Mabigat ang katawan ko nang dahan dahan akong magising.
Para akong binuhusan ng liwanag na ginto mula sa lampshade na naiwan naming bukas kagabi. Mainit pa rin ang paligid, kahit malamig ang simoy ng aircon. Ang kutson sa ilalim ko’y malambot pero mas malambot ang dibdib kung saan nakahimlay ang ulo ko.
Doon ko lang napagtanto, nasa bisig pa rin niya ako.
Bahagyang nakabukas ang mga mata ko, at ang unang tumambad ay ang baba ng kanyang panga. Ang matigas pero makinis na linya, ang manipis na balbas na parang hindi man lang lumaki kahit buong araw na kaming pagod. Nakaidlip pala ako nang mahigpit ang yakap niya, at kahit ngayon na gising na ako, ayaw pa rin niyang bitiwan.
Parang hindi ako makahinga. Hindi dahil sa bigat, kundi dahil sa init ng eksenang iyon.
Dahan dahan akong kumilos,
