ทำโทษ
1250 Words
บทที่8 ทำโทษ
เช้าวันต่อมา วันนี้ลิลลดามาช่วยสมรซักผ้าเก็บกวาดในครัว เด็กน้อยทำอย่างขะมักเขม้น ตั้งอกตั้งใจทำทุกอย่างที่ได้รับมอบหมาย
“ลินพี่ไปเรียนก่อนนะ” แทนคุณเอ่ยหยิบรองเท้าเดินออกมาจากบ้าน
“….” ลิลลดาไม่ได้ตอบอะไรแต่เลือกที่จะเดินหนี
“ลิน เป็นไรอ่ะ”
“เปล่าค่ะ ขอตัวนะคะ ลินมีงานต้องทำค่ะ”
“ลิน”
“ไปได้แล้วแทนคุณ มั่วพิรี้พิไรอยู่นั่นแหละ ชักช้าเดี๋ยวคุณครูจะรอนาน มาเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว” วิยะดาเสียงเรียบ มองเด็กหญิงตัวเล็กที่เดินเลี้ยงไปช่วยงานอยู่อีกด้าน ไม่สนใจลูกชายของหล่อนแม้แต่น้อย มันก็ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ เพราะถ้าเด็กคนนี้ยังดื้อด้าน หล่อนคงต้องจัดการอย่างเด็ดขาด
“ครับแม่” เด็กหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินไปที่รถ ก่อนไปยังไม่วายมองเด็กหญิงที่ก้มหน้าทำงาน ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
“ลินมากินข้าวก่อนค่อยทำต่อ”
“ค่ะน้ากช” เด็กน้อยละมือจากงานที่ทำ รีบเดินไปที่โต๊ะทานอาหาร ซึ่งมีพี่ๆคนใช้นั่งทานอยู่ก่อนแล้ว
“นั่งสิ เดี๋ยวป้าตักข้าวให้”
“ขอบคุณค่ะป้าสมร” ลิลลดาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะสะดุ้งโหยงลุกขึ้น เมื่อนับทับแผลโดนคุณวิยะดาเฆี่ยนตีเมื่อคืน “โอ๊ย!”
“เป็นอะไร?”
“ปะ…เปล่า” เด็กน้อยส่ายหน้าก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงทานอาหารเงียบ ๆ
“อ่ะ ปลาทู กินปลาเยอะ ๆ มันดีกับเด็ก” กชกรตักปลาทูให้
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วเปิดเทอมวันไหน?”
“อาทิตย์หน้าค่ะ”
“แล้วมีอุปกรณ์การเรียนหรือยัง?”
“มีแล้วค่ะ” เด็กน้อยยิ้มเจื่อน ๆ กระเป๋าที่แทนคุณให้หล่อนมาเมื่อคืน มีอุปกรณ์การเรียนหลายอย่างในกระเป๋า ทำให้ไม่ต้องหาซื้อเพิ่ม
“อ่ะ น้าซื้อชุดนักเรียนให้” กชกรหยิบถุงขึ้นมา
“ส่วนนี่ของป้า รองเท้านักเรียน น่าจะใส่ได้พอดี” สมรยกกล่องขึ้นมาเปิด เป็นรองเท้านักเรียนใหม่เอี่ยมมีตัวการ์ตูนน่ารักติดมาด้วย
“ส่วนนี่ของลุง เป็นสมุดกับดินสอสี เผื่อหนูต้องใช้” ปราโมทย์ยกขึ้นมาวาง
“ขอบคุณค่ะ” ลิลลดาก้มหน้าปล่อยน้ำตาร่วงผล็อย ดีใจจนไม่อาจจะเก็บกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้
“ไม่ต้องร้องนะ ถึงลัดดาจะไม่ใจดีกับหนู แต่ยังมีพวกป้าลุงและน้าที่จะใจดีกับหนู จะช่วยหนูเท่าที่ช่วยได้”
“ขอบคุณค่ะ”
“กินข้าวกันดีกว่าเนาะ เดี๋ยวอาหารเย็นชืด มันจะไม่อร่อย”
“ค่ะ เด็กน้อยพยักหน้าตักอาหารเข้าปากทานเงียบ ๆ ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านหลังนี้ หล่อนไม่ได้สัมผัสคำว่าหิวโหยอีกเลย ที่นี่มีอาหารให้กินมากมาย ที่หลับที่นอนก็ดี ไม่ต้องเร่ร่อนนอนไม่เป็นทีเหมือนที่เคยผ่านมา
หลังจากที่ทำงานที่บ้านใหญ่เสร็จเรียบร้อย ลิลลดาก็เดินเลี่ยงไปที่บ้านไม้ วันนี้มารดาของหล่อนออกไปข้างนอก น่าจะออกไปซื้อสุราดื่มอย่างเคย
ลิลลดาเอาอาหารที่ห่อมาจากบ้านใหญ่ใส่ตู้กับข้าว แล้วเดินไปนั่งที่ระเบียง เธอหยิบหนังสือออกมาอ่านเงียบ ๆ ไม่อยากฟุ้งซ่านกับหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้น
“ลิน” เสียงตะโกนเรียกดังขึ้น
ลิลลดาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ แม้มันจะไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะจิตใจว้าวุ่น เหตุการณ์ที่โดนไม้เรียวมันยังวนเวียนในหัว แม่ของแทนคุณไม่ต้องการให้เธอลูกยุ่งกับเขา หล่อนก็คงไม่กล้ายุ่ง
“ลิน พี่มีหนังสือมาให้”
“…” ลิลลดาเงียบก่อนจะหยิบหนังสือของตัวเองเดินเข้าไปในบ้าน เธอไม่ต้องการให้มันเกิดเรื่องแบบเมื่อคืน ไม้เรียวของคุณวิยะดามันแสบมาก หล่อนโดนไปสองทีก้นยังระบมอยู่เลย
“ลิน” แทนคุณยังคงตระโกนเรียก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเด็กหญิงถึงได้หมางเมินทั้งที่เมื่อคืนยังดี ๆ ทำไมหล่อนถึงไม่สนใจเขา
ลิลลดาวางหนังสือแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว เธออยู่ในชุดใหม่เดินมานอนบนที่นอน เด็กหญิงนอนตะแคงเพราะถ้านอนหงาย หล่อนจะเจ็บมากกว่าเดิม
“ลิน” ประตูระเบียงถูกเปิดออกอย่างแรง ลิลลดาถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นแทนคุณเดินเข้ามา หล่อนนอนอยู่ชั้นสองของบ้าน เขาเข้ามาทางระเบียง อย่าบอกนะว่าเขาปีนขึ้นมา
“พะ…พี่แทน พี่เข้ามาทำไม?” เธอถามหน้าตาตื่น
“ทำไมถึงหลบหน้าหลบตาพี่ ทำไมถึงไม่สนใจพี่”
“เปล่านะคะ”
“อย่าโกหกพี่ลิลลดา” แทนคุณเสียงเข้ม
“…”
“ลินไม่ได้โกหก แต่ลินไม่อยากยุ่งกับพี่”
“ลิน มันเพราะอะไร ลุกมาคุยกับพี่เดี๋ยวนี้” แทนคุณดึงแขนลิลลดาให้ลุกขึ้น เขาไม่ยอมแน่หากวันนี้ไม่พูดความจริงในสิ่งที่เขาอยากรู้
“โอ๊ย!” เด็กหญิงเบ้หน้าเมื่อก้นที่โดนไม้เรียวสัมผัสกับที่นอน แม้มันจะนุ่มแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ
“เป็นอะไร?” ท่าทางเเข็งกร้าวอ่อนลง เมื่อได้เห็นสีหน้าที่แสดงความเจ็บปวดของเด็กหญิง
“เปล่าคะ” ส่ายหน้าไปมา
“เปล่าอะไร เจ็บก้นเหรอ ไปโดนอะไรมา?”
“เปล่าค่ะพี่แทน ลินไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
“อย่ามาโกหกพี่!”
“ลินไม่ได้โกหกนะคะ ลินไม่ได้เป็นอะไร พี่กลับไปได้แล้ว”
“ไม่ต้องมาไล่พี่” เขาดันร่างเล็กนอนคว่ำ ดึงกางเกงยางยืดเด็กน้อยลงจนเห็นก้นขาวที่มีรอยไม้เรียวสองรอย มันช้ำเป็นสีม่วงแดง ลิลลดาหน้าร้อน อายแสนอายที่โดนสายตาคมจ้องมองก้นงอนงาม
แทนคุณขบกรามแน่นแล้วดึงกางเกงของหล่อนขึ้น รีบปีนลงระเบียง ลิลลดาถอนหายใจแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมกาย เพียงไม่นานร่างสูงของเด็กหนุ่มก็ปีนขึ้นมาพร้อมกับยาในมือ เขาไม่พูดจาแต่เดินมาดึงกางเกงของหล่อนลง
“พี่แทน ไม่นะคะ อย่าทำแบบนี้”
“พี่จะทาให้ ที่ลินเป็นแบบนี้เพราะฝีมือแม่ใช่ไหม?”
“ไม่ค่ะ พี่กลับไปเถอะ ลินขอร้องนะคะถ้าพี่ยังวุ่นวายกับลินอยู่แบบนี้ ลินอาจจะโดนตีอีกก็ได้”
“ลินพูดแบบนี้ฝีมือแม่แน่ๆ”
“….”
“เงียบแบบนี้คือใช่แบบร้อยเปอร์เซ็นต์”
“พี่แทนคะ”
“เดี๋ยวพี่จัดการแม่เอง”
“อย่านะคะ…” ลิลลดารีบปราม
“แต่แม่ทำลินเจ็บ มันไม่ถูกต้อง”
“พี่อย่าไปทะเลาะกับท่านเลย ท่านไม่อยากให้ลินยุ่งเกี่ยวกับพี่ แค่เราไม่ยุ่งเกี่ยวกัน ลินก็จะไม่เจ็บตัวอีก”
“ลิน”
“พี่กลับไปเถอะ ลินจะพักผ่อนแล้ว ถ้าพี่ไปทะเลาะกับแม่ของพี่คนที่จะลำบากที่สุดคือลินกับแม่ลัดดานะคะ ทางที่ดีเราต่างคนต่างอยู่ แบบนี้ดีที่สุดค่ะ”
“ลิน”
“ไปเถอะค่ะ ลินขอร้อง” แทนคุณไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เงียบแล้วปีนระเบียงลงไป
——-
น้องจะโตอีกสองอีพีนะคะ ใจเย็นๆ
- Writer
