Fall in love with my Roommate รักหมดใจนายรูมเมท

บทที่ 1 “ฮัลโหล ครับแม่” “ถึงหอพักหรือยังลูก” “ถึงแล้วครับแม่ ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าหอพักกำลังจะเข้าไปครับ” “จ๊ะ โตขึ้นอีกปีเข้ามหาลัยแล้วตั้งใจเรียนนะแม่กับคริสเป็นกำลังใจให้ ไว้สิ้นปีแล้วเราเจอกัน” “ครับแม่ บ๊ายบาย จุ๊บ” ภีม ภากรณ์ อายุ 19 ปี เขาเดินทางมาจากกรุงเทพมหานครเพื่อเข้าศึกษาต่อชั้นปีที่หนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งที่เชียงใหม่ ภีมอาศัยอยู่กับแม่ พ่อของเขาเสียไปตั้งแต่เด็ก ส่วนแม่ของเขาตอนนี้แต่งงานใหม่กับชาวต่างชาติชื่อ คริส ซึ่งทำงานเป็นเชฟชาวแคนนาดา แล้วตอนนี้แม่ของเขาก็ย้ายไปอยู่กับ คริส ที่แคนนาดา ตอนแรกแม่ต้องการให้เขาย้ายไปอยู่ด้วยกัน คริสเองก็ไม่มีปัญหาอะไรเขาเป็นพ่อเลี้ยงที่น่ารัก ใจดี แล้วก็เข้ากับภีมได้ดี แต่ภีมปฏิเสธเขาอยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองบ้างที่ผ่านมาเขาอยู่กับแม่มีแม่คอยดูแลมาตลอดตอนนี้เขาอยากโตเป็นผู้ใหญ่อยากลองใช้ชีวิตเองลองอยู่คนเดียวบ้าง ตอนนี้ภีมยืนอยู่หน้าหอพักใกล้มหาวิทยาลัยที่เขาจองไว้ เขาจึงเดินเข้าไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่หอพัก “สวัสดีครับ ห้องพักที่ผมจองไว้อะครับ” “คุณภากรณ์จากกรุงเทพใช่ไหมคะ คืออย่างนี้นะคะ เอ่อ….” เจ้าหน้าที่หอทำหน้าหนักใจ “มีอะไรหรือเปล่าครับ” “คือ ตอนนี้เราเหลือแต่ห้องคู่น่ะค่ะ” “หมายความว่าไงครับ ตอนผมจองไหนบอกว่ามีห้องเดี่ยวไง” “ทางเราต้องขอโทษจริงๆนะคะ คือเราพึ่งให้ลูกค้าคนอื่นไป ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ มันเป็นความผิดพลาดในการประสานงาน ขอโทษจริงๆค่ะ” “แล้วจะให้ผมทำยังไง จะให้ผมไปพักที่ไหน โอ๊ย!!อย่างงี้ต้องคืนค่ามัดจำให้ผมเลย” ภีมเริ่มเดือดแล้ว ทำงี้ได้ไง “ใจเย็นนะคะคุณลูกค้า คือจริงๆห้องคู่ของเราก็ดีนะคะ มีห้องนอนเดี่ยวในตัวสองห้องมีห้องน้ำหนึ่งห้อง แล้วก็ห้องรับแขกห้องครัว สะดวกสบายเช่นกันค่ะ แต่….” “แต่อะไรอีกครับ” “คือในห้องมีคนอยู่ห้องนึงแล้ว แปลว่าคุณจะต้องมีรูมเมทค่ะ” โอ๊ย!!