หนีเที่ยว
2091 Words
บทที่9 หนีเที่ยว
“อีลิน! อีลิน!”
“จ๋าแม่” ลิลลดาลุกขึ้นจากที่นอนอย่างจากลำบาก ลงบันไดก็เจอมานดาที่ยืนโงนเงน กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทุกวันจนต้องหล่อนชักจะชินมันเสียแล้ว
“เอากูขึ้นบ้านที”
“จ้ะแม่” คนตัวเล็กพยุงมารดาแต่ก็ก้าวพลาดทำให้เซถลาตกบันได จนต้องทำหน้าเหยเกเมื่อก้นกระแทกกับพื้นอย่างแรง
“อีเวร! มึงพยุงกูภาษาอะไรวะ?” ลัดดาก่นด่าลูกสาวอย่างไม่พอใจ ก่อนจะขดตัวนอนอยู่ข้าง ๆ ลังข้างบันได
“ลินขอโทษค่ะแม่ ค่อย ๆ ลุกนะคะเดี๋ยวลินจะพยุงขึ้นไปใหม่”
“มึงไม่ต้องมาพยุงกูขึ้นบ้านแล้ว กูจะนอนตรงนี้แหละ ไม่ลุกไปไหนแล้ว ถ้าพากูขึ้นบันไดอีกกูตกลงมาคอหักตาย คนได้สมน้ำหน้ากูพอดี”
“จ้ะ”ลิลลดาพยักหน้าแล้วจัดแจงหาที่หลับที่นอนกลางมุงให้คนเมา มารดาของเธอหลับไปแล้วด้วยความเมา วันนี้ข้าวเย็นก็ไม่ได้กินเหมือนอย่างเคย
ลิลลดาลุกขึ้นตั้งแต่เช้ามืด ช่วยสมรทำงานเหมือนเคย วันนี้มีถูบนตึกเธอจึงรีบไปทำแต่เช้า จัดการผสมน้ำยาถูพื้นกับน้ำปั่นหมาดแล้วถูพื้นหินอ่อนราคาแพง
เด็กสาวอยากจะทำทุกอย่างให้มันเสร็จก่อนเจ้าของบ้านจะตื่น เธอไม่อยากเห็นสายตาดูแคลน ไม่อยากฟังถ้อยคำเหยียดหยาม แม้จะไม่อยากใส่ใจ แต่มันก็เจ็บจี๊ดที่ใจดวงน้อยอยู่ดี
ประตูห้องถูกเปิด มือที่กำลังเช็ดราวบันไดชะงัก ลิลลดาหันไปมอง แทนคุณอยู่ในชุดสีขาวกางเกงดำ เดินลงบันไดมา เขาไม่ปรายตามองหล่อนแม้แต่น้อย แต่เดินผ่านไปราวกับคนไม่รู้จักกัน
“เฮ้อ ในที่สุด ลูกชายฉันก็ไม่สนใจยัยเด็กนั่นสักที” วิยะดาถอนใจอย่างโล่งอก ปกติแทนคุณจะชอบเเวะเวียนคุยกับลิลลดา หลังจากเด็กน้อยถูกเธอตีไปวันนั้น คงไม่กล้าวุ่นวาย ส่วนลูกชายของนาง ก็คงไม่สนใจเหมือนอย่างที่เคย
คุณลุงใจดีพาลิลลดาย้ายโรงเรียน มาเรียนที่โรงเรียนที่ไม่ไกลบ้าน หล่อนกับแทนคุณไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกัน
แทนคุณจะนั่งรถหรูไปเรียน ส่วนลิลลดาจะเดินเท้าไป แม้คุณลุงธีรพลจะให้นั่งรถไปพร้อมกับแทนคุณ หล่อนก็เลือกที่จะปฏิเสธแล้วเดินไปเอง
ทุกอย่างอยู่ในสายตาของวิยะดา หล่อนเองก็พอใจที่แทนคุณไม่สนใจเด็กนั่น เเอบขัดใจที่สามีส่งเสียให้เรียน พูดมากก็กลัวสามีไม่พอใจ วิยะดาเองก็มาอาศัยบ้านของสามี เพราะเขาร่ำรวยมีฐานะมากกว่า
ต่อให้หล่อนเป็นเมียเป็นแม่ของลูก สามีของหล่อนก็ใหญ่ที่สุดในบ้านอยู่ดี
คอยดูเถอะ วันไหนที่สามีหล่อนไปดูงานต่างประเทศ หล่อนจะจัดการให้เด็ดขาดคอยดู
ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน เสียงเรียกคนใช้ทุกคนไปรวมตัว เด็กหญิงเช็ดมือแล้วเดินตาม วันนี้มีจ่ายเงินเดือนคนใช้ ซึ่งเธอก็ได้ด้วยเหมือนกัน
