Chapter 2 — The Warning
591 Words
Hindi nakatulog si Serena buong gabi.
Habang umuulan sa labas ng maliit niyang inuupahan, paulit-ulit niyang naiisip ang mukha ni Alexander — malamig, galit, pero puno ng sakit na hindi niya kailanman nakalimutan.
Limang taon.
Limang taon mula nang iwan niya ang buhay na puno ng luho, ng takot… at ng lalaking minahal niya.
Ngayon, bumalik ang lahat — parang hindi siya kailanman nakatakas.
---
💬 The Message
Maaga pa lang, tumunog ang cellphone niya.
Unknown number.
Isa lang ang laman ng text:
> “You have 48 hours before I take everything back. — A.”
Nanginginig ang kamay niya habang binabasa iyon.
Hindi niya alam kung anong ibig sabihin ni Alexander — pero kilala niya ito.
Kapag sinabi nitong “I’ll take everything back”, hindi iyon banta lang…
babala iyon.
---
☕ Back at the Café
Pagdating niya sa Café Luna, ramdam ng lahat ang bigat ng aura niya.
“Uy, Rina, okay ka lang?” tanong ni May.
Ngumiti siya, pilit. “Yeah. Just didn’t sleep well.”
Pero habang nag-aayos siya ng order, napansin niyang may lalaking nakaupo sa labas, nakasuot ng itim na jacket.
Naka-sunglasses kahit maaga pa.
At parang… nakamasid sa kanya.
Tumigil siya saglit, napalunok.
No. Hindi pwedeng si Alex na naman ‘yan.
---
🕵️ The Spy
Kinagabihan, pauwi na si Serena nang mapansin niyang may sasakyang kulay itim na sumusunod sa kanya.
Pinabilis niya ang lakad.
Tumigil siya sa isang kanto, nagkubli sa likod ng sari-sari store.
Maya-maya, bumukas ang pinto ng kotse — at bumaba ang isang lalaki.
“Miss Serena,” tawag nito, pormal at malamig ang tono.
“I work for Mr. Cruz. He wants you to come with me.”
Napatras siya. “Sabihin mo sa amo mo — wala na akong kinalaman sa kanya.”
Pero ngumiti lang ito. “Then he’ll come himself.”
---
⚡ The Past Returns
Pag-uwi niya sa bahay, tahimik siyang umupo sa kama.
Nanginig ang kamay niya habang hinahawakan ang isang maliit na kahon —
ang tanging bagay na dinala niya mula sa mansion ni Alexander.
Binuksan niya ito.
Nandoon pa rin ang lumang singsing na minsang ibinigay ni Alex sa kanya — simple pero eleganteng platinum band.
Kasabay nito, isang lumang litrato nila — magkahawak-kamay, masaya, bago pa bumagsak ang lahat.
Habang tinititigan niya iyon, bumalik sa isip niya ang huling gabi nila:
ang mga sigaw, ang luha, at ang pangakong binitawan ni Alexander—
> “If you ever leave me, Serena, I’ll make sure you regret it.”
---
💔 The Call
Tumunog ulit ang cellphone niya.
Same number.
This time, isang tawag.
Kinabahan siya, pero sinagot.
“Hello?” mahina niyang sabi.
“Finally,” boses ni Alexander, mababa, kalmado — pero may halong apoy.
“Did you really think you could disappear without consequences?”
“Please, Alex… just leave me alone,” pakiusap niya.
“I left because—”
“Because what?” putol nito, malamig ang tono.
“Because you lied? Because you betrayed me?”
Tumulo ang luha niya. “You don’t know everything.”
Tahimik si Alexander sandali.
Pagkatapos ay mahina niyang sabi,
> “Then tell me the truth, Serena.
You have forty-eight hours. After that, I’ll find out myself.”
Click.
Tapos ang tawag.
---
🌙 Ending Scene
Umupo si Serena sa sahig, hawak ang singsing, habang tumutulo ang luha niya.
Sa labas, kumulog — parang babala ng bagyong paparating.
“Forty-eight hours…” bulong niya sa sarili.
“Then the truth will destroy us both.”
- Writer
