Yusuf'un anlatımıyla devam
“Neden…”
“Neden bu kadar imkansızsın bana…”
Cümlelerim havada asılı kaldı. Omuzlarım çöktü, bedenim ağırlığını taşımakta zorlanır gibiydi. Yatağa doğru ağır adımlarla yürüdüm, her adımda ayaklarım sanki beton zemine gömülüyordu.
Yatağın kenarına oturup bir süre boşluğa baktım, sonra kendimi yatağın üzerine bıraktım. Başımı yastığa koyduğumda, burnuma o tanıdık çarşaf kokusu geldi, yalnızlık kokusu.
Cebime uzandım, parmaklarım titreyerek o küçük fotoğrafı buldu. Verda’nın resmi… Onu çıkardım, dikkatle avuçlarımın arasına aldım. Parmak uçlarım, yüzünün her bir santimini gezdi, sanki o an, sadece bir k,ğıt parçasına değil, aşık olduğum kadına dokunuyordum.
İncecik gülüşü, gözlerinin o derin bakışı, bir anlığına bile olsa kalbimin ritmini unutturdu. Resmi di
