Polat’ın Anlatımıyla Devam
Hülya’yı alıp konağa doğru dönerken arka koltukta hıçkıra hıçkıra ağlayan haline dik dik baktım. Her birkaç saniyede bir gözlerini kaldırıp bana bakıyor, sonra yine yüzünü avuçlarına gömüp ağlamaya devam ediyordu.
Yan koltukta oturan İrem sessizdi, bakışları dışarıda, düşünceleri ise çok uzakta bir yerdeydi. Onu Aktaş Konağı’nda yaşamaya mahkum etmeyi içim elvermezdi. Bu yaşananları kaldıramazdı. Hele babamın Ceylan’a olan tutkusu… Onun bunu normal karşılamayacağını biliyordum. Zaten ben bile kabullenemiyordum bu rezilliği.
Konağın önüne gelince arabayı durdurdum. Kapımı açıp indiğimde soğuk bir rüzgwr yüzüme çarptı. İrem’in kapısını açıp elinden tuttum ve konağın kapısına doğru yürümeye başladık. Hülya hala arabada oturuyor, gözyaşlarını durduramıyordu.
Arka
