ILANG araw akong nagbantay kay Jax sa hospital at ilang araw din niyang hindi nais bitiwan ang kamay ko. Wala siyang ibang bukambibig kung hindi sabihin kung gaano niya ako kamahal at sa tuwina ay hahagkan niya ako. Sa huli, hindi ko natiis na umiyak sa mga bisig niya.
Alam kong napapansin niya ang lungkot ko simula no’ng malaman ko ang tungkol sa tunay kong magulang. Ni hindi man lang nagtanong si Jax subalit ramdam ko ang labis niyang pang-unawa sa damdamin ko.
“Hush, babe. I’m just right here.” Marahan niyang hinaplos ang buhok ko habang nakayakap ako sa kanya. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang sakit na dulot ng sinapit ng mga magulang ko. “Tinitiyak ko sa ‘yo na hindi na makakatakas pa sa batas si Romualdez. Pagbabayaran niya ang lahat ng ginawa niya sa mga in-laws ko.”
Nakag
