Breaking Boundaries: My Student's Obsession

Volume 1: Chapter 1

Napabangon ako sa aking higaan nang marinig kong nagr-ring ang aking telepono. Tinignan ko ang oras. 5:45 am?

Sino naman ang tatawag saakin nang ganito kaaga?

Tinignan ko kung sino ang caller pero unregistered number ito. Who's this?

"Hello." Bungad ko.

"Good morning, Akira! This is me, your tita Rose. Anong oras ka pupunta rito? I'm so excited hihi." Rinig ko pa ang munti nitong hagikgik.

Tita Rose Alvis. Nakilala ko siya sa school. Isa siya sa mga naging guro ko noong elementary. Napakabait nito at mapang-asar.

Now, she wants me to teach her son. Ran Alvis. 14 years old ako noong huli ko siyang makita. He's 11 years old that time. Masyado itong maliit para sa edad niya noon. Mapagkakamalan mo nga ito na 8 years old. Cute.

"Maybe 7:00 am, tita." Kinusot-kusot ko muna ang aking mata at kinapa sa bedside table ang aking salamin.

"Alright. I'm going to prepare na. Alam mo ba na ayaw pang magpatutor ni Ran. Juskong bata yon. Ilang tutor na ang nakuha at wala pang tumatagal ng 2 araw." Napatawa ako sa sinabi ni tita. Hindi na ako magtataka dahil napakasungit ng batang iyon. Suplado.

Hindi ko pa siya nakausap kailanman dahil nakikita ko lang siya kapag uwian na.

"I see, tita. Don't worry, I'll handle him." Sagot ko.

"Thank you, my Akira! I can't wait to see you! bye." Pagkapatay ng tawag ay kaagad akong nag-inat at humiga ulit.

Damn inaantok pa ako.

I stood up at hinubad ang aking salamin. Sinuot ko ang aking tsinelas at nagpunta sa cr. Nagtoothbrush ako at naligo. After taking a bath, bumababa ako sa kusina at nagluto ng pagkain.

Eggs, bacon, bread, and migoreng. Perfect. Habang kumakain ay nagbabasa-basa ako ng libro about science. Ganito lang ang lagi kong ginagawa simula noong isang linggo.

Isang linggo na kasi akong nakabakasyon. I can't believe na second-year college na ako next school year.

After eating, hinugasan ko ang aking pinagkainan. Nagtoothbrush ulit ako at nagbihis na. Nakasuot ako ngayon ng isang polo at pants. Nakaponytail ang buhok ko at nakababa ang bangs. I also used clips and ribbons to style my hair.

Pinagmasdan ko ang repleksyon ko sa salamin. I look young. Hindi halata na magna-22 na ako. I look like a 16 year old girl.

Despite of my younger look, I am a really tall girl. Last time I checked, I was 5'10. I am also living on my own. Tinignan ko ang oras sa aking cellphone.

Shit! It was 7:24 am already.

Marami na ring missed calls ang galing kay tita Rose. Dali-dali kong sinuot ang aking sapatos at patakbong sumakay sa aking kotse.

Halos nasa 20 minutes din akong nagddrive bago makarating sa bahay nila. Napakalaki ng mansiyon nito.

Big-time.

Pinagbuksan ako ng gate ng mga guards. Nakita ko rin si tita Rose na nakaabang sa pintuan. Mukhang masaya ito.

Pagkapark ko ng sasakyan ay kaagad akong bumaba at naglakad papunta kay tita.

"Huk!" Sinalubong niya ako ng isang mahigpit na yakap.

"Oh my God!!! Akira! Is this really you?" Hinawakan pa nito ang magkabilang balikat ko at tinignan ako mula ulo hanggang paa.

Nanlalaki pa ang mata nito at nakanganga pa. Hindi ito makapaniwala sa nakikita.

"My God! You are so beautiful. Ran, come here!" Sigaw nito.

Sakit sa tenga.

"I didn't recognized you. Pumuti ka at tumangkad. You're like a model!" Napayuko nalang ako dahil sa hiya.

"Mom, where's my controller?" Nawala ang tingin niya saakin at lumipat sa lalaking nagsalita.

Is he Ran? Black hair, black eyes, pointed nose, red lips. A handsome young man. Hindi ko napigilan ang sarili ko na tumawa ng kaunti dahil maliit parin siya hahaha.

"What are you laughing at?" Galit nitong tanong. Wala paring pinagbago. Masungit parin at mainitin ang ulo.

