หญิงหม้ายท้ายหมู่บ้าน

เตรียมตัว

พอกลับมาถึงบ้านเธอก็อาบน้ำสระผม กินข้าวเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินขึ้นบรรไดเข้าเพื่อที่จะเข้าห้องไผนอนพักผ่อน

พอถึงที่นอนเธอก็ล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อนเพราะ2วันมานี้เธอใช้ร่างกายนี้หนักมากเกินไปจริงๆ แต่ก็ได้แค่บ่นเท่านั้นเพราะที่ยอมเหนื่อยขนาดนี้ก็เพราะตัวเธอเองในอนาคตทั้งนั้นแหละ

เธอคิดว่าพรุ่งนี้จะไปสั่งทำบ้านสักหลังที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ เธออยากได้แบบ2ชั้น ติดแผงโซลาเซลเพื่อความสะดวก ชั้นบนเป็นห้องนอน4ห้องนอนมีเครื่องปรับอากาศกับห้องน้ำในตัวทุกห้อง มีห้องทำงาน1ห้อง ห้องหนังสือ1ห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นห้องครัวแยกโซนกับห้องกินข้าว1ห้อง ห้องนั่งเล่น1ห้องมีฮีทเตอร์ภายในห้องเผื่อหน้าหนาว แล้วก็มีห้องที่ทำไว้เฉพาะให้เหมือนโรงพยาบาลย่อส่วนไว้ภายในห้องนี้เลย แล้วก็มีห้องพักรักษา2ห้อง มีเตียงกับโต๊ะวางของ3ตัว ภายใน2ห้องพักนี้ แล้วเธอก็อยากได้โกดังเก็บของขนาดใหญ่ พรุ่งนี้เธอต้องไปร้านเฟอร์นิเจอร์หาซื้อชั้นวางของ โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็ตู้ใส่เสื้อผ้าอีกด้วย

หลังจากที่คิดวางแผนได้แล้วเธอก็คิดว่าพรุ่งนี้จะไปสั่งอุปกรณ์ หรือสิ่งของที่ใช้สร้างบ้านไว้ติดในมิติอีกนิดหน่อยก็พอ อืม เหมือนเธอจะต้องไปซื้อรถติดมิติไว้ด้วยนะ ไว้พรุ่งนี้ต้องไปจัดการสั่งซื้ออะไรไว้ให้เรียบร้อย วันมะรืนจะได้เหลือเวลาเข้ามิติเพื่อมาจัดของในมิติให้เป็นสัดเป็นส่วนแล้วก็ปลูกผัก ผลไม้ สมุนไพรต่างๆ ติดในมิติด้วยเพราะในมิติของเธอเป็นพื้นหญ้าสีเขียวโล่งๆ แถมยังมีแม่น้ำขนาดใหญ่ไหลมาจากไหนเธอก็อาจไม่รู้ เธอว่าจะลองซื้อสัตว์มาเลี้ยงด้วยเลยแล้วกันถ้าได้ก็ดีแต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเพราะของที่เธอซื้อเตรียมไว้ก็เยอะแยะมากมายแล้ว เธอเลิกคิดแล้วหลับตานอนไปเลย

10:25 น.

วันนี้อิงอิงจะออกจากบ้านไปร้านสั่งทำบ้านกับโกดังก่อน คิดได้แล้วก็สตาร์ทรถออกไปเลย

ขับรถมาได้ประมาณ 20-30 นาทีก็ถึงร้านที่เธอจะสั่งทำบ้านที่ทำบ้านแบบเคลื่อนย้ายหรือเรียกว่าบ้านสำเร็จรูปนั่นแหละ

“สวัสดีค่ะ ฉันจะมาสั่งทำบ้านค่ะ” ทันทีที่เดินเข้าร้านก็เจอพนักงานเลย

“ได้ครับ เชิญคุณผู้หญิงเข้ามาคุยรายละเอียดในห้องทำงานกับหัวหน้าเลยครับ” พนักงานพูดจบ ก็พาเธอเดินไปยังห้องทำงานของหัวหน้างาน

