The Veil of Vengeance

Chapter 8

“Earth to Katya,”

Bigla akong natauhan sa sinabi ng kaibigan ko na si Tati. Agad akong ngumiti nang ma kita ko ang magaang ngiti sa labi niya.

“What is it?” Kunwaring tanong ko sa kanya.

“You miss them?”

“Everyday,” tipid na ngiting sagot ko sa kanya.

Kaka rating lang namin dito sa pilipinas, may bahay nang naka handa na titirhan namin ni Tati, bago pa ang flight namin pa punta nang pilipinas ay hinanda na ni Yui ang mga kakailanganin namin.

I decided not to live where my parents chose to live when they came here in the philippines because I want to make that place a place for my parents’ memories.

“Bakit nga hindi tayo roon sa house ng parents mo?” Tanong ni Tati sa akin. Tumingin naman ako sa kanya at bahagyang ngumisi.

“I don’t wanna make a mess on my parents’ house,” naka ngiting sambit ko a kanya. Tumango naman siya sa sinabi ko.

“Valid, but you have a pla on visiting that house?” nag tatakhang tanong niya sa akin. Tumango naman ako sa sinabi niya sa akin.

“Of course, I have plans on visiting the house but not now,” naka ngiting sagot ko kay Tati, Tmango siya sa akin at bahagya akong niyakap.

“I love you, Katya,’ naka ngiting sambit niya sa akin. Ngumiti naman ako nang bahagya at niyakap ko siya pa balik.

“I appreciate you, Tati.” naka ngiting sagot ko sa kanya at hinaplos ko ang buhok niya,

“Kailan ka mag hahanap ng boyfriend?” naka ngising tanong niya sa akin. Agad naman akong napa irap sa tinuran niya sa akin.

“As if it’s that easy to have a boyfriend, Tati,” naka ngiwing sagot ko sa kanya. Ngumisi naman siya sa akin at bahagyang nag kibit balikat.

“Actually madali lang, kung gugustuhin mo naman talaga, maraming nag tatanong sa akin kung may boyfriend ka na, some are also willing to pay me para lang ilakad ko sila sa’yo, pero tuma tanggi ako kai gusto ko ng magiging boyfriend mo, it will come to you genuinely,” naka ngising sagot niya sa akin. Bahagya naman akong na tawa sa sinabi niya sa akin.

“That’s absurd, ayokong mag boyfriend,” nata tawang sagot ko sa kantya at bahagya kong pinisil ang ilong niya kaya agad na kumunot ang noo niya.

“Stop treating me like a child, will you?” naka ngusong sagot niya sa akin. Hinfi naman ako sumagot sa kanya dahil wala akong balak na tumigil. Gusto ko na tinu turing ko siyang bata at walang makakapigil non, kahit siya pa.

Umupo ako nang ma ayos sa sofa dahil naka upo kming dalawa at naka sandal siya sa akin ay bahagya na akong duada usdos pa baba.

“What’s your plan now?” tanong ni Tati sa akin pagka lipasnang ilang sandali.

Tahimik akong tumingin sa kanya at bahagyang napa kibit ng balikat.

I honestly don’t know what to do, it’s the first time that I felt this clue cless in my entire life, hindi ko alam kung paano ko uumpisahan ang plano ko.

I know the enemy is in turkey right now, tapos ako ay umuwi ng pilipinas.

“I actually don’t know yet,” naka ngiwing sagot ko sa kanya. Tumango naman siya sa sinabi ko, at bahagyang na tawa.

“It’s funny to think that you felt that way, palaging planado lahat ng gagawi mo, pero ngayn ka lang na blanko nang ganyan, you acted so impulsively, Katya. That’s not so you,” sagot niya sa akin.

Nginisian ko naman siya dahil sa sinabi niya sa akin.

“Believe me, Eren Karahan will come here in the philippines just to be with me,” sagot ko sa kanya. Tumaas naman ang kilay niya sa sinabi ko. I feel confidents, at alam kong napansin niya ang tono kong iyon.

“Wow, you look confident and proud, how did you say that? Did you pull some strings?” tanong niya sa akin.

“Enough to realize his father’s greed, just watch,” nata tawang sagot ko sa kanya.

Mataas ang greed ng ama ni Eren, at alam kong ngayon palang ay alam na niyang nasa pilipinas ako. He wants to seize my position before he retires, huh.

“Greed, just how can greed turn people into monster,” mahinang sambit ni Tati habang naka yakap sa akin.

“Greed, it’s the same greed that killed my parents,” seryosong sagot ko.

Hindi ko makakalimutan kung paano bumangga ang sina sakyan namin, kung paanong duguan akong niayakp ni mommy noong mga panahong iyon just to protect me.

“You’re sad, I know,” bulong ni Tati sa akin. Bahaya naman akong umiling sa kanya at hinawakan ko ang kamay niya. Ma higpit ko itong hinawakan at bahagyang pinisil.

“I am not sad, I am just thinking a lot of things right now,” naka ngiting sagot ko sa kanya. Tumango naman siya sa akin at bahagyang ngumiti.

“I will cook later,”

“Sure, please include adobo,” sagot ko sa kanya. Kapag nasa russia kami ay hindi ako makaka kain nang filipino food unless dalhan o ipag luto ako ni Tati.

I fon’t know how tocook, siya lang ang marunong sa aming dalawa, kaya kapag nag c-crave ako ng mga filipino foods ay siya palagi ang pinu puntahan ko.

“And here you are denying that you are not sad,” naka ngiting sambit niya sa akin, Bahagya naman akong na tawa sa sinabi niya sa akin.

Alam niya palagi na kpag adobo ang ni rerequest ko sa kanya ay na iisip ko si mommy, dahil iyon palagi ang niluluto niya para sa akin.

“I just miss mom, that’s all,”

"Fine, if you say so, I will cook adobo later okay? may grocery muna pala tayo, walang laman ang kusina," naka ngusong sambit niy sa akin. Bahagya naman akong na tawa sa sinabi niya sa akin at tumayo na para makapag grocery na kami.