“ปกติได้คนล่ะเท่าไหร่เหรอน้ากช”
“พวกน้าได้คนล่ะสองหมื่นห้า”
“ได้เยอะจังค่ะ”
“ที่ได้เยอะเพราะอยู่นานน่ะ แต่เห็นคุณธีรพลพูดอยู่นะว่าเงินเดือนลินหมื่นห้า”
“หูยเยอะจังค่ะ” เด็กน้อยทำท่าทางตื่นเต้น ถ้ามันได้เยอะอย่างที่น้ากชกรบอก หล่อนก็คงจะมีเงินเก็บทุกเดือน เก็บเอาไว้จ่ายหมอค่ายาให้แม่ตอนที่ท่านป่วย
“กชกร”
“ค่ะคุณผู้หญิง”
“นี่ของเธอ” วิยะดายื่นซองเงินให้
“ขอบคุณค่ะ”
“ส่วนคนอื่นๆได้เท่ากัน มาเอาไปแบ่งกัน มีชื่อเขียนกำกับเอาไว้ทุกคน”
“ค่ะ” สมรรีบเดินรับซองเเจกจ่ายคนใช้คนอื่นๆ
“ลิลลดา”
“ค่ะ คุณผู้หญิง” เด็กน้อยเดินก้มหน้า อย่างเจียมตัว วิยะดาหยิบธนบัตรในซองขาวที่สามีเตรียมเอาไว้ให้เด็กหญิงออกมาหลายใบ ท่ามกลางสายตาที่องคนใช้ทุกคน แล้วยื่นซองขาวให้
“ขอบคุณค่ะ”
“เธอทำงานไม่เต็มที่ หักค่าอยู่ค่ากิน ค่าเรียนหนังสือ เหลือแค่นั้นแหละ” พูดแล้วเหยียดยิ้ม ไม่ได้รู้สึกเอ็นดูเด็กหญิงเลยแม้แต่น้อย
“ค่ะ” ลิลลดารับซองขาวแล้วเดินไปใกล้กชกร พอคล้อยหลังเจ้านาย สมรก็รีบมาเปิดดูซองขาวของเด็กหญิงดู
“อะไรกัน หักแล้วเหลือสามพัน ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ?”
“นั่นสิ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าคุณวิจะใจดำได้ขนาดนี้ ปกติค่าอยู่ค่ากินก็ไม่เห็นหักคนใช้คนไหนเลย ส่วนค่าเรียนหนังสือ ฉันก็ได้ยินคุณธีรพลบอกว่าจะส่งเสียลิลลดาเรียน ไม่ให้มาหักเงินหรือว่าเสียเงินอะไรซักบาท เพราะคุณธีรพลจะจัดการเอง”
“ช่างเถอะจ้ะ ได้เงินเดือนแค่นี้ลินก็ดีใจมากแล้ว เมื่อก่อนลินลำบากมาก กินอด ๆ อยาก ๆ แต่พอมาอยู่ที่นี่ลินได้กินอิ่มนอนหลับเต็มตาทุกวัน ถึงแม้ว่าเงินเดือนมันจะไม่ได้มากมาย แต่ลินก็จะใช้อย่างประหยัด เก็บเอาไว้ให้แม่แล้วก็ซื้ออุปกรณ์การเรียน”
“โธ่ลิน ป้าสงสารหนูจัง” สมรพูดแล้วลูบหัวลิลลดาเบา ๆ ไม่เข้าใจเจ้านายเลย ว่าจะตั้งแง่รังเกียจเด็กน้อยที่น่าสงสารทำไม
ลิลลดานั่งหงอยมองท้องฟ้ายามค่ำคืน วันนี้มารดาของเธอหลับไปแล้ว ท่านเมาหัวราน้ำเหมือนอย่างเคย แต่ช่วงนี้ท่านแปลกๆ ชอบไอบ่อย ๆ บางครั้งไอหนักทั้งคืน พอบอกให้ไปหาหมอ หล่อนก็โดนด่าเปิง
หลังๆ ท่านก็ไม่ให้หล่อนวุ่นวาย แต่พอรู้ว่าเงินเดือนออกก็รีบมายึดเอา เงินที่เอาไปก็เอาไปลงขวดจนเมามาย บางครั้งหล่อนก็ปวดใจที่ท่านเอาแต่ดื่มหนักไม่ห่วงสุขภาพของตัวเอง
ปึก! ซองบางอย่างถูกโยนลงบนโต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน พอเงยหน้าขึ้นมองก็เจอกับชายร่างสูงที่ยืนหน้านิ่งมองเธอเช่นกัน เขาหายเงียบไปนานไม่ตอแย คราวนี้กลับมาหา มันทำให้ลิลลดาแปลกใจไม่น้อย
“อะไรคะ?”
