Urfa’nın üzerine güneş yavaş yavaş doğarken, Demirhan Konağı’nda hummalı bir telaş vardı. Günün ilk ışıkları avludaki taşlara vuruyordu. Bugün, Hülya ve Verda için çarşıya çıkılacaktı. Zozan Hanım, sabahın erken saatlerinde herkesten önce uyanmış, yapılacak her şeyi çoktan kafasında planlamıştı.
Zozan Hanım ağır adımlarla oturduğu yerden kalktı, elindeki tespihi masanın üzerine bırakıp kalın sesiyle seslendi,
“Hülya, kızım! Gel hele buraya!”
Hülya, elbisesinin eteklerini düzeltip başını hafifçe eğerek odadan içeri girdi. Elleri önünde birleşik, sesi kısık ama saygılıydı.
“Buyur, yade. Çağırmışsın.”
Zozan Hanım’ın yüzü ciddiydi. Kaşlarını çatmış, torununa dikkatle bakıyordu.
“Beni iyi dinle Hülya.” dedi tok bir sesle. “Bugün çarşıda ne istiyorsan al. Hiçbir eksiğin kalmasın. Demirhan