“หัวหน้าครับ คุณผู้หญิงคนนี้อยากสั่งทำบ้านกับบริษัทของเราครับ” ทันทีที่ถึงห้องทำงานพนักงานที่พาเธอมาก็เอ่ยบอกกับหัวหน้า เมื่อเห็นหัวหน้าพยักหน้าตอบก็เดินออกไป

“ขอบคุณมากค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณกับพนักงานที่พาเธอมาส่ง พนักงานก็ส่งยิ้มตอบแล้วบอกว่าไม่เป็นไร แล้วเดินจากไป

“เชิญนั่งก่อนครับ ไม่ทราบว่าคุณอยากได้บ้านแบบไหน” เขาเอ่ยถามเธอออกมา

“เอ่อ พอดีฉันอยากได้โกดังเก็บของขนาดใหญ1หลังค่ะ แล้วก็อยากได้บ้านแบบ2ชั้น ติดแผงโซลาเซลเพื่อความสะดวก ชั้นบนเป็นห้องนอน4ห้องนอนมีเครื่องปรับอากาศกับห้องน้ำในตัวทุกห้อง แต่จริงๆ ฉันอยากให้ติดเครื่องปรับอากาศทุกห้องนั่นแหละค่ะ ภายในบ้านมีห้องทำงาน1ห้อง ห้องหนังสือ1ห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นห้องครัวแยกโซนกับห้องกินข้าว1ห้อง ห้องนั่งเล่น1ห้องมีฮีทเตอร์ภายในห้องเผื่อหน้าหนาว แล้วก็มีห้องที่ทำไว้เฉพาะให้เหมือนโรงพยาบาลย่อส่วนไว้ภายในห้องนี้เลย แล้วก็มีห้องพักรักษา2ห้อง มีเตียงกับโต๊ะวางของ3ตัว ภายใน2ห้องพักค่ะ ฉันขอแบบไวที่สุดไม่เกิน2วัน คุณทำได้ไหมคะ “เธอเอ่ยบอกรายละเอียดออกไป

“อืม ได้ครับ แต่ราคาสูงหน่อยนะครับ”

“เรื่องราคาฉันไม่เกี่ยงอยู่แล้ว ขอให้ผลงานออกมาดีก็พอค่ะ” เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาของเธออยู่แล้ว

“ได้ครับ งั้นเซ็นสัญญากันเลยนะครับ”

“ได้ค่ะ” หลังจากนี้ก็เซ็นสัญญาพร้อมกับจ่ายเงิน แล้วก็จดสถานที่ให้เขานำบ้านไปส่งยังสถานที่กว้างที่ไม่ไกลจากที่นี่

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเธอก็ไปร้านเฟอร์นิเจอร์ไปซื้อพวกโต๊ะเก้าอี้ ตู้อะไรต่างๆ จนครบ แล้วก็ไปร้านขายรถเธอจัดการซื้อรถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์แต่ละรุ่นไปอย่างละคันเพื่อความจำเป็น ติดต่อซื้อรถพ่วงข้างไปอีก10คันด้วย เมื่อจัดการซื้อของอะไรเรียบร้อยเธอก็แวะร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางเพื่อกิน เมื่อลองกินแล้วเห็นว่าอร่อยก็จัดการเหมาแล้วกลับบ้านทันที

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เข้ามิติทันทีจัดการปลูกสมุนไพรหายากที่ทำการซื้อมา แล้วก็ผักผลไม้ต่างๆ แบ่งเป็นแปลงๆ เมื่อทำเสร็จเธอก็ตักน้ำในแม่น้ำลำธารที่ไหลมานั่นแหละมารด พอเธอเทน้ำลงไปต้นไม้ก็โตไวจนเธอตกใจไม่คิดว่าน้ำนี้จะเป็นน้ำวิเศษแบบนี้เธอเลยปลูกนั่นปลูกนี่จนเพลิน จนลืมเวลาข้างนอกไปเสียสนิท พอเธอออกมาข้างนอกมิติก็มีโทรศัพท์เข้ามาบอกว่าบ้านกับโกดังที่เธอสั่งทำมาส่งเรียบร้อย ไหนจะมีเฟอร์นิเจอร์ที่ว่างจัดไว้ตรงพื้นที่บ้านเธอจนเต็มไปหมดนี่อีก เธอไม่อยากเสียเวลาก็ทำการนำทุกอย่างเข้ามิติทันที แล้วรีบขับรถออกไปยังสถานที่ที่บ้านมาส่งมาถึงก็ไม่มีคนอยู่แล้วเธอจึงนำบ้านกับโกดังเข้ามิติทันที แล้วขับรถเพื่อจะกลับบ้านแต่ยังไม่ทันจะถึงบ้านเธอก็ถูกรถที่อยู่อีกฝั่งขับสวนเลนมาชนจนเสียชีวิตคาที่