“เงินที่แม่หักเธอ”
“ไม่เอาหรอกค่ะ” ลิลลดาปฏิเสธแล้วดันซองเงินออกห่าง
“จองหอง พี่อุตส่าห์เอามาให้ทำไมถึงยังดื้อรั้นแบบนี้” แทนคุณพูดอย่างไม่พอใจ หนึ่งเดือนที่หมางเมินพยายามไม่สนใจ ใช่ว่าจะมีความสุข แต่ที่ทำไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้เด็กหญิงต้องเดือดร้อน เขายังคงเฝ้ามองลิลลดา ผ่านกระจกใสของหน้าต่างห้องทุกคืน
“ลินไม่ได้ดื้อค่ะ แต่ในเมื่อคุณวิยะดาหักค่ากินค่าอยู่ หักที่ลินทำงานไม่เต็มที่ไปแล้ว ลินก็ไม่สมควรเอากลับมานิ่คะ”
“รู้ไหมว่าเธอโคตรดื้อเลย”
“พี่แทน”
“เอาไป!” แทนคุณรีบยัดซองเงินใส่กระเป๋าเสื้อให้เด็กน้อย
“ไม่เอาค่ะ”
“อย่าดื้อ”
“แทนคุณ อยู่ไหนลูก?!” เสียงตะโกนเรียกของวิยะดาทำให้แทนคุณต้องดึงแขนของลิงลลดาให้วิ่งตาม ลัดเลาะไปตามต้นไม้ที่ปลูกข้างกำแพง
“เธอต้องปีนกำแพงข้ามไปกับพี่”
“ไม่ค่ะ กำแพงมันสูง และที่สำคัญลินไม่อยากไป”
“ต้องไปกับพี่ ลินไม่ต้องกลัว วันนี้พี่จะพาลินหนีเที่ยวเอง”
“พะ…พี่แทน”
“พี่จะดันให้ลินปีนขึ้นไปก่อน”
“ไม่เอาลินกลัว”
“พี่ให้เลือกระหว่างไม้เรียวแม่พี่กับปีนกำแพง ลินจะเลือกอะไร” ลิลลดาเม้มปากก่อนจะตัดสินใจปีนกำแพง เพราะถ้าหล่อนโดนคุณวิยะดาจับได้ ไม้เรียวที่เคยโดนเฆี่ยน หล่อนต้องโดนอีกเป็นแน่
“ปีนกำแพงค่ะ”
“เก่งมากเด็กดีของพี่” ว่าจบแทนคุณก็ดันร่างลิลลดาให้ขึ้นไปบนกำแพงก่อน จากนั้นก็รีบปีนตาม
“แทนคุณ” เสียงมารดาเรียกไม่ไกล แทนคุณเลยคว้ามือคนตัวเล็กกระโดดลงพร้อมกันวิ่งออกจากบริเวณรั้วทันที
*****
“ฮ่า ๆ ตื่นเต้นชะมัดเลย เมื่อกี้เกือบโดนแม่จับได้แล้ว” แทนคุณหัวเราะพร้อมกับมองเสี้ยวหน้าสวยของเด็กน้อย
“คราวหลังไม่กระโดดข้ามกำแพงอีกแล้วนะคะ” ลิลลดาเดินกระเผลกตามแทนคุณ
“ต้องโดดอีกสิ เราแอบหนีเที่ยวกันบ่อย ๆ ดีไหม จะได้ไม่โดนแม่พี่ดุ”
“แต่ถ้าโดนจับได้ลินตายแน่ค่ะ”
“ก็อย่าให้จับได้สิ”
“แหม่ ถ้าทำได้อย่างที่ใจคิดมันก็ดีสิคะ พี่แทนรู้มั้ยว่าลินกลัวแม่พี่แทนมาก ไม่อยากจะคิดเลยค่ะว่าถ้าเราโดนจับได้ ท่านจะโกรธมากแค่ไหน? รสชาติไม้เรียวของท่าน มันเจ็บแสบมากเลยนะคะ ลินไม่อยากโดนอีก”
“ต่อให้แม่โกรธมากแค่ไหนแม่ก็ไม่ทำอะไรพี่หรอก”
“ไม่ทำพี่แต่อาจจะทำลิน…”
“พี่จะไม่ให้ท่านทำลิน ที่ลินมากับพี่ได้ก็เพราะพี่บังคับให้มา พี่สัญญานะว่าพี่จะไม่ให้ท่านทำอะไรลินเด็ดขาด”
“พี่แทน…ลิน” ลิลลดาอุ่นวาบในหัวใจกับคำพูด น้ำเสียงหนักแน่นและรอยยิ้มของเขา มันทำให้เชื่อ ว่าสิ่งที่เพิ่งเปล่งออกมามันคือเรื่องจริง
“ไปกินก๋วยเตี๋ยวกันไหม?”
