Polat’ın Anlatımıyla Devam
İrem’in evinden çıktıktan sonra hastaneye doğru yola koyuldum. Direksiyonu o kadar sıkı tutuyordum ki parmak boğumlarım bembeyaz kesilmişti. İçimde kabaran öfkeyi bastırmak zordu. Direksiyonu sertçe yumruklayıp kendi kendime söylendim, “Neden lan, neden?”
İrem’le aramdaki o ince çizginin kopmasını istemiyordum. Hülya… Çocuğumun annesi olacaktı, evet, ama tek karım her zaman İrem olacaktı. Hülya da bunu eninde sonunda kabullenecekti, başka yolu yoktu. Yine de İrem’in güvenini yeniden kazanmanın kolay olmayacağını biliyordum. O, asla iki kadından biri olmayı kabul etmezdi. Zaten ben de böyle ilişkilere karşıydım.
Hastanenin önüne geldiğimde arabayı park edip derin bir nefes aldım. Telefonu çıkarıp Yusuf’u aradım.
“Neredesiniz?” dedim.
“Kantine indik, seni bek