.

.

30%

40%

70%

ทำการโอนย้ายสำเร็จ 100

ปัง ปัง ปัง!

“นังตัวไร้ค่า เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ นังจอมล้างผลาญ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊ะ!” เสียงยัยแก่ที่ไหนมาบ่นเนี่ย แต่ยังไม่ทันทีร่างบางจะได้ตอบอะไรก็มีความทรงจำของใครคนหนึ่งพุ่งเข้าหัวสมองเธออย่างจัง เจ้าของร่างที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้ชื่อ เยว่อิงอิง อายุได้ 18 ขวบปี มีสามีชื่อ จางฮุ่ยหมิ่น อายุมากกว่าเธอถึง2 ปี เธออาศัยอยู่ภายในบ้านของครอบครัวสามี ซึ่งสามีของเธอไปเป็นทหาร ปล่อยให้เธออยู่ในบ้านหลังนี้เพียงลำพังในบ้านที่มีพ่อสามีไม่ได้เรื่อง แม่สามีใจร้ายคอยด่าทอทุบตีเธอ พี่เขยพี่สะใภ้เอาเปรียบ

สามีของเธอเป็นคนที่กตัญญูต่อพ่อกับแม่ของเขามากมากเสียจนยอมให้เธอโดนรังแก ไม่มีความกล้าแม้กระทั่งจะช่วยเจ้าของร่างคนเก่า เธอโดนทำร้ายและยังให้อดข้าวถึงไม่อดก็ได้กินข้าวก้นถ้วยหน่อยเดียวเท่านั้นจึงไม่แปลกที่เจ้าของร่างเก่าจะตายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ แต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ก็มีเสียงทุบประตูพร้อมกับเสียงสบทด่าหยาบคายมาให้ได้ยินเป็นเนืองๆ แต่เธอคือ เยว่อิงอิงคนใหม่ ไม่ใช่คนเก่า ไม่มีทางที่เธอจะยอม หึ! สามีที่กตัญญูไม่ลืมหูลืมตาผู้นั้นถ้าอยากกตัญญูไปจนตายก็กตัญญูไปผู้เดียวเถิด ข้าจะไม่ยอมโดนเหมือนที่เจ้าของร่างเดิมยอมหรอกนะ!

ปัง ปัง ปัง!

“นังอิงอิง นังตัวขี้เกียจ ออกมาทำงานบ้านงานช่องได้แล้ว ถ้าแกยังไม่ออกเชื่อมั้ยว่าข้าจะตีเจ้าให้ตายได้มั้ย” เสียงนางจางด่าสาดเสียเทเธอลั่นบ้าน เธอจึงเดินไปเปิดประตู

“มีอะไร” เธอเอ่ยถามเสียงแข็ง

“หนอย! นี่เจ้ากล้าทำเสียงแข็งใส่ข้ารึ” นางจางเอ่ยถามเสียงดัง พร้อมกับทำท่าจะเข้ามาตีเธอ

“แล้วทำไมข้าถึงต้องไม่กล้าด้วย อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทนกับคนแก่แบบป้านะ”

“นี่! นี่! นี่! เจ้า” นางจางชี้หน้าเธอพร้อมกับสบทออกมาด้วยความโมโห

“ทำไม มีอะไรก็พูดมา จะติดอ่างทำไมป้า จะพูดไม่พูดถ้าไม่พูดฉันจะได้เข้าห้อง” เธอพูดพร้อมกับเตรียมจะหันหลังเข้าห้อง