BALETE

Pagharap sa Maling Paratang

Sa kalaliman ng gabi, tahimik ang paligid ng Balete Drive. Tanging ang huni ng mga kuliglig at ang malamig na simoy ng hangin ang naririnig. Sa ilalim ng puno ng balete, nakatayo si Althea. Ang kanyang payapang mukha ay puno ng lungkot habang nakatingin sa makapal na ugat ng puno.

May dala siyang kandila, umiilaw sa madilim na kalsada. Sa bawat patak ng luha niya, tila may bigat na hindi niya masabi. Nakayuko siya, parang may inaamin sa sarili. Hindi niya alam kung bakit siya naaakit palagi sa puno. Parang tinatawag siya nito, isang paanyaya na hindi niya matanggihan.

Hindi niya napansin ang paparating na mga yapak.

“Bakit ka nandito?” malamig na tanong ni Leon, ang panganay na anak ng Altamirano. Ang kanyang mga mata ay puno ng galit, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakayuko sa kanyang tagiliran.

Nagulat si Althea. Agad siyang tumayo, ngunit nanatiling tahimik.

“Wala ka bang sasabihin? Ano ang ginagawa mo dito, Althea?” muli niyang tanong. Ang kanyang boses ay puno ng galit at poot.

“Wala akong ginawang masama,” mahinang sagot ni Althea. “Napadaan lang ako.”

Ngunit hindi naniniwala si Leon. Ang gabi na iyon ay ang unang anibersaryo ng pagkawala ng kanyang kasintahan, si Isabela. At ngayon, heto si Althea, sa parehong lugar kung saan nawala ang pinakamamahal niya.

“Napadaan lang?” sarkastikong tanong ni Leon. “Napadaan lang? Dito? Sa puno kung saan siya nawala?”

Lumapit si Leon, ang mga mata ay punong-puno ng poot. Hinawakan niya ang braso ni Althea at itinulak siya sa gilid ng balete.

“Sabihin mo ang totoo!” sigaw niya. “Ano ang ginawa mo sa kanya?”

Lumuluha si Althea. Gusto niyang ipaliwanag, pero paano?

“Hindi ko siya sinaktan,” mahinang tugon niya. Ang kanyang tinig ay nanginginig, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng katotohanan.

“Hindi ko magagawa ‘yon, Leon. Hindi ko siya sinaktan,” dagdag niya.

Ngunit para kay Leon, hindi sapat ang mga salita ni Althea. Ang galit at poot ay nagdilim sa kanyang isipan. Sa kanyang paningin, si Althea ang salarin. Ang kanyang presensya sa puno ay sapat na para pagdudahan siya.

Ngunit habang nakatingin si Leon kay Althea, may kakaibang naramdaman siya. Ang init ng kanyang galit ay biglang napalitan ng kakaibang damdamin. Ang lungkot sa mga mata ni Althea, ang katapatan sa kanyang tinig, at ang kanyang tahimik na pagtanggap ng paratang ay nag-iwan ng marka sa puso niya.

Si Leon ay biglang umatras, tila napagtanto ang bigat ng kanyang mga salita. Tumalikod siya at yumuko, parang nawalan ng lakas.

“Pasensya na,” mahinang sabi niya. “Pero hindi ko matanggap na wala akong kasagutan.”

Tahimik na nakatingin si Althea sa kanya. Alam niyang hindi matatapos ang galit ni Leon hangga’t hindi niya nalalaman ang totoo.

“Leon...” bulong niya.

Lumingon ang binata, at sa sandaling iyon, nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa kabila ng galit at poot, naroon ang kirot at lungkot.

Sa ilalim ng puno ng balete, sa gitna ng dilim, nagsimula ang isang kuwento ng bawal na pagmamahalan. Ang sumpa ng puno ay nag-uugnay sa kanilang mga puso, ngunit ang landas na kanilang tinatahak ay puno ng panganib.

Iniwan ni Leon si Althea sa ilalim ng puno. Ngunit sa bawat hakbang niya palayo, naramdaman niya ang bigat ng kanyang damdamin.

Sa kabila ng lahat, hindi niya maiwasang isipin—bakit siya? Bakit si Althea?