อะไรเนี๊ยะ กะว่าจะมาอยู่คนเดียวทำไงดี นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วด้วย จะไปหาที่พักที่ไหนไม่รู้จักใครด้วย เอาวะ อยู่ไปก่อนแล้วกัน “แล้วผมต้องจ่ายสองเท่าหรือเปล่า” “ไม่ต้องค่ะคุณลูกค้า จ่ายเท่าเดิมเข้าพักได้เลยค่ะ” “ก็ได้” เฮ้อก็ดีกว่าไม่มีที่นอน “นี่ค่ะเซ็นสัญญาตรงนี้แล้วนี่กุญแจค่ะ ขอโทษแล้วก็ขอบคุณคุณลูกค้ามากนะคะ” ภีมเดินเซ็งๆแล้วขึ้นห้องไป เคาะห้องสองสามครั้ง ก็ได้ยินเสียงคนในห้อง ตอบรับ “เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อค” ภีมเปิดประตูห้องเข้าไป ก็พบกับใครบางคนที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก เขาค่อยๆหันมามองภีมทั้งคู่สบตากัน ‘หล่อจัง’ ภีมแอบคิดในใจ ภีมตกอยู่ในภวังค์แบบนั้นแล้วเคลิ้มไปสักพัก รู้ตัวอีกทีเขาก็เดินมายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ “นี่นาย นาย นาย!!” “เอ่อ....ครับ” “จะยืนอยู่หน้าห้องอีกนานไหม นายใช่ไหมที่จะมาเป็นรูมเมทของฉัน เจ้าหน้าที่เขาโทรขึ้นมาบอกฉัน” “เอ่อ.....ครับ” เขินจัง ถ้ารู้ว่ารูมเมทหล่อขนาดนี้ขึ้นมาตั้งนานแล้ว “เข้ามาก่อนสิ นั่นห้องนาย” ภีมหยิบกระเป๋าแล้วเข้าไปจัดของในห้อง หลังจากจัดของเสร็จภีมก็เดินมาสำรวจห้อง ห้องภีมกับห้องรูมเมทสุดหล่ออยู่ตรงข้ามกัน มีห้องน้ำใช้ร่วมกันแล้วก็มีพื้นที่ส่วนกลางคือห้องรับแขกแล้วก็ห้องครัว ตอนนี้รูมเมทของภีมกำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก “นี่นายมาคุยกันหน่อยดิ นายชื่ออะไรเรียนอยู่คณะอะไร” “เอ่อ...ผมชื่อภีม เรียนวิศวะไฟฟ้า ครับ” “วิศวะไฟฟ้าหรอ คณะเดียวกับฉันเลยแต่คนละสาขา วิศวะไฟฟ้าที่นี่สาวๆเรียนเยอะด้วยสิ เข้าใจเลือกเรียนนะนายน่ะ” “ผมไม่ได้เลือกเรียนเพราะแบบนั้นซะหน่อยผมเรียนเพราะผมชอบต่างหากล่ะ!!!” “ถามแค่นี้ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย หรือนายไม่ชอบผู้หญิง” ‘เขารู้ได้ไงเนี้ยะ เราดูง่ายขนาดนั้นเลยหรอ’ ภีมคิดในใจ เขายิ้มกรุ้มกริ่มแล้วถามต่อ “แล้วอยู่ปีไรอะ” “ปีหนึ่ง” ภีมตอบ “ผมถามคุณบ้างชื่ออะไรเรียนสาขาอะไรแล้วปีไรแล้ว” ภีมถาม “ฉันชื่อ ไฟ วิศวะโยธา ปีสาม” ‘นี่เขาเป็นรุ่นพี่เราหรอเนี๊ยะ อือ หล่อชะมัดแต่ดูท่าทางจะร้ายหรือเปล่าเนี๊ยะ’ ภีมคิดในใจ “นายมาจากกรุงเทพใช่ไหม” “เอ่อ...