Kuzey elindeki tepsiyi Elif’in önüne koyarken gözleri onun dudaklarına kaydı. Künefe hâlâ sıcaktı, içindeki peynir uzuyordu, üzerindeki antep fıstığı nefis kokuyordu.
“Elif,” dedi sessizce, “ilk kez birine künefe yapıyorum.”
Elif başını kaldırıp baktı. Gözlerinde bir parıltı vardı. Hem şaşkınlık hem de derin bir etkileşim.
“Bunu bana mı özel yaptın?” diye sordu, sesi hafifçe titriyordu.
“Evet. Çünkü senin gözlerin, her şeyi ilk defa yaşıyormuşum gibi hissettiriyor. Sanki sen gelince, bu kasabanın bile rengi değişti.”
Elif gülümsedi, ama gözlerinin kenarında usulca bir yaş parladı. O gözyaşı, sadece geçmişin yorgunluğundan değil; ilk kez biri tarafından böyle düşünülmekten, sevilmekten.
“Ben de ilk kez bu kadar güvende hissediyorum,” dedi.
Kuzey, bir an duraksadı. Elini Elif’in masan
