Hoofstuk 4
Die stegie word 'n bietjie donkerder as die res van die stad toe Misery daarop neerdaal, om die skeur in die dimensionele muur wat sy met Kane se bloed geskep het, na te gaan. Sy hou van die feit dat die mense dit nie kan sien nie, alhoewel sy seker is dat sommige met 'n sterker sesde sintuig die stegie sal vermy.
Sy laat die duisternis inplof, stap vorentoe en kies die kind se vorm terwyl sy langs die opening kniel. Sy waag dit nie om daaraan te raak nie, uit vrees dat dit haar deur die versperring sal sleep, maar sy kan nou voel hoe demone aan die ander kant saamdrom. Daardie demone kan die skeur sien en dis die doel van die skep daarvan. Misery laat van haar eie boosheid in donker rokerige slierte oor haar lyf gly en giggel terwyl dit in die kraak insypel.
Binne oomblikke
