Ang Lihim ni Ligaya (SPG)

Prologue Labindalawang taon na ang nakalipas, ngunit ang kadiliman ng gabing iyon ay nananatiling mas maliwanag kaysa anumang alaala. Ang bangungot na ito ang magpapatuloy na gumising sa akin. Nagmamadali na ako umuwi galing sa kaibigan. Alam kong dapat ay maaga pa, ngunit sa labis na katahimikan ng San Isidro, ang paglakad sa daanan patungo sa Ilog Sagrado ay parang pagsuong sa isang malalim na balon. Ang t***k ng puso ko ang tanging huni sa aking pandinig. Isang anino ang biglang sumulpot mula sa kadiliman, at isang malakas na puwersa ang humila sa akin patalikod. Isang kamay ang marahas na tumakip sa aking bibig, pinigilan ang anumang hiyaw na sana’y mailabas ko. Nagpupumiglas ako, ang katawan ko’y tila isang isdang pumipiglas sa lambat, ngunit ang lalaki ay mas malaki, mas matibay, at ganap na walang bakas ng awa. Hinila niya ako patungo sa kubo na sa tabi ng ilog. Kay dilim-dilim ng lugar ang liwanag ng buwan ay sapat lamang upang makita ko ang takot na namumuo sa paligid. Nang itulak niya ako sa sahig na kawayan, pasubsob akong bumagsak. Bago pa man ako makahinga nang malalim, nakita ko ang kinang. “Manong huwag po! Parang awa nyo na po! Pakawalan nyo na po ako! Gusto ko na pong makauwi sa amin." Pagmamakaawa ko habang nanginginig ang boses ko. Isang baril. Itinutok sa aking mukha. “Kung ayaw mong masaktan nene sumunod ka na lang." Mahinang sabi niya na may banta. Namutla ako. Ang luha ay nagsimulang dumaloy, sunud-sunod, walang humpay. Napa atras ako sa kinauupuan ko at hinawakan ko ang aking mga tuhod. Bigla niyang hinila ang tuhod ko saka napahiga ako. “Huwag po! Parang awa n’yo na!” Pagmamakaawa ko, ang boses ko’y naging basag na bulong. “Subukan mong umingay, Nene,” banta niya ulit ang kanyang boses ay malamig at nakapangingilabot. “Isang putok lang, at mananahimik ka na habang-buhay. Walang makakarinig. Walang makakakita.” “Huwag po, Maawa po kayo sa akin,” patuloy ko sa pag-iyak. “Pakawalan niyo na po ako. Gusto ko nang umuwi.” Dali-dali akong nagpupumiglas sa aking paa na hawak niya at nakaupo ako ulit agad. “Manong parang awa nyo na po pauwiin nyo na ako hinahanap na ako ng magulang ko po!" Pagmamakaawa ko sa kanya. Ngunit ang pakiusap ko’y tila wala lang sa kanya. Walang emosyon. Walang pag-aalinlangan. “Hubad! Dali!” utos niya. Umiling-iling ako, sinasabing hindi, hindi ko gagawin. Ngunit ang pagtanggi ko ay tila nagbigay lamang sa kanya ng karagdagang puwersa. Mabilis siyang umupo at sapilitan niyang inalis ang bawat piraso ng damit ko, inilantad ang aking p********e sa dilim. “Parang awa niyo na, huwag po ito ang gawin ninyo,” sambit ko habang umiiyak. Ngunit tila bingi siya. Isang marahas na kamay ang dumapo sa akin. Lumaban ako nang buong lakas, ngunit isang malakas na suntok sa sikmura ang biglang nagpalaho sa aking hininga. “Ahhhhh…” mahinang daing ang lumabas sa aking bibig, habang namimilipit ako sa sakit at panghihina. “Parang awa nyo na.Huwag po!" Nagpupumilit ko kahit naramdaman ko ang sakit sa aking sikmura. Nakita ko siyang nagmamadaling hubarin ang kanyang pantalon, ang kanyang mukha ay nababalutan ng hindi maipaliwanag na pagnanasa. Sa sandaling iyon, ang takot ay napalitan ng panginginig, at ang tanging nagawa ko na lamang ay umiyak nang walang tunog. Hinawi niya ang dalawa kong hita at pilit na ipinasok ang kanyang ari. Hindi na ako sumigaw. Ang sakit ay nagdulot ng isang matinding pagkabasag sa loob ko. Ngunit tinakpan niya ang aking bibig, binaon ang kanyang sarili sa akin nang buong puwersa. Sa ibabaw ko, marahas niyang inangkin ang aking katawan. Wala akong nagawa kundi umiyak at maramdaman ang bawat kirot at pagyurak sa aking pagkatao. “Tigil na! Parang awa niyo na po!” Pagmamakaawa ko, ngunit ang bawat salita ay nilamon ng kanyang sariling ungol. Pinilit niyang ikulong ang aking mga kamay sa itaas ng aking ulo, hinalikan ang aking katawan sa gitna ng marahas niyang paggalaw. Parang wala siyang naririnig, nagpatuloy siya sa pag-angkin. Biglang bumilis ang kanyang paggalaw, at sa huli, marahas niya akong sinagad sa loob, na tila may pinatutunayang kapangyarihan. Umiiyak na ako nagmamakaawa sa kanya. “Tulong! Tulungan niyo ako!” Sigaw ko, ngunit ang boses ko’y tila isang awa na biglang pinutol. “Tumahimik ka!” Ang sampal niya