Kollarım arasında güçsüz düşüp kendini geriye bırakınca, bir terslik olduğunu anladım.
Bağırışıma kulak veren Aleda koridordan salona geldi koşar adım. Gözlerini siliyordu aynı anda. Belli ki tüm konuşma boyunca orada bizi dinlemişti.
-Ne oldu!
Şok içerisinde kollarımda tuttuğum annem, tebeşire boyanmış gibi beyazdı. Yüzünde tek bir renk kalmamıştı.
-Ambulansı... Ambulansı ara...
Derken nefes nefeseydim. Bunca yılın ardından karşıma çıkıp evime geliyor, terk ettiği oğlunun evinde mi düşüyordu?
Büsbütün titredim oturduğum yerde.
Her şey o kadar hızlı gelişti ki, Aleda ne zaman ambulansı çağırdı... Ne zaman sağlık görevlileri sedyeyi getirdi, bilmiyordum.
Buz kesilen ellerimde uzanan kadın, benim annemdi. Kabul etmesi kolay, bağışlaması zor. Burada... Kollarıma yığılan bedeniy
