เรื่อง พ่ายรักตำรวจร้าย

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ความรุนแรง คำหยาบคาย ท่านใดไม่ชอบผ่านได้เลยนะคะ ทุกตัวละครและเหตุการณ์เป็นเพียงการแต่งขึ้นมาเท่านั้นไม่มีตัวตนอยู่จริง Talk : ดอกเหมย วันนี้เรากลับจากสัมมนางานที่ชลบุรีกับณิชา ที่จริงกำหนดกลับคืออีก 2 วันแต่เกิดเรื่องผิดพลาดนิดหน่อยเราเลยต้องกลับกันมาก่อน เราให้ณิชามาส่งที่คอนโดเพราะรถเราพี่ราเชนยืมไปใช้รถเค้าพัง แต่กลับมาเราเห็นรถจอดอยู่ในที่จอดของเราเค้าคงมานอนนี่มั้ง เราไม่ได้บอกหรอกตั้งใจจะไปแกล้งเค้าเพราะเราไม่ค่อยได้กลับล่วงหน้ามาแบบนี้ เราเดินตรงมาที่คอนโดเราแล้วแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง เวลามีการแตะคีย์การ์ดเสียงจะไม่ได้ดังขนาดนั้นยิ่งถ้าอยู่ในห้องไกลประตูยิ่งไม่ได้ยิน ที่ห้องนั่งเล่นไม่มีพี่เชนน่าจะอยู่ในห้องนอน ประตูห้องนอนเปิดแง้บไว้พอดี “”เพล้ง!!”” ภาพที่เราเห็นด้วยหน้าคือพี่เชนนอนกอดกับผู้หญิงแต่เราไม่เห็นหน้าผู้หญิง แก้วเก็บความเย็นในมือเราร่วงลงพื้นจนคนห้องดีดตัวออกจากกัน พี่ราเชน : เหมย!! คือมันใช่นะฟังพี่อธิบายก่อนคือว่าพี่เมา พี่ได้ตั้งใจ เหมยต้องเชื่อพี่นะ เรา : ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร พี่หลบไป!! เราดันพี่เชนหลบออกแล้วตรงมากระชากผ้าห่มออกจากหน้าผู้หญิงที่นอนขดคลุมโปงอยู่ เรา : ดะ…ดาวมึง มึงทำแบบนี้ได้ไง นี่มันอะไรกัน เพื่อนรักกับแฟนที่กูรักสวมเขาให้กูในที่ของกู มีใครบอกอะไรกูได้บ้าง ตั้งแต่เมื่อไหร่มึงพูด!! เรากระโดดขึ้นคล่อมบีบคอมันทันที ตอนนี้เรารู้แค่ว่าเราคุมสติตัวเองไม่อยู่แล้ว ฟิวเราขาดตั้งแต่เห็นภาพคนที่เรารักและไวัใจทั้ง 2 คนนี้ ดาว : แคร่กก แคร่กก มะ…เหมย กู หะหาย…ใจไม่ออก ราเชน : หยุดนะเหมยบอกให้หยุดไง หยุด!! เพี๊ยะ!!! พี่เชนลากเราออกมาจากดาวแล้วตบหน้าเราเต็มแรง เรารู้สึกได้ถึงคาวเลือดที่มุมปาก แต่กลับไม่มีความเจ็บเลยแม้แต่นิด เพราะตอนนี้เราชาไปหมดแล้ว เรา : ปกป้องดาวหรอ รักกันมากใช่ไหม รักกันก็ไปอยู่ด้วยกันเลยไป!!! เราหันไปคว้ากรอบรูปคู่ข้างเตียงฟาดลงเต็มหัวพี่เชน ตอนนี้กระจกจากกรอบรูปทำให้หัวเค้าโชกไปด้วยเลือด เรากำลังเดินไปคว้าใม่เบสบอลแต่ไม่ทัน ดาวมันลุกมาพาพี่เชนออกไปแล้ว ความรู้สึกเราตอนนี้มันเจ็บ มันชา มันดิ่งไปหมด