Feryal
Yine aynı siyah araç kapımızdaydı. Beni ve kız kardeşlerimi bu mahalleden koparıp hiç bilmediğimiz bir geleceğe taşımak için gelmişti. Hazırdık. En azından bedenen... Ama ruhen bu büyük değişime ne kadar hazırdık, işte ondan emin değildim.
Araca bindik. Kızlar arka koltukta birbirlerine sokulmuş, sessizce oturuyorlardı. Ben ise camdan dışarıyı seyrediyordum. Yol boyunca gözüm yine duraklardaydı; her sokak lambasının altında, her köşe başında o tanıdık silueti, o huzur veren bakışı aradım.
Yoktu.
Bir gün o durağa yeniden varacaktım, bunu en derinimde hissediyordum. Ama hangi gün, hangi şartlarda ve kim olarak... İşte bunu bilmiyordum.
Araç mahallemizden uzaklaştıkça, şehrin çehresi de değişmeye başladı. Binalar seyrekleşti, sokaklar genişledi. Işıklar daha parlak ama dah
