Söz akşamının üzerinden üç gün geçmişti. Bugün Aktaş Konağı’na Hülya’nın çeyizi gelecekti. Konağın içinde hummalı bir hazırlık vardı, ama Zühre Hanım elini hiçbir işe sürmeden sadece ortalıkta dolaşıyor, her fırsatta aynı ismi sesleniyordu:
“Verda! Verda , şunlara da bir bak hele! Verda, şu tepsiyi getir!”
Verda ise içinden sabırla tekrarlıyordu:
“Az kaldı Verda... Sabret... Kurtulacaksın...”
Yüzünde her zamanki sakin ifadeyi korusa da, içi fırtınalarla doluydu. Her emir, her çağırış, sabrını biraz daha törpülüyordu.
Öte yandan Demirhan Konağı'nda bambaşka bir telaş hakimdi. Zozan Hanım, torununun gidecek çeyizi için deyim yerindeyse herkese kök söktürüyordu. Konağın avlusu, sandıklar, bohçalar, kolilerle dolup taşmıştı. Kadınlar harıl harıl çalışıyor, genç kızlar ter içinde koşturuyo
