasugatan, nagpapatawad din pag' ang kasalana'y napagbayaran.

----------------*