Escape From The Billionaire's Wrath

“She ran from his anger. But she couldn’t escape his love.” “In his world, revenge is power — until love gets in the way.” “How do you run from a man who already owns your heart?” Tahimik ang gabi sa maliit na bayan ng San Felipe. Sa kanto ng plaza, isang simpleng café ang tanging bukas — Café Luna. Doon nagtatrabaho si Serena Dela Vega, kilala ng lahat bilang Rina, isang tahimik na barista na laging may ngiti kahit pagod. “Rina, may customer sa table four,” sabi ni May, kasamahan niya, habang nag-aayos ng tray. “Yung bagong dumating — mukhang taga-Manila.” “Okay, ako na,” sagot niya, sabay punas ng apron at paglakad papunta sa mesa. --- ☕ A Stranger’s Arrival Sa dulo ng café, nakatalikod ang isang lalaking naka-itim na coat. Matangkad, may presensyang mahirap hindi mapansin — parang pag pumasok siya sa kwarto, lahat ng ingay natitigil. Lumapit si Serena, dala ang menu. “Good evening, sir. Would you like to—” Pero natigilan siya. Dahan-dahan, lumingon ang lalaki. At sa mismong sandaling ‘yon, tumigil ang mundo ni Serena. Alexander Cruz. Ang lalaking inakala niyang hindi na niya makikita muli. Ang lalaking dahilan kung bakit siya tumakbo, at kung bakit gabi-gabi, hindi siya mapakali sa takot. “A-Alex…” halos pabulong niyang sabi. Tumitig lang ito sa kanya, malamig at walang emosyon. Pero sa mga mata niya — may apoy, galit, at sakit na matagal nang kinikimkim. “So this is where you’ve been hiding,” sabi ni Alexander, mababa ang boses, parang yelo sa bawat salita. “Rina, huh? Nice name. Suits your little act.” Hindi makagalaw si Serena. Pakiramdam niya, bumalik lahat ng alaala — ang gabing umalis siya, ang mga sigaw, ang pag-iyak, ang pusong basag. “Anong ginagawa mo dito?” mahina niyang tanong. “Paano mo ako nahanap?” Ngumiti si Alexander, pero walang saya. “Do you really think you can hide from me forever? I always find what’s mine.” “Hindi mo na ako pag-aari, Alex,” sagot niya, nanginginig ang boses. “Hindi mo na ako kayang kontrolin.” Tumayo si Alexander, marahan pero matindi. Lumapit siya kay Serena hanggang sa halos magdikit ang kanilang mga hininga. Ang tingin niya — mapanganib pero puno ng damdamin na tinatago. > “You took everything from me, Serena,” bulong niya. “And now… I’ll take everything back.” Bago pa siya makasagot, tumalikod si Alexander at umalis ng café. Iniwan siya roon — nanginginig, luhaan, at muling ginigising ng nakaraan na akala niya’y patay na. Lumapit si May, nag-aalalang tanong, “Rina, okay ka lang? Parang nakita mo multo.” Ngumiti siya pilit. “Hindi multo… kundi isang bangungot na bumalik.” --- Pag-uwi ni Serena, binuksan niya ang drawer at kinuha ang luma niyang cellphone — doon, isang unread message mula sa unknown number: > Unknown: “You can’t run forever, Serena. You owe me the truth.” Napalunok siya, tumingin sa salamin, at mahina niyang bulong: “Maybe this time, I’ll stop running.”