พี่รู้ได้ไง” “เจ้าหน้าที่หอเขาบอกมา นายไปนอนเหอะนี่ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ปฐมนิเทศต้องไปมอแต่เช้า” “อือ” ภีมพยักหน้าแล้วก็กลับเข้าห้องไป เช้าวันต่อมา ณ มหาวิทยาลัย หลังฟังอธิการบดีกล่าวต้อนรับนักศึกษาในงานปฐมนิเทศเสร็จ อาจารย์บอกพวกเราให้ไปหาพี่รหัส พี่รหัสจะคอยให้คำปรึกษาเรื่องต่างๆ “หวัดดีพี่ชื่อ แทน นะ จะมาเป็นพี่รหัสของน้อง น้องชื่ออะไร” พี่รหัสของภีมถาม “ชื่อภีมครับ” โอ๊ย พี่รหัสของผมหล่อจัง หล่อมากทำไมที่นี่มีแต่คนหล่อๆนะน่ารักที่สุดเลย ชักจะปลื้มพี่รหัสคนนี้แล้วสิ “ภีม นายย้ายมาจากที่ไหน” “ย้ายมาจากกรุงเทพครับ” “แล้วทำไมไม่สอบเข้าที่กรุงเทพล่ะ” “ผมอยู่กรุงเทพตั้งแต่เด็ก เบื่อนะครับก็เลยอยากลองมาอยู่ต่างจังหวัดบ้าง” “อ๋อ แล้วนี่นายมีกิจกรรมทำหรือยัง ต้องเก็บคะแนนจากกิจกรรมด้วยนะ” “ยังครับ แล้วพี่แทนทำกิจกรรมอะไรหรอครับ” “พี่อยู่ในทีมฟุตบอลน่ะ นายสนใจไหม” โอ๊ยผมจะทำไงดี จริงๆไม่ชอบเตะบอลอะ เล่นไม่เป็นด้วยซ้ำ แต่พี่รหัสหล่อน่ารักขนาดนี้ เอาก็เอาวะ “สนใจครับ ผมสนใจ แต่ขออยู่ฝ่ายสวัสดิการ เสริฟน้ำได้ไหมครับ” แทนหัวเราะ เขาดูจากรูปร่างภีมแล้ว คงจะเตะบอลไม่ไหว “ได้สิ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้พี่จะพาไปดูที่ศูนย์กีฬานะ แล้วเจอกัน” ‘โอ๊ยพี่เขาโบกมือบ๊ายบายผมด้วยน่ารักชะมัด ชักจะชอบพี่รหัสตัวเองแล้วสิ ที่นี่มันเมืองสวรรค์หรือไงทำไมมีแต่คนหล่อๆ’ ภีมเข้าเรียนไปวันแรกวันนี้ยังไม่มีอะไรมาก อาจารย์แค่แนะนำการเรียนการสอน “เลิกเรียนได้จ๊ะ” อาจารย์กล่าว หลังเลิกเรียน ภีมกำลังก้มเก็บของจู่ๆก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆในห้องจนต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ‘อ้าวพี่รหัสสุดหล่อน่ารักของผมโผล่มานั่นเอง ไม่น่าล่ะ พวกสาวๆกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่’ “เราไปกันเถอะ พี่จะพาไปดูศูนย์กีฬา” พี่แทนพูดกับผม “อ๋อ ครับ” เขินจัง เราเดินมาอยู่หน้าศูนย์กีฬาระหว่างเดินมามีแต่เสียงหวีดร้องกรี๊ดกร๊าดเต็มไปหมด อยากจะบอกทุกคนว่า ‘นี่พี่รหัสผมครับแล้วผมคงเป็นคนที่ได้ใกล้ชิดพี่เขาที่สุด บ้าจริง’ “ถึงแล้ว ภีม ภีม ภีม!! ได้ยินพี่ไหมเนี๊ยะ” “อ๋อ อ๋อ ได้ยินครับ” “ยืนเหม่อยิ้มอะไรอยู่คนเดียว” “เปล่าครับ” นี่พี่เขาจะคิดว่าผมบ้าหรือเปล่าเนี๊ยะ “ถึงแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ” เมื่อเดินเข้ามาข้างในศูนย์กีฬามองไปที่สนามบอล ‘หล่อไปหมด แต่ละคนหุ่นดีชะมัด นี่ผมจะตายก่อนไหมนี่ ตอนนี้ใจไม่ดีเลย เอ๊ะ! นั่นมันพี่ไฟหนิอยู่นี่ด้วยหรอ เฮ้อ....