Sandali kaming natahimik habang nakahiga, magkayakap. Ang malamig na hangin mula sa aircon ay humahaplos sa balat ko, pero halos hindi ko iyon maramdaman dahil mas mainit ang init ng katawan niyang nakadikit sa akin. Nakasiksik ako sa dibdib ni Kalix, at ramdam ko ang mahinang pagtibok ng puso niya sa ilalim ng kanyang balat. Mabagal. Matatag. Para bang musika na unti unting nagpaparelax sa akin.
Pero sa kabila ng katahimikan, hindi mapakali ang puso ko. Ang bawat segundo na nararamdaman ko ang mga daliri niyang humahaplos sa likod ko ay parang may kuryente.
Dahan dahan akong gumalaw para sana bumangon at ayusin ang mga gamit sa gilid na hindi pa natatapos ayusin kanina, pero mas lalong humigpit ang yakap niya.
“Where are you going?” malamig pero malambing niyang tanong, hindi man lang
