**************
Annem televizyonu kısık seste açmış, kanaviçesine iğnesini dürte dürte beni bekliyordu. Babamla Aybars'ın nerede olduğuna dair en ufak bilgim yoktu. Anneler tüm konuların en bileni, hanenin koruyucu meleği, yavrusunun sıcacık kucağıydı. Babamı da çok severdim; ama onun önceliği bazı zamanlarda değişiyordu. Annemin ise ilgi alanı direkt bizdik. Annem; kalbimin sıkışmasını giderecek psikoloğum, içimdekileri rahat bir şekilde dökebileceğim tek noktam, açılması muhtemel yaralarımı önleyici merhemimdi.
''Annem!'' dedim en derinden sessizce. Sonra ses tonumu duyabileceği şekilde arttırarak devam ettim.
''Hoş bulduk annem. Babamla Aybars nerede?''
''Baban banyoda, Aybars da uykuya daldı bile.''
Bütün akşamın özeti net bir şekilde yüzümdeydi. Annelerin ise daima okudukları kit