เจอที่ห้องแล้วต้องมาเจอที่นี่อีก’ ภีมคิดในใจ “มาภีม พี่จะพาไปดูโซนสนามบอล” แทนแนะนำห้องต่างๆไปสักพัก เขาก็พาภีมมาดูฝ่ายสวัสดิการ วันนี้ภีมยังไม่ต้องทำอะไรมากเพราะมาเป็นวันแรก “วันนี้นายคงเหนื่อยแล้วจะกลับก่อนเลยไหมหรือจะไปดูเขาซ้อมบอลก่อน” “แล้วพี่แทนจะลงซ้อมด้วยไหมครับ คือผมกลัวหลงทางนะครับ กลัวกลับไม่ถูก ผมเพิ่งมามหาลัยวันแรก” ‘โอ๊ยผมพูดอะไรออกไปเนี๊ยะเขินเป็นบ้า’ ภีมคิดในใจ “งั้น รอดูพี่ซ้อมก่อนก็ได้ ซ้อมเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่ง” แทนยิ้มแล้วตอบกลับมา ‘อย่ายิ้มแบบนี้สิ ผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ’ ภีมคิดในใจ “ครับ ผมไปนั่งที่สแตนด์เชียร์นะครับ” “อือ” นั่งดูไปสักพัก ภีมก็ก้มลงไปผูกเชือกรองเท้า จู่ๆลูกฟุตบอลก็พุ่งเข้ามาอัดใส่หัวเต็มๆ “โอ๊ย!!!” ภีมรู้สึกมึนหัวไปหมดเขาเงยหน้าขึ้นมาดูว่าใครเตะ ‘แม่งเอ๊ย ไอ้พี่ไฟรูมเมทผมนั่นเอง’ ภีมคิดในใจ แทนรีบวิ่งมาถาม ตามมาด้วยไฟ “เป็นอะไรมากหรือเปล่า” แทนถาม “ผมไม่เป็นไรครับ มึนหัวนิดหน่อย” “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไป เราไปซ้อมต่อเถอะ” ไฟกล่าว ‘โห ไอ้พี่ไฟพูดแค่นี้เลย คำขอโทษก็ไม่มีสักคำ’ ภีมคิดในใจ หลังจากพวกเขาซ้อมเสร็จก็สองทุ่มพอดี แทนรีบวิ่งมาหาภีม “ไป ขอโทษนะที่ให้รอนาน เดี๋ยวพี่ไปส่ง” “พี่แทนไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรอครับ” “ไม่เป็นไรดึกแล้ว ไปส่งนายก่อนก็ได้” พอถึงหน้าหอพัก “ขอบคุณนะครับที่มาส่ง” “ไม่เป็นไร งั้นพี่กลับก่อนนะ” “ครับ ฝันดีครับ” “อือ” แทนเดินกลับไป ‘ผมไม่ไหวแล้วอะอยากจะตะโกนร้องดังๆ ฟินเป็นบ้าเลย!! คนอะไรหล่อก็หล่อ ยิ้มน่ารัก แถมใจดีชะมัดเดินมาส่งด้วย โอ๊ยไม่ไหวแล้ว’ ภีมคิดในใจ เขายืนยิ้มแก้มแตกบิดไปบิดมาอยู่หลายนาที จนได้สติเมื่อมีคนมาสะกิดข้างหลัง “นี่ นาย เป็นอะไรมากเปล่า มายืนทำหน้ายิ้มปลื้มปริ่มบิดไปบิดมาอยู่คนเดียวอะไรตรงนี้” “แล้วมันเรื่องอะไรของพี่ล่ะ” นึกว่าใครอีพี่ไฟนี่เอง “ฉันถามนายดีๆนะ หรือที่ทำหน้าปลื้มปริ่มขนาดนี้อย่าบอกนะว่า นายชอบเพื่อนฉันน่ะ” “อะไร ผมไม่ได้ชอบซะหน่อย” “นี่อย่ามาโกหกเลย ฉันได้ยินที่นายพูดกับไอ้แทนนะ ฝันดีคงฝันดีครับ” ไฟยื่นหน้าเข้ามาใกล้ภีมแล้วพูดต่อ “ฉันดูออก นายคิดอะไรกับไอ้แทนใช่ไหม”