Ceylan, gözlerini bana dikmiş, dalgın dalgın bir süre baktıktan sonra derin bir nefes aldı.
“Neyse, şimdi bunu boşverelim. Sen neler yaparsın?” diye sordu.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Başımı öne eğip parmaklarımla etek ucumla oynamaya başladım.
“Hiçbir şey... Ortaokuldan sonra hep evde geçti zamanım.”
“Okula neden devam etmedin? Derslerin kötü müydü?”
Başımı iki yana salladım. “Aslında iyiydi ama Zühre anne izin vermedi,” dedim, dudağımı dişleyerek. “Zühre anne izin verseydi ben de okumak isterdim. Öğretmen olmak isterdim.”
Ceylan şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
“Nasıl ya? Neden izin vermedi ki? Yani herkes senin o konakta göz bebeği gibi görüldüğünü konuşuyor.”
Kalbim sıkıştı. Onun beni yalancı sanmasını istemezdim. Bu konakta bana içten davranan tek kişi oydu.
“İnanmadın mı
