Yusuf'un anlatımıyla devam
Verda ile bir süre daha derenin kenarında, yeşilliklerin arasında, serin suyun huzur veren sesinin eşliğinde oturduk. Bu an, sonsuza dek sürsün istediğim, zamanın durduğu o nadir anlardan biriydi.
O anın büyüsüyle Kehribar’ın yularını çözüp tekrar üzerine bindik. Bu defa telaşsız, adeta zamanı yavaşlatmak istercesine, sakince ilerledik. Gözlerim yolda, kolum ise Verda'nın ince beline sımsıkı sarılmıştı.
Kehribar'ın sakin adımları, kalbimin atışıyla uyum içindeydi. Verda’ya sarılıyor olmam, başımı omzuna yaslamış olmam, bu geziyi mümkün olduğunca uzatmam için benim için yeterli bir sebepti.
Dünya, o Verda’nın kokusundan ibaretti.
Tam da bu masalsı atmosferin içinde, cebimdeki lanet olası telefonum çalmaya başladı. Huzurumuzun bozulmasına içerleyerek içimden