“ก๋วยเตี๋ยวเหรอคะ?” เด็กหญิงตาโต เมื่อได้ยินว่าจะพาไปกินก๋วยเตี๋ยว ลิลลดาชอบก๋วยเตี๋ยวมาก มาอยู่ที่บ้านของแทนคุณก็ใช่ว่าจะได้กิน อาหารมากมายก็จริง แต่อาหารจำพวกก๋วยเตี๋ยวไม่นิยมทำกินกัน
“ใช่ เดี๋ยวพี่เลี้ยง”
“ค่ะ” ลิลลดาเดินตามพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข นี่คือการเดินเคียงข้างแทนคุณครั้งแรก ที่หล่อนไม่ต้องหวาดกลัวหวาดระแวง ว่าแม่ของเขาจะไม่พอใจ
“เดี๋ยวพี่สั่งให้เองลินชอบกินก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำตกใช่ไหม?”
“ค่ะ พี่รู้ได้ยังไงคะว่าลินชอบ”
“ก็เดามั่ว ๆ คนเราชอบกินไม่กี่อย่างหรอก ก๋วยเตี๋ยวมีไม่กี่เส้น ส่วนน้ำซุปก็น้ำใสกับน้ำตก”
“อ๋อค่ะ” เด็กน้อยพยักหน้าเดินไปนั่งที่โต๊ะ ได้กลิ่นหอม ๆ ของก๋วยเตี๋ยวที่ชอบ มันทำให้ท้องร้องจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ
“เล็กน้ำตกสองครับ” เขาเอ่ยกับพ่อค้าก๋วยเตี๋ยว
“ครับ” ไม่ถึงสองนาทีก๋วยเตี๋ยวสองชามก็มาเสิร์ฟ แทนคุณหยิบโน่นปรุงนี่ ในขณะที่เด็กหญิงไม่ปรุงอร่อย ตั้งหน้าตั้งตาทานก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง
“ไม่ปรุงเหรอ?”
“ไม่ค่ะ ลินชอบรสชาติเดิมๆของมัน เพราะแบบเดิมมันก็อร่อยอยู่แล้ว”
“อื้อ งั้นก็รีบกิน กินให้เต็มที่ กินอิ่มพี่จะพาไปดูหนัง”
“ดูหนังเหรอคะ?”
“ใช่ ดูหนัง เลือกซื้อชุดสวย ๆ ไว้ใส่”
“ลินไม่ไปหรอกค่ะ เปลืองตังค์”
“ตังค์ลินที่ไหน พี่พร้อมจ่ายให้ พี่อยากให้ลินจดจำคืนนี้เอาไว้ ว่าเรามีความสุขมากแค่ไหน ที่ได้มาเที่ยวด้วยกัน”
“ลินจะไม่มีวันลืมเลยค่ะพี่แทน” เด็กน้อยยิ้ม พอทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จแทนคุณก็พาลิลลดาไปดูหนังที่ห้างสรรพสินค้า เขาซื้อตั๋ว ซื้อป็อปคอร์น แป๊บซี่สองแก้ว พอถึงเวลาก็พาเด็กน้อยเข้าไปด้านใน
“พี่แทนคะ” มือเล็กจับชายเสื้อของเขาเบา ๆ
“เดินตามพี่มา ไม่ต้องกลัวอะไร อยู่ใกล้ ๆ พี่ไว้แล้วลินจะปลอดภัย” แม้รู้ว่าโรงหนังไม่ได้มีอันตรายใด ๆ แต่เขาก็อยากจะพูดให้เด็กน้อยรู้สึกปลอดภัย
“ค่ะ” ลิลลดาทำตามอย่างว่าง่าย พอหนังฉายเธอก็นั่งมองอย่างตื่นเต้น อากัปกิริยาที่หล่อนแสดง ความไร้เดียงสานั้น ทำให้แทนคุณมองหล่อนมากกว่าดูหนังเสียอีก
———-
อีพีหน้าน้องจะโตนะคะ ใจเย็นๆ นะคะ
- Writer