ay nagpatigil sa akin. “Ughhh…Ughhh…” Ungol niya, ang bawat undulation ay pagyurak sa aking kaluluwa. “Tama na! Ang sakit! Parang awa niyo na!” Sigaw ko ulit, nagmamakaawa. Sinampal niya ako ulit saka binilisan niya ang pagbayo sa loob ko. Wala akong nagawa sa pag sigaw. Hanggang sa tuluyan niyang inangkin ang p********e ko. Nang matapos ang kahalayan niya, agad siyang tumayo. Sa pagod at sakit, wala na akong maramdaman sa aking katawan. Nanatili akong nakahubad sa sahig, nababalutan ng luha. Mabilis niyang inayos ang kanyang pantalon. Pinulot niya ang aking damit at hinagis sa katawan ko, tila isa akong maruming kalat. “Damitan mo ang sarili mo! Kilos!” utos niya, sabay sipa sa aking tagiliran. Doon ako lalong napahagulgol. Sa kababuyang ginawa niya, ang tanging natitira sa akin ay ang sakit. Bumangon ako at umupo, hawak ang aking damit. Bigla niyang hinila ang aking buhok at yumuko sa harapan ko. Itinutok niya ang baril sa aking mukha. “Wag po!” Nanginginig ang boses ko. “Mamili ka, Nene. Hininga mo… o ang kamatayan mo ngayon din?” Tanong niya, ang kanyang tingin ay malamig na malamig. “Parang awa niyo na po,” sambit ko. “Sige, bubuhayin at pakakawalan kita. Pero makinig ka nang mabuti,” mariin niyang banta. “Subukan mong magsumbong sa kahit na sino tungkol sa nangyari sa iyo. Hindi lang ikaw ang mamamatay. Uubusin ko ang lahi ninyo, pati ang magulang mo. Wala akong biro, kaya kong gawin ‘yun.” “Opo, hindi po ako magsusumbong. Huwag niyo lang pong idamay ang magulang ko!” Pagmamakaawa ko. “Makinig ka, hindi mo kilala kung sino ang kalaban mo. Masahol pa sa demonyo,” marahas niyang sabi. Sa pagitan ng aking pagluha, nanatili akong nakatitig sa kanya. Tiningnan ko ang brief na nakikita sa ibabaw ng kanyang pantalon, nakita ko ang isang tatak: MONTERO. “Nagkakaintindihan ba tayo?!” sigaw niya sa akin. “Opo… Opo. Wala po akong nakita,” sagot ko, takot na takot. “Kung ganoon, magdamit ka na nang matino.” Utos niya. Dali-dali akong nagbihis, ang bawat galaw ay may kirot, habang nakatayo pa rin siya sa harapan ko. Pagkatapos kong magbihis, nakita ko siyang may dinukot sa kanyang bulsa. Isang makapal na wallet ang ibinuklat niya. “Kunin mo itong pera. Bayad ‘yan sa katahimikan mo,” sambit niya, inabot ang ilang libong piso. Hindi ko tinanggap. Ang pagdikit sa pera ay parang pagtanggap sa kanyang kababuyan. Tinitigan niya ako, at ang galit niya ay bumalik. “Kunin mo ‘yan! O ipapalamon ko sa’yo ang baril na ito!” Nanginginig ako. “Oho, tatanggapin na po,” aligaga kong sagot. Kinuha ko ang pera, ngunit ang tanging ginawa ko ay ang itanim ang mukha niya sa kaibuturan ng aking isip. Ang kanyang mapang-abuso at mayabang na mukha. “Ayusin mo na ang sarili mo. Umuwi ka na. Tandaan mo ang banta ko. Pag nagsumbong ka, papatayin ko ang magulang mo. Iba ako magalit, Nene.” “Opo, hindi po,” hikbi kong sagot. Pinunasan ko ang aking mukha at inayos ang sarili, kahit na ang loob ko ay durog na durog. “Sige na, umalis ka na. Baka ano pa ang magawa ko sa’yo.” Saad niya. Dali-dali akong umalis at naglakad palabas ng kubo, umiiyak nang walang tunog sa madilim na daan dala ang pangalan na kailanman ay hindi ko makakalimutan Montero. “Ahhhhh…baboy! Binaboy mo ako!” Umiiyak ako sa gitna ng daan. Diring diri ako sa sarili ko sa nangyari sa akin. Halos na pa upo ako sa sinapit ko. Iyak ako ng iyak sa ng yari pero wala akong magawa. Tumayo ako muli at naglakad na umiiyak. Pagdating sa bahay nakita ako ni nanay na wala sa sarili. Tulala habang naglalakad. “Ligaya anong nangyari sayo anak?” tanong niya sa akin at dali-dali niya akong sinalubong. “Berting! Berting! Halika nga ang anak mo!” Sigaw niya kay itay na nag aalala. “ Bakit Elsa ano ba yan?” Tanong ni tatay lumbas Nagulat siya sa pagkita sa akin wala na sa sarili. “Anak anong nangyari sayo?” Tanong niya sa akin. Hindi ako umiimik habang tinanong nila ako. Bigla na lang bumuhos mga luha ko habang tuliro at tulala na nakatayo. “Anak anong nangyari sayo.” Iyak ni nanay sa akin Niyakap ako ng mahigpit at hinahaplos ang aking likod. “Hayop! Binaboy ako! Binaboy ako!” Sigaw ko habang umiiyak. “Sinong gumawa sayo nito anak!” Sigaw ni tatay sa akin. Hindi ako makapagsalita dahil sa takot ko pagbabanta para sa kanila. Hindi tumitigil ang pagtangis ko habang niyayakap nila ako.