THE SAINT’S WICKED SECRET

Malamig ang hangin sa loob ng VIP lounge ng Grand Hotel, ngunit tila nag-aalab ang bawat sulok ng silid nang humakbang papasok si Jiena Mendez. Puno ang lugar ng mga taong kabilang sa pinakamayayamang pamilya sa lungsod, mga kilalang negosyante, socialite, at mga personalidad na sanay sa mga eksklusibong pagtitipon, ngunit sa sandaling makita nila si Jiena ay hindi niya kinailangang gumawa ng kahit anong effort para makuha ang kanilang atensyon. Suot niya ang fitted crimson silk dress na bumabagay sa kaniyang katawan, habang ang mataas na slit sa kaniyang hita ay bahagyang gumagalaw sa bawat hakbang niya. Hindi siya nagmamadali at hindi rin siya nagpapakitang alam niyang maraming nakatingin sa kaniya, sa halip ay kalmado lamang siyang naglakad patungo sa isang bakanteng bahagi ng lounge, inayos ang kaniyang buhok at marahang inikot ang wine glass sa pagitan ng kaniyang mga daliri. Sa unang tingin, mukha siyang isang eleganteng babae na may inosente at kaakit-akit na mukha, ngunit kapag tumingin siya nang diretso, may kakaibang kislap sa kaniyang mga mata na nagpapakitang hindi siya ganoon kadaling basahin. Hindi siya pumunta sa Grand Hotel para makipagsocialize o maghanap ng makakausap ngayong gabi. May isang tao siyang hinihintay, at kahit ilang beses niyang piliting itago ang kaniyang excitement, hindi niya maikakaila na may kakaibang kaba sa tuwing naiisip niya ang pangalan nito. Nathan De Guzman, ang lalaking tinaguriang Santo ng high society, ang lalaking kilala sa kaniyang malinis na reputasyon, charitable deeds, intelligence, elegance, at pagiging maingat sa bawat kilos at salita. Para sa karamihan, si Nathan ang perpektong lalaki, isang taong may pera at kapangyarihan ngunit hindi ginagamit ang mga iyon para gumawa ng iskandalo. Laging maayos ang kaniyang damit, laging kontrolado ang kaniyang emosyon, at halos wala kang maririnig na masamang kuwento tungkol sa kaniya. Sa mga charity event, business gathering, at mga eksklusibong party, palagi siyang may parehong imahe, gentleman, respectable, at tila walang bahid ng kasalanan. Ngunit para kay Jiena, masyadong perpekto ang lahat para maging totoo. Hindi siya naniniwalang may taong kayang mamuhay sa mundong puno ng pera, tukso, kapangyarihan, at sikreto nang hindi man lang nadudungisan, kaya mula pa nang una niyang makilala si Nathan ay may bahagi sa kaniya na gustong malaman kung ano talaga ang itinatago nito sa likod ng kaniyang banal na imahe. Ilang sandali pa ay biglang bumukas ang malaking pinto ng VIP lounge, at halos sabay-sabay na napalingon ang mga tao sa entrance. Pumasok si Nathan na suot ang immaculate black suit, maayos ang kaniyang buhok at tuwid ang tindig, habang ang kaniyang mukha ay nananatiling kalmado na para bang walang anumang bagay ang kayang gumulo sa kaniyang composure. Agad siyang sinalubong ng ilang bisita at isa-isa niyang binati ang mga ito, nakipagkamay at nagbigay ng magalang na ngiti na lalong nagpatibay sa kaniyang imahe bilang isang gentleman. May ilang babae pang palihim na nagbulungan tungkol sa pagiging perpekto nito, habang ang ibang lalaki naman ay nakikipag-usap sa kaniya tungkol sa negosyo at mga charity project, ngunit sa gitna ng lahat ng iyon ay biglang nagtagpo ang mga mata ni Nathan at Jiena. Saglit lamang ang kanilang pagtatitigan, ngunit sapat na iyon para maramdaman ni Jiena ang biglang pagbabago ng atmosphere sa pagitan nila. Hindi nagbago ang expression ni Nathan, nanatili itong kalmado at composed, ngunit nakita niya ang bahagyang pagbabago sa mga mata nito bago ito umiwas ng tingin at nagpatuloy patungo sa bar counter. Nang dumaan si Nathan sa tabi niya, hindi man lang ito huminto at patuloy na nakipagkamay sa isang bisitang nasa kabilang bahagi, ngunit bahagya nitong ibinaba ang kaniyang boses upang siya lamang ang makarinig. “At the library. Five minutes, Jiena.” Napatingin siya rito, ngunit hindi na ito naghintay ng sagot at nagpatuloy sa paglalakad na para bang walang nangyari. Walang ibang nakapansin sa mabilis nilang palitan ng salita, ngunit napahigpit ang hawak ni Jiena sa kaniyang wine glass. Alam niyang hindi basta imbitasyon ang sinabi nito, lalo na't si Nathan mismo ang nagyaya sa kaniya sa isang lugar na malayo sa mga mata ng ibang tao. Makalipas ang limang minuto ay ibinaba niya ang kaniyang