KATAHIMIKAN. Walang ibang maririnig kundi ang hikbi ng pag-iyak ni Kristel. Si Devon na hindi nauubusan ng sasabihin ay hindi rin makahanap ng tamang salita para basagin ang katahimikan. Kuntento nalang ito sa marahan na paghaplos ng likod ng kaibigan.
Si Xander ay tahimik lang din na nakaupo sa couch na katapat ng inuupuan nila Kristel at Devon. Animo nahihirapan din ito sa sitwasyon. Nakasabunot ang dalawang palad sa magulong buhok. Natuyo narin ang dugo sa gilid ng bibig nito na galing sa sugat na natamo nito sa suntukan nila ni Adam kanina.
"A-Akala ko ba hindi mo alam kung nasaan si Mia..." may panunumbat sa tono ng boses na turan niya.
"Few months ago lang din kami muling nagkita. Tapos nakiusap siyang huwag ko daw sasabihin sayo na alam ko kung nasaan siya."
Pagak na ngumiti si