"Stop being rude, Ran." Saway sakanya ni tita. Pinatunog lang nito ang kanyang dila at masama parin akong tinignan.

"Ah Akira, this is Ran. He's my son, siya pala ang tuturuan mo." Pakilala ni tita sakanya.

"Ran, this is ate Akira. Your tutor." Nagdilim ang anyo ni Ran at kumuyom ang palad.

"How many times do I have to tell you, Mom, I.DONT.NEED.A.TUTOR!" Diniinan nito ang bawat salitang kanyang sinasabi

"Stop, Ran! No games kapag hindi ka pumayag." Pananakot ni tita. Hahahahaha as if naman matatakot siya sa ganyang panak-.

"Fine!" Nagulat ako nang bigla itong pumayag. Ah typical junior highschool kid, hindi kayang mawala ang online games. Kaya napapabayaan ang pag-aaral eh.

Tinalikuran niya kami at padabog na umakyat. Dinig na dinig ko pa ang napakalakas na kalabog ng pintuan.

Napangiwi ako dahil sa tingin ko'y isa itong spoiled brat. Sinasagot ang kaniyang mama.

"Pagpasensiyahan mo na siya, my Akira. Ganoon talaga ang batang iyon, mabilis magalit. Ayaw niya kasi ng tutor." Tumango-tango lang ako at hindi sumagot.

Inaya akong kumain ni tita Rose. Tatanggi sana ako pero hindi raw siya tumatanggap ng 'no'. Kaya kahit busog, wala akong nagawa kung hindi ang sumunod.

Pagkarating sa kusina ay kaagad na bumungad saakin ang napakadaming pagkain.

Hanep, parang fiesta lang.

Pinaupo niya ako sa isang upuan. Kung ano-ano rin ang linagay niya sa plato ko.

Hindi ko ito mauubos.

"Eat, Akira. Kailangan mo yan dahil makulit ang tuturuan mo hahaha." Natawa ito nang malakas sakanyang sinabi. Napaisip naman ako kung kakayanin ko ba. Daig pa ata ni Ran ang sagsusuper saiyan kapag galit.

Bahala na.

Habang kumakain ay tinawag ni tita Rose si Ran upang sumabay. Pagkaupo niya palang ay masamang titig kaagad ang binigay niya saakin.

Dinilaan ko ang aking labi dahil naiinis na ako sa paraan ng tingin niya. Kapag talaga naiinis ako ay ang labi ang pinagbubuntungan ko ng inis.

Binilisan ko ang aking pagkain dahil ayoko siyang makasabay. Yari siya saakin oras na magsimula ang lessons. Mahirap kaagad ang ibibigay ko sakanya.

Tinignan ko ang aking plato at nanlumo.

Napakadami pa nito. Paano ko uubusin?

Halos maiyak ako dahil busog na busog na ako. Parang hindi na kaya ng tiyan ko ang tumanggap ng pagkain.

"You're like a pig." Napahinto ako sa pag-nguya

at magkadikit ang kilay na tinitigan siya. What the hell? Me, a pig? Hah!

"And you're like a stick. Eat more, kid." Ganti ko. Natuwa ako nang bigla siyang magpalit ng ekspresyon. Ang pikon naman neto hahahaha.

"I'm not a kid!" Sigaw nito saakin. Hindi raw? E hanggang tainga ko lang naman siya hahahaha.

Nginisihan ko lang ito at nagpatuloy sa pagkain. Ang saya namang mang-asar ng bata.

Tingin ko'y lalo itong nainis dahil parang pinapatay na nito ang kanyang pagkain. Grabe kung makasaksak gamit ang tinidor.

Natawa naman ako dahil ang pikon niya. He looks cute. Sigurado akong madaming babaeng babastedin 'to. Napakasuplado at mainitin ang ulo.

"What's wrong Ran? You don't like the food? You like sweets, like candy?" Pang-aasar ko pa rito. Gusto kong tumawa nang malakas dahil parang sasabog na ito sa galit.

Napakapula ng kanyang mukha at magkasalubong na magkasalubong ang kanyang kilay. Mabilis din ang paghinga nito. Mukha siyang toro na gustong magwala.

Natawa naman ako nang mahina dahilan kung bakit tuluyan na siyang mapikon.

"I said I'm not a kid! A kid can't make a baby, 'ate' Akira, but I can."

.

.

.

What the actual f**k!!??