KABANATA 22
Pagkatapos kong maligo at magbihis, naupo lang ako sa kama sa loob ng kwarto ko. Tulala akong nakatitig sa sahig habang inaalala ko ‘yung mga nakita ko kanina. Dahil kay Dalikmata, kahit papaano ay parang nakasama ko ang mga magulang ko sa maigsing panahon. Galit pa rin ako sa tatay ko dahil hindi ko gusto ang ginawa niya, pero may parte sa puso ko na nagpapasalamat pa rin dahil nalaman ko na hindi ako iniwan sa ampunan ng mga magulang ko dahil hindi nila ako mahal.
Ang tagal kong pinangarap na makilala sila. May nabuo na nga akong speech sa isip ko kung sakaling makilala ko sila. Hindi ko naman sila balak na sumbatan pero magtatanong ako kung bakit nila ako iniwan, pero hindi ko na pala magagawa ‘yon dahil patay na ang nanay ko at ang tatay ko hindi ko alam kung nasaan, at k