wine glass, inayos ang kaniyang damit at tahimik na umalis sa VIP lounge nang hindi nagbibigay ng dahilan sa sinuman. Dahan-dahan siyang umakyat sa ikalawang palapag at nagtungo sa library ng hotel. Mas tahimik ang hallway kumpara sa ibaba, at nang buksan niya ang pinto ay sinalubong siya ng malamlam na ilaw at amoy ng lumang libro, mahogany wood, at mamahaling leather. Sa tabi ng malaking bintana ay nakatayo si Nathan, nakatalikod habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Wala na ang formal coat nito at bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang polo, bagay na bihira niyang makita dahil sanay siyang makita ang lalaki na laging maayos at kontrolado sa harap ng ibang tao. Hindi agad lumingon si Nathan nang maramdaman ang kaniyang pagpasok, sa halip ay ilang segundo muna siyang hinintay bago ito nagsalita. “Late by thirty seconds, mi amor,” malamig nitong sabi bago dahan-dahang humarap sa kaniya. Napangiti si Jiena at marahang isinara ang pinto sa kaniyang likuran. “Bakit, Mr. De Guzman? Natatakot ka bang may makakita sa atin at masira ang banal mong imahe?” sarkastiko niyang tanong habang unti-unti siyang lumalapit. Hindi niya inalis ang kaniyang mga mata sa lalaki at tila sinasadya niyang ipakita na hindi siya natatakot sa presensiya nito. “Ang alam ng lahat, hindi ka tumitingin sa tulad kong tukso,” dagdag niya habang bahagyang iniangat ang kaniyang baba. “Kaya bakit mo ako ipinatawag dito?” Nanatiling tahimik si Nathan, ngunit habang lumalapit siya ay napansin ni Jiena ang bahagyang pagbabago sa expression nito. Bumaba ang tingin ng lalaki sa kaniyang damit bago muling bumalik sa kaniyang mga mata, at sa maikling sandaling iyon ay nawala ang dating magalang at malamig na tingin. May ibang emosyon na lumitaw sa mga mata nito, isang bagay na matagal nitong pinipigilan at ngayon ay unti-unting lumalabas. “Don't play with me, Jiena,” mababang sabi ni Nathan nang tuluyan na siyang malapit dito. “I'm not playing,” mabilis niyang sagot, sabay ngiti. “Then stop provoking me.” “Why? Natatakot ka bang mawala ang control mo?” Bahagyang tumigas ang panga ni Nathan, at bago pa man makapagsalita si Jiena ay mabilis nitong hinawakan ang kaniyang baywang at isinandal siya sa pader. Napasinghap siya sa gulat, ngunit hindi siya umatras at nanatili ang kaniyang tingin sa lalaki. Ramdam niya ang init ng kamay ni Nathan sa kaniyang baywang at ang bigat ng presensiya nito sa kaniyang harapan, habang ang tahimik na library ay tila lalong naging maliit dahil sa tensyon sa pagitan nilang dalawa. “Alam mo kung ano ang ginagawa ng alindog mo sa akin,” bulong ni Nathan, mababa at may bahid ng galit ang kaniyang boses, ngunit malinaw na may iba pang emosyon na hindi na niya kayang itago. “Sabi nila santo ka, Nathan,” hiningal na sambit ni Jiena habang bahagyang itinataas ang kaniyang baba upang salubungin ang titig nito. “Pero bakit ganyan ka humawak? Para kang demonyong gustong mangbihag.” Isang madilim na ngiti ang unti-unting lumitaw sa labi ni Nathan bago niya marahang inilapit ang kaniyang mukha sa tainga ni Jiena. Sa sandaling iyon, tuluyan nang nawala ang imahe ng lalaking hinahangaan ng buong high society at lumitaw ang bahagi niyang matagal na niyang itinatago. “Praying won't save you tonight, Jiena,” bulong niya, mabigat ang kaniyang boses at puno ng tensyon. “Not when the saint himself wants to corrupt you.” Bahagyang napapikit si Jiena at hindi na niya alam kung alin ang mas malakas, ang kaba sa dibdib niya o ang curiosity tungkol sa lalaking nasa harapan niya. Ngunit bago pa man tuluyang lumampas ang sandaling iyon sa hangganang pareho nilang alam na hindi dapat tawirin, biglang bumukas ang pinto ng library. Pareho silang napalingon sa entrance at nakita roon ang isang lalaking may matipuno at rebeldeng kaanyuan, suot ang kaniyang leather jacket at may malamig na ngiting tila natutuwa sa kaniyang nadatnan. May bahid ng amoy ng sigarilyo sa kaniyang presensiya at ang paraan ng kaniyang pagtitig ay sapat para ipakitang hindi siya natatakot sa sinumang nasa loob ng silid. Si Elijah Dela Vega. Ilang segundo niyang pinagmasdan ang dalawa bago siya bahagyang sumandal sa pinto at nagsalita. “Well, well, well...” malamig at sarkastiko niyang sambit. “Look at the holy Saint De Guzman, holding a lady like she's his personal sin.”