ถ้าคนที่นอนอยู่ยนนั้นคือผู้หญิงคนอื่นเราจะไม่เจ็บขนาดนี้เลยเราพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ดิ่งเพราะอาการโรคซึมเศร้าในตัวเราพร้อมที่จะคอบงำจิตใจเราตลอดเวลาที่เราอ่อนแอแล้วตอนนี้ก็เช่นกัน เราเอื้อมมือไปหยิบเศษกระจกจากพื้นที่แตกกระจายอยู่ขึ้นมา เรารู้ตัวในทุกอย่างที่เราทำ แต่เราควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนมีบางอย่างกล่อมให้เราลงมือทำร้ายตัวเองในทุกครั้งที่เรารู้สึกดิ่ง หรืออ่อนแอ เศษกระจกกรีดลงที่แขนซ้ำไปซ้ำมาจนเลือดไหลเต็มไปหมด แต่เรากลับไม่รู้สึกเจ็บและยังคงกรีดมันลงไปเรื่อยๆไม่รู้กี่ครั้ง “”เหมย!!! มึงทำอะไร ปล่อยกูขอเอามาให้กูนะ กูอยู่ตรงนี้ มึงเป็นอะไร”” เรา : ดาว กับ พี่เชน เราร้องให้ออกมาโดยที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองให้พูดต่อไปได้ มือยังคงคว้ากระจกชิ้นใหม่กรีดลงที่แขนตัวเองอีกข้างโดยที่ณิชาเองไม่มีแรงพอที่จะรั้งเรา “”ณิชาหลบพี่ คุณตั้งสติ คุณได้ยินผมไหม คุณปล่อยกระจกให้ผมอย่าทำแบบนี้”” หลังจากที่เศษกระจกโดนใครที่ไหนไม่รู้แย่งไป เค้าน่าจะมากับพี่ต้าชายณิชา สติอันน้อยนิดของเราก็ดับวูบลงโดยที่ไม่รับรู้อะไรอีกเลย….. Talk : ภาคิน วันนี้ผมมาทางข้าวกลางวันกับไอ้ต้าเพื่อนผม โดยมีณิชาน้องสาวมันมาทานด้วยเห็นว่าเพิ่งกลับจากสัมมนานั่งทานกันอิ่มกำลังจะกลับอยู่ๆน้องสาวมันก็รับสายใครสักคนหน้าตาตื่นแล้วบอกให้ไอ้ต้าพาไปคอนโดใกล้ๆนี่ พอไปถึงเห็นเป็นผู้หญิงคนนึงน่าจะเป็นเพื่อนเธอนั่งร้องให้ใช้ของมีคมกรีดแขนตัวเองเลือดไหลออกมาเยอะมาก ไอ้ต้ากับน้องสาวพากันห้ามแต่ก็เอาไม่อยู่จนไอ้ต้าเหยียบเศษกระจกแผลแหวะไปคนนึงแล้ว ผมจึงวิ่งเข้าไปจับแทนณิชา เธอร้องให้เหมือนคนกำลังจะขาดใจจะหมดสติไปในที่สุด อาการนี้เหมือนคนช็อก แต่ อาการทำร้ายตัวเองขนาดนี้แล้วไม่รู้สึกเจ็บมันคืออะไร ผม : ไอ้ต้ามึงไหวไหมไปโรงบาลเร็วกูว่าเธอช็อก เดี๋ยวกูอุ้มเธอลงไปเอง ณิชารู้ใช่ไหมว่าบัตรประชนเธออยู่ไหนหยิบแล้วตามพี่มา ผมอุ้มเธอลงมาที่รถไอ้ต้ามันขอขับเองมันบอกมันไหว ผมนั่งมองดูบาดแผลตามตัวเธอ แผลขนาดนี้เธอยังไม่หยุดเธอไม่มีความรู้สึกเจ็บเลยหรอ ณิชาพยายามห้ามเลือดเธอพร้อมกับจับมือเธอแล้วน้ำตาคลอ ผม : พี่ถามได้ไหม เธอเป็นอะไร ณิชา : เหมยเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ บอกกับอาการแพนิคเวลาเห็นอะไรก็ตามเธอจะช็อกง่ายมาก แต่อาการซึมเศร้าจนคลั่งทำร้ายตัวเองขนาดนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นถ้าเธอไม่มีอารมณ์ที่ดิ่ง ต้า : ห้ามเลือดไว้ก่อนนะ จะถึงแล้วแล้วณิชารู้ได้ไงพี่เห็นออกไปรับโทรศัพท์แล้ววิ่งหน้าเสียกลับมา ณิชา : ดาวเป็นคนโทรบอกว่าเหมยแย่แล้วให้มาดูตอนนั้นหนูไม่ทันถามอะไรเธอก็วางไปก่อน แต่เท่าที่ณิถามเหมย มันบอกว่าดาวกับไอ้เชนเป็นคนทำ ณิพยายามคิดว่า 2 คนนั้นทำอะไร จนหันไปหันนี่บนเตียง ผม : กล่องถุงยาง แล้วเราจะรู้ได้ไงว่ามันคือของใคร ณิชา : เหมยคบกับเชนมา 2 ปี มันไม่มีเคยยอมมีอะไรกับไอ้เชน เพราะมันอยากมั่นใจว่ามันจะไม่เสียใจถ้าเสียสิ่งนี้ไป ตลอดเวลไอ้เชนมีเรื่องผู้หญิงมาตลอดแต่เหมยเธอไม่ยอเชื่อเพราะไม่เคยเห็นแต่ตา หนูเลยคิดว่าเหมยกลับมาเจอดาวกับราเชน เพราะเหมยกลับจากสัมมาก่อนกำหนดคงไม่แปลกที่ไอ้เชนจะไม่รู้ว่ามันกำลังกลับมา ผม : แล้วเราจะติดต่อญาติเค้าได้ไหมณิชา ณิชา : ไม่ได้หรอกค่ะพี่ เหมยมันถูกเลี้ยงปรนเปริด้วยเงินและให้ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง วันเกิดมันมันยังไม่เคยได้จัดกับพ่อแม่เลย เวลาของพวกท่านมีแต่งาน ที่มันเป็นซึมเศร้าส่วนนึงก็มาจากการที่มันเครียดว่าพ่อแม่ไม่รักมัน ต้า : ผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้คิดแค่ว่าเงินคือความสุขของลูก โดยไม่เคยนึกเลยว่าลูกต้องการเวลาจากพ่อแม่มากกว่าเงิน ผม : แบบนี้ถ้าเธออยู่คนเดียวแล้วคิดสั้นล่ะ ณิชา : ส่วนมากหนูมาอยู่ด้วยค่ะ มีครั้งนี้แหละที่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ผมมองดูณิชาเอามือลูบหัวเพื่อนเธอ ทำไมชีวิตของผู้หญิงคนนึงต้องมาเจอกับโลกที่โหดร้ายกับเธอแบบนี้ ตอนนี้ผมกลับมีความรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาทั้งๆที่ผมเพิ่งจะเจอกับเธอ คงเป็นเพราะเธอน่าสงสารใครเห็นคงต้องห่วง แล้วเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย ชีวิตของเด็กผู้หญิงที่หน้าตาสะสวย เธอควรมีชีวิตที่สดใสตามวัยของเธอแต่กลับต้องมาเจอทั้งโรคร้าย ทั้งคนที่ใจร้าย ผมอดคิดไม่ได้เลยว่าวันนึงเธอจะทำอะไรมากกว่านี้ ตั้งแต่ผมเป็นตำรวจมามักะเกิดเหตุคนเป็นซึมเศร้าจบชีวิตตัวเองเดือนนึงไม่น้อยเลย ตอนนี้ผมปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมเป็นห่วงเธอมากกว่าคำว่าคนที่เพิ่งเจอกัน…..