สามีบ้าของข้านี้แสนดีที่ 1

ในห้องที่อบไปด้วยกลิ่นธูปราคะ เรือนร่างหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีเปลือยกายกอดรัด ดวงตาแดงก่ำสิ้นไร้สติ สองร่างบนเตียงได้แต่ตอบสนองไปตามฤทธิ์ยาต่ำทราม วันนี้จวนหลิงอันป๋อจัดงานวันเกิดครบรอบอายุหกสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าเยี่ย เยี่ยหลีอัน คุณหนูใหญ่จวนหลิงอันป๋อวางแผนร้ายวางยาเยี่ยซินหลินน้องสาวต่างมารดา กลับผิดพลาดกลายเป็นนางที่โดนวางยาเสียเอง บนเตียงผ้าไหมสีหวานนางได้แต่จำยอมให้บุรุษสติไม่สมประกอบย่ำยี หนานอันอ๋องจ้าวเทียนอี้ พระโอรสอดีตรัชทายาทผู้เกิดมาสติไม่สมประกอบ ซ้ำยังพิการพูดไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เองบัลลังก์มังกรจึงได้ตกไปอยู่กับหวังชินอ๋องผู้เป็นพระอนุชาอดีตฮ่องเต้ ยามนี้คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เยี่ยหลีอันปรารถนาแต่งให้กับองค์ชายสามเจ้าจื่อเฟิง หากไม่เพราะเยี่ยหลินซินน้องสาวต่างมารดา ลูกอนุชั้นต่ำที่บิดารับเข้าจวนเมื่อครั้งออกปราบกบฏผ้าแดงเป็นที่ต้องตาจ้าวจื่อเฟิง แต่ไหนแต่ไรเยี่ยหลีอันคุณหนูใหญ่จวนหลิงอันป๋อนิสัยร้ายกาจอย่างยิ่งเรียกได้ว่าเลวร้ายสารพัด โดยเฉพาะกับบ่าวรับใช้แค่เพียงนางหายใจผิดจังหวะก็สร้างความหวาดกลัวจับใจให้ผู้อื่น ส่วนเยี่ยหลินซินคุณหนูรอง ภายนอกดูบริสุทธิ์สะอาดดั่งดอกบัวขาว ธาตุแท้คือสตรีที่คอยแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างในจวนหลิงเทียนป๋อ ไหนจะมารดาขี้โรคของนางที่คอยใช้มารยาอ่อนแอแย่งชิงความรักจากบิดาไป เยี่ยหลีอันที่ไม่มีมารดาคอยปกป้องจึงต้องคอยต่อสู้ลับหลังกับสองแม่ลูกหน้าหนาตลอดมา สองดรุณีจวนหลิงอันป๋อ ต่างหมายปองบุรุษผู้สูงส่งเช่นจ้าวจื่อเฟิงเหมือนกัน หากไม่เพราะข่าวสมรสพระราชทานขององค์ชายสามที่ตั้งใจสู่ขอเยี่ยหลินซินหลุดออกมา มีหรือเยี่ยหลีอันจะกล้าวางแผนต่ำช้าทำลายอีกฝ่ายจนตัวเองต้องมารับเคราะห์ครั้งนี้……. ห้องนอนเรือนฝูหนิง  แสงตะเกียงแก้วสะท้อนภาพเงาร่างสองร่างทาบทับกัน แผงอกขาวผุดผาดเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อผุดซึม เรือนร่างสูงทาบทับผิวเนื้อเปล่าเปลือยของเยี่ยหลีอัน แรงกระแทกกับกล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งเกร็งของบุรุษที่ทาบทับเรือนร่างนาง ทำเอาเยี่ยหลีอันสมองขาวโพลน ในห้องที่อบไปด้วยกลิ่นธูปราคะ เรือนร่างหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีเปลือยกายกอดรัด ดวงตาแดงก่ำสิ้นไร้สติ สองร่างบนเตียงได้แต่ตอบสนองไปตามฤทธิ์ยาต่ำทราม จุดซ่อนเร้นบอบบางตอบรับการกระทำหยาบโลนของเขา ร่างสูงส่งเสียงครางในลำคอก่อนเกร็งกระตุก ของเหลวอุ่นร้อนพวยพุ่งอัดแน่นอยู่ในร่างกายเยี่ยหลีอัน สติของเยี่ยหลีอันเลือนลางคล้ายกำลังฝัน หากแต่ในฝันเหตุใดนางรู้สึกวาบหวาม ราวกับรอคอยสัมผัสเช่นนี้มาเนิ่นนาน ความรุ่มร้อนจากฤทธิ์ยาสลายไปไม่น้อย ดวงตาเปียกชื้นปิดลงพาสติเลื่อนลอยของสตรีอายุสิบหกปีเข้าสู่ห้วงฝันยาวนาน “บ่าวชั้นต่ำ!! เจ้ากล้าขวางข้าหลิงอันป๋อเชียวเรอะ!!” เยี่ยหลีอันสะดุ้งตื่นจากฝันเบิกตาโพลง เรือนร่างเปล่าเปลือย ริมฝีปากน้อยอ้ากว้างหอบหายใจ เรือนผมดกดำเปียกชื้น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้า สภาพคล้ายเพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นมาจากห้วงน้ำลึก “หลีกไป!!” ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบิดาเข้ามาถึงหน้าเรือนนอน เยี่ยหลีอันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง อาการเจ็บแปลบบริเวณช่วงท้องน้อยนางถึงกับนิ่วหน้า นั่นเป็นเสียงของหลิงอันป๋อบิดาผู้เข้มงวด เยี่ยหลีอันสูดหายใจเข้า ภาพฝันของนางซ้อนทับกันเข้ามาฉายชัด “อันเอ๋อร์ ออกมาหาพ่อ!!” หลิงอันป๋อพังประตูเข้ามาถึงด้านในเรือนนอนของบุตรสาว มีเงาร่างบอบบางแลดูอ่อนแอของอนุอวิ๋นก้าวตามเข้ามา หลิงอันป๋อหยุดยืนอยู่หน้าเตียงนอนที่มีผ้าม่านสีเข้มบดบังสภาพคนข้างใน เยี่ยหลีอันเงยหน้าขึ้นสายตาชำเลืองมองไปยังเรือนร่างบุรุษข้างกาย เส้นผมสีเข้มแผ่คลุมใบหน้าของเขาไว้มิด ต่อให้นางตายเป็นผีย่อมจดจำเขาได้ ในฝันนางได้เห็นช่วงเวลาที่คมมีดในมือเขาตวัดผ่านลำคอระหงของนาง เยี่ยหลีอันหลับตาแน่น “ไม่จำเป็นแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อออกไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ แล้วข้าจะออกไปพบท่านพ่อเจ้าค่ะ” ร้ายดีอย่างไรบุรุษที่นอนอยู่ข้างกายนางก็เป็นถึงหนานอันอ๋อง พระโอรสของรัชทายาทองค์ก่อน หากเขาไม่เกิดมาร่างกายพิการ ยามนี้ผู้นั่งอยู่เหนือคนทั้งใต้หล้าก็คือหนานอันอ๋องผู้นี้ “ในเมื่อท่านพ่อทราบเรื่องอยู่แล้วลูกไม่แก้ตัวเจ้าค่ะ ขอท่านพ่อออกไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ” เยี่ยหลีอันถอนหายใจ นางกับหลิงอันป๋อผู้เป็นบิดาอยู่ห่างกันเพียงผ้าม่านกั้น ลมหายใจหนักหน่วงของบิดาที่พ่นออกมานางจะไม่รับรู้ได้อย่างไร เรื่องราวที่นางเห็นในฝันนั้น หลังจากนางพลาดท่าหลับนอนกับหนานอันอ๋อง เช้าวันนี้หลิงอันป๋อกับอนุอวิ๋นรีบร้อนมาที่เรือนของนาง หลังจากได้เห็นนางกับหนานอันอ๋องอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย บิดาของนางโมโหถึงกับหมดสติ จากนั้นจวนหลิงอันป๋อที่เคยรุ่งเรืองก็ไม่มีคืนวันฟ้าสดใสอีก เยี่ยหลีอันจำต้องแต่งเข้าจวนหนานอันอ๋อง มีตำแหน่งเป็นภรรยาไร้สถานะคนหนึ่ง นางไม่ได้มีฐานะเป็นพระชายา ไม่ใช่แม้แต่อนุอุ่นเตียง สถานะของคุณหนูใหญ่จวนหลิงอันป๋อเป็นได้เพียงภรรยาไร้สถานะของหนานอันอ๋อง ยิ่งตอกย้ำว่าร่างกายภายนอกของนางเท่านั้นที่เคยตกเป็นของหนานอันอ๋อง ผ่านพ้นเรื่องราวเลวร้ายไม่นาน องค์ชายสามเจ้าจื่อเฟิงแต่งเยี่ยหลินซินเป็นชายารองทั้งที่ยังไม่มีชายเอก ราวกับเมฆหมอกเทาในจวนหลิงอันป๋อได้รับการปัดเป่า ส่วนเยี่ยหลีอันทุกคราวที่ต้องตามหนานอันอ๋องเข้าวัง สายตาผู้คนรอบข้างเต็มไปด้วยความดูแคลน ชะตาของเยี่ยหลีอันช่างแตกต่างจากเยี่ยหลินซินราวฟ้ากับดิน อยู่ในจวนอ๋องเยี่ยหลีอันเอาแต่ดุด่าตบตีหนานอันอ๋อง สามีผู้โชคร้ายก็ไม่เคยตอบโต้นาง เขาที่เอาแต่นิ่งเงียบยิ่งกระตุ้นโทสะเยี่ยหลีอันลงไม้ลงมือกับบุรุษสูงศักดิ์หนักมือขึ้นไปอีก สามปีหลังจากวันอัปยศผ่านพ้น สุดท้ายหนานอันอ๋องผู้ซึ่งไม่เคยทำผิดคิดร้ายกลับถูกใช้เป็นเครื่องมือสมรู้ร่วมคิดกับวุยอ๋องก่อกบฏ สุดท้ายบัลลังก์มังกรอันสูงศักดิ์ตกอยู่ในมือจ้าวจื่อเฟิง หนานอันอ๋องถูกส่งเข้าตำหนักเย็นโดยไม่มีการใต่สวน แล้วนางที่เป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวจะหนีเคราะห์กรรมไปได้อย่างไร สุดท้ายเขายังถูกคนวางยาให้ลงมือสังหารนางตายตกไป เยี่ยหลีอันแค่นยิ้ม หากไม่นับเรื่องที่นางพ่ายแพ้ให้กับเยี่ยหลินซิน เรื่องเหลวไหลที่สุดในชีวิตของนางคือการได้เห็นหนานอันอ๋องถูกใส่ความ บุรุษเช่นเขาไม่เคยทำร้ายผู้ใด ขนาดมดปลวกเขายังทำดีด้วยนับประสาอะไรกับจ้าวจื่อเฟิง เรือนร่างบอบบางเต็มไปด้วยริ้วรอยจ้ำแดงก้าวลงจากเตียงนอน หลังผ้าม่านผืนบางยังคงมองเห็นเงาร่างของหนานอันอ๋อง จะอย่างไรสวรรค์ให้นางย้อนกลับมาทั้งทีกลับไม่ยอมละเว้นเขา เช่นนี้นางในฐานะภรรยาไร้ฐานะจะขอใช้สองมือเปล่าปกป้องเขาจนสุดความสามารถ อย่างน้อยหากชาตินี้ของนางกับเขาไม่อาจหนีเจ้าจื่อเฟิงพ้น ก็ขอเพียงให้เขาได้พบเจอสิ่งที่ดีในชีวิตเช่นผู้อื่นบ้าง “เสี่ยวชุน เจ้าเข้ามาช่วยข้าแต่งตัวสักหน่อย” น้ำเสียงเยือกเย็นของเยี่ยหลีอันเอ่ยเรียกสาวใช้เข้ามาในห้อง ปกติแล้วสาวใช้ข้างกายนางคือฟ่านฟาน หลังจากได้เห็นการกระทำของฟ่านฟานในความฝันน่าสยดสยองนั้นแล้ว ต่อจากนี้เยี่ยหลีอันไม่อยากเรียกหานางอีก “เจ้าค่ะ บ่าวมาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” เยี่ยหลีอันมองดูใบหน้ากลมกับพวงแก้มยุ้ยของเสี่ยวชุนแล้วได้แต่ถอนหายใจ สาวใช้ผู้นี้เองที่ยอมลำบากเข้าไปรับใช้นางที่ตำหนักเย็น เป็นเสี่ยวชุนผู้ที่อยู่นอกสายตานางมาตลอด เยี่ยหลีอันผู้นั้นเหตุไฉนถึงได้มองคนไม่ออกถึงเพียงนี้ “ต่อไปนี้เจ้ามารับใช้ข้างกายข้า เข้าใจหรือไม่” หลังจากเสี่ยวชุนรวบผมให้นางเสร็จ เยี่ยหลีอันประสานมือเข้าด้วยกันออกเดินไปยังห้องหนังสือของบิดา แวบเดียวที่นางเดินผ่านฉากกั้นเตียงนอนออกไปด้านนอก ดวงตาคมเข้มราวกับห้วงรัตติกาลลึกล้ำมองผ่านเงาร่างนางไป ‘นางจะทำอันใดกันแน่’ ----------------------------------------- หากชื่นชอบกด ❤️ กดติดตามเพิ่